ตอนที่ 14 แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน

บรรยากาศในยามเช้าสดชื่นเหมือนอย่างทุกวัน หยี่หานนั่งทานอาหารบนโต๊ะแล้วมองหว่าอิ๋งที่กำลังไล่ต้อนเป็ดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

ความใกล้ชิดระหว่างเขากับนางนั้นก่อให้เกิดความรู้สึกดีๆ ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แม้จะรู้สึกผิดต่อเหว่ยฟาง แต่เมื่อเห็นว่านางเองก็มีใครอีกคน เขาจึงรู้สึกผิดน้อยลง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกผิดเลย

“ข้าจะตั้งใจสอบ เพื่อให้เจ้าหันกลับมาสนใจข้าแต่เพียงผู้เดียว ให้คุณชายตระกูลลู่ผู้นั้นรู้ว่าบัณฑิตอย่างข้า ไม่จำเป็นต้องเกิดในตระกูลร่ำรวยก็สามารถเด็ดดอกฟ้าอย่างเจ้าได้” เขาพึมพำออกมา รู้สึกอยากเอาชนะลู่ชิงฟงมากกว่าที่ต้องการเหว่ยฟางกลับมาเป็นของตนเอง

หว่าอิ๋งกลับเข้ามาในบ้านแล้วส่งยิ้มหวานให้กับหยี่หาน

“มานี่สิหว่าอิ๋ง” เขาเรียกนางให้เข้าไปหา

หว่าอิ๋งคิดว่าเขาทานอาหารเสร็จแล้วนางจึงเดินเข้าไปเพื่อเก็บโต๊ะ แต่พอเดินเข้าไปใกล้หยี่หานก็รั้งตัวนางเข้าไปให้นั่งตักของเขา

“คุณชายกัว” นางเรียกชื่อเขาอย่างตกใจและไม่คาดคิดว่าเขาจะทำอย่างนี้กับตน

“ทำไม ข้าทำอย่างนี้กับเจ้าไม่ได้รึ” เขาถามนางแล้วยิ้มให้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้หว่าอิ๋งใจเต้นแรงเป็นอย่างมาก

“ข้า..” นางใจเต้นจนพูดอะไรไม่ออก

หลังจากมีสัมพันธ์ครั้งที่สาม เขาดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก เหมือนว่าเขารู้สึกดีกับนาง แต่หว่าอิ๋งก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตนเอง มันคงเป็นไปตามธรรมดาของความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน และใจของบัณฑิตหนุ่มที่กำลังอ่อนแอจากเหว่ยฟาง คิดว่าเขาต้องไปรู้เรื่องของนางมาอย่างแน่นอน

“ข้าแค่อยากมั่นใจว่าเจ้าจะไม่ไปจากข้าแล้ว”

“เมื่อคืนข้าก็บอกท่านไปแล้ว” นางพูดเสียงเบาอย่างเอียงอายที่พูดถึงเรื่องที่ผ่านมา

“ข้าอยากมั่นใจ ว่าเจ้าไม่ได้หลอกข้า”

“แล้วท่านล่ะเจ้าคะ หลอกข้าหรือเปล่า ที่บอกว่าไม่อยากให้ข้าไป” นางย้อนถามเขากลับ

มือของหยี่หานกอดรั้งแผ่นหลังของนางเข้ามาแนบอกของตน ทำให้ใบหน้าทั้งสองนั้นอยู่ใกล้กันจนรู้สึกถึงลมหายใจที่รดรินออกมา

“ทำไมเจ้าถามเช่นนั้น”

“ท่านมักบอกให้ข้าไปจากท่าน ย้ำอยู่หลายหนว่าให้ข้ารีบไป แล้วอยู่ๆ ท่านก็บอกให้ข้าอยู่ที่นี่กับท่าน ข้าก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าท่านแค่พูดไปอย่างนั้นรึว่าท่านอยากให้ข้าอยู่ด้วยจริงๆ” นางตัดสินใจถามบัณฑิตหนุ่มออกไปตามตรง

“ข้าล่วงเกินเจ้าไปแล้ว จะให้ข้าขับไล่เจ้าไปได้อย่างไร ข้าก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ข้าทำมิใช่หรือ” เขาบอกนางด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

หว่าอิ๋งยิ้มแล้วดันตัวลุกขึ้นจากเขา

“ข้าเก็บโต๊ะก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”

“เจ้ายังไม่ตอบข้าเลย”

“ชีวิตข้าอยู่ในมือคุณชาย คุณชายจะให้อยู่หรือให้ไปล้วนแล้วแต่ท่านจะเมตตาข้า” นางพูดอย่างเอาใจขณะที่เก็บถ้วยชามแล้วถือเดินไปที่ห้องครัวด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน

พอลับหลังเขานางก็ลดยิ้มลง นึกทบทวนประโยคที่เขาบอกว่าต้องการรับผิดชอบนางในสิ่งที่เกิดขึ้น

‘นั่นสินะ บุรุษรูปงามอนาคตไกลเช่นท่าน จะมามีใจปฏิพัทธ์ต่อข้าได้อย่างไร ท่านก็แค่ตกกระไดพลอยโจนได้ข้าเป็นว่าที่อนุของท่าน หญิงเดียวที่ท่านรักและจะได้เป็นฮูหยินของท่านก็คงมีแค่คุณหนูโจวผู้นั้น’

หว่าอิ๋งนึกอย่างน้อยใจ แต่นางเลือกแล้วที่จะอยู่ในสถานะนางบำเรอที่รอเลื่อนขั้นเป็นอนุของหยี่หาน แต่จะมีหญิงใดเล่าที่อยากเป็นเช่นนั้น ตำแหน่งฮูหยินของเขามันเป็นสิ่งที่นางเองก็ใฝ่ฝันเช่นกัน

**********************

หว่าอิ๋งนำอาหารมาวางบนโต๊ะแล้วเชิญให้หยี่หานที่ท่องตำราอยู่ออกมาทานอาหารที่กำลังร้อนอยู่

“วันนี้ข้าทำเต้าหู้ผัดถั่วงอก กับไก่เส้นผัดเต้าหู้ฝอย คุณชายทานเยอะๆ นะเจ้าคะ” หว่าอิ๋งบอกเขาแล้วคีบเต้าหู้ให้แก่เขาได้ทาน

หยี่หานนั้นกลั้นหัวเราะเอาไว้ หากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป แล้วมองนางด้วยแววตาที่เอ็นดู ทานเต้าหู้ที่นางคีบให้แล้วยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

หว่าอิ๋งเห็นว่าเขายิ้มไม่หุบ จึงสงสัยแต่ก็มิได้ถามอันใดออกไป ทานอาหารพร้อมกับเขาไปเหมือนปกติ

หยี่หานเพิ่มข้าวอีกถ้วย เป็นครั้งแรกที่เขาเจริญอาหารเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

“ข้าดีใจที่ท่านทานได้เยอะเช่นนี้ ข้าจะได้ทำให้ท่านทานอีกบ่อยๆ” นางบอกเขาด้วยความยินดี

“เจ้านี่ช่างไร้เดียงสานัก ทำอาหารแต่ละอย่างมีแต่เต้าหู้ทั้งนั้น” เขาพูดแล้วยิ้มอย่างพอใจแล้วรับถ้วยข้าวทานอาหารตรงหน้าต่ออย่างอารมณ์ดี

“ข้าไม่เข้าใจ ท่านหมายถึงอันใดเจ้าคะ” นางถามแล้วคีบชิ้นเต้าหู้ในอาหารขึ้นมา

“เจ้าไม่รู้หรืออย่างไร ว่าตนเองกำลังสื่อความหมายอะไรต่อข้าอยู่ ถึงอยากให้ข้า ‘กินเต้าหู้’ กับเจ้าเช่นนี้” บัณฑิตหนุ่มพูดเป็นนัย

คำว่ากินเต้าหู้นั้นเป็นคำพูดที่กล่าวเปรียบเปรยถึงการลวนลามทั้งด้วยสายตาและภาษากาย ซึ่งถ้าตีความหมายออกมา คือนางต้องการให้เขามีสัมพันธ์กับนาง

หว่าอิ๋งทำเต้าหู้ที่คีบหล่น มือไม้สั่นเมื่อนึกถึงความหมายที่ลึกซึ้งของคำคำนั้น หน้าของนางแดงเรื่อแล้ววางตะเกียบลง อับอายจนไม่กล้าทานอาหารต่อแล้ว

“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะเจ้าคะ ข้าแค่เห็นว่าไหนๆ ก็มีเต้าหู้เหลือก็แค่นำมาทำอาหารเท่านั้นเอง ไม่ได้หมายความว่าอยากให้ท่านกินเต้าหู้ เอ่อ ข้าหมายถึงอยากทำให้ท่านทาน แต่ไม่ได้ให้ท่านกินเต้าหู้กับข้า” หว่าอิ๋งพูดจาวกไปวนมาด้วยความตื่นเต้น ใบหน้านางแดงเรื่อลามไปจนถึงใบหู

“ข้ามิได้ว่าอะไรเจ้านี่ ดีแล้วที่เจ้าทำอาหารเหล่านี้ เพราะข้าชอบ ‘กินเต้าหู้’ มาก” บัณฑิตหนุ่มพูดเป็นนัยหยอกเย้านางให้ยิ่งเขินอาย

“คุณชายกัว” นางเรียกชื่อเขาเสียงหลง ก้มหน้าด้วยความเขินอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

เมื่อเขาทานอาหารแล้วเสร็จ หว่าอิ๋งจึงรีบเก็บถ้วยชามแล้วพยายามจะหลบหน้าเขา แต่ว่าบัณฑิตหนุ่มที่รู้ทันเขายืนขวางทางนางเอาไว้ก่อน ทำให้นางต้องเบือนหน้าหลบสายตาที่ปรารถนาของเขา

“คืนนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว ผ้าห่มที่เจ้าเย็บเสร็จรึยัง”

“ยังเลยเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ก็น่าจะแล้วเสร็จ”

“งั้นเจ้าเอาผ้าห่มของข้าไปไว้ที่ห้องของเจ้าสิ” หยี่หานบอกนางเสียงนุ่ม

“แล้วคุณชายจะห่มอันใดเล่า”

“ข้าก็จะตามไปห่มกับเจ้าที่ห้องอย่างไรเล่า เจ้าอย่าลืมสิว่าเจ้าชักชวนให้ข้าอยากกินเต้าหู้” น้ำเสียงที่ดูปรารถนานั้นทำให้นางตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

มันเป็นการร้องขอจากหยี่หานที่มีสติครบถ้วนเป็นครั้งแรก

“แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน หากเจ้าไม่เต็มใจ ข้าก็ไม่ฝืน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นผิดหวัง

หว่าอิ๋งเดินเลี่ยงเขาไปโดยไม่พูดจา เข้าไปยังห้องของตน ก่อนจะกลับออกมากับผ้าห่มของนาง

“ห้องข้าเตียงเล็กไป ข้านำผ้าห่มไปที่ห้องท่านน่าจะเหมาะกว่า” นางพูดเสียงเบาอย่างเอียงอายแล้วเดินไปรอเขาที่ห้อง

หยี่หานยิ้มกริ่มเดินตามนางไปแล้วดึงนางไปนั่งที่เตียงของตน เชยคางขึ้นมาสบตาแล้วจุมพิตนางอย่างนุ่มนวล

ร่างของทั้งคู่เอนลงไปที่ฟูกพร้อมกัน เสื้อผ้าถูกโยนทิ้งลงมาที่พื้นทีละชิ้นจนกระทั่งถึงชิ้นสุดท้าย

เสียงครางอย่างสุขสมดังออกมาในห้องนอนนั้น พร้อมกับเสียงของเตียงที่โยกกระแทกผนังบ้านเบาๆ ดังต่อเนื่องราวหนึ่งเค่อ(สิบห้านาที) ก่อนจะเงียบลงสักพักเหมือนว่ากำลังเปลี่ยนให้อีกฝ่ายเป็นผู้ออกแรง

เงาที่ผนังห้องที่ถูกสะท้อนจากแสงเทียน ทำให้เห็นว่าหว่าอิ๋งกำลังอยู่บนตัวของหยี่หาน นางขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ

เสียงครางของชายหญิงดังแว่วออกมาเป็นระยะ ก่อนที่ทั้งคู่จะครางถี่ๆ ออกอย่างพร้อมเพรียงกัน แล้วเงานั้นก็ซบลงไปที่ร่างของบุรุษที่อยู่ด้านล่าง ตามมาด้วยความเงียบสงัดของค่ำคืนที่แสนสุขนั้น

**********************