ตอนที่ 15 ฟ้าย่อมมีเมตตากับผู้มีใจ

เมื่อครบกำหนดเจ็ดวันตามที่เหว่ยฟางนัดแล้ว หยี่หานไม่ได้กระตือรือร้นที่จะออกไปพบกับนางตามนัดหมาย เขาคิดว่าอย่างไรเสียนางก็คงไม่ไป จึงฝึกคัดลายมือในห้องอ่านตำราอย่างตั้งใจ และเอาแต่อมยิ้มเล็กน้อยเมื่อคิดถึงความสุขในช่วงที่ผ่านที่ได้อยู่ชิดใกล้กับหว่าอิ๋ง

ตอนนี้หว่าอิ๋งออกไปที่หมู่บ้านเพื่อนำผ้าที่ปักไปส่งยังร้านขายผ้า อีกไม่นานนางคงกลับมาพร้อมกับของที่นางจะนำมาทำอาหารบำรุงเขาอีกเช่นเคย

‘เจ้าช่างทำทุกอย่างเพื่อข้ามากมาย ไม่เคยนึกถึงตัวเองเลยสักนิด ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก’ 

หยี่หานมองไปรอบๆ บ้านของตน มันเคยเก่าและทรุดโทรม พอมีนางมาอยู่ด้วยก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เป็นบ้านที่สามารถเรียกว่าบ้านอย่างแท้จริง

ไม่นานนักหว่าอิ๋งก็กลับเข้ามาพร้อมกับเป็ดอีกสองตัวที่จะนำมาเลี้ยงเพิ่ม พร้อมกับเนื้อหมูและเครื่องเทศห่อใหญ่ที่นางซื้อกลับมาด้วย

นางเอาเป็ดไปเข้าเล้าแล้วเดินเข้าไปในครัว ไม่ได้ไปแสดงตัวกับเขาเพราะเกรงว่าจะรบกวนสมาธิ แต่หยี่หานก็รู้เพราะได้กลิ่นควันจากฟืนที่นางกำลังก่อไฟเพื่อทำอาหาร

กลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยมาเตะจมูกให้เขารู้สึกอยากทานอาหารที่นางทำแล้ว จึงวางพู่กันในมือลงแล้วเดินเอามือขัดหลังไปดูนางทำครัว

หว่าอิ๋งที่กำลังใช้สมาธิในการทำอาหารอยู่นั้น นางไม่ได้สังเกตว่าหยี่หานกำลังมายืนอยู่ด้านหลัง จึงหั่นผักอย่างเร่งรีบเพื่อที่จะทำอาหารให้ทัน

หยี่หานมองทักษะการใช้มีดทำครัวของนางจึงยิ้มอย่างประทับใจ ตั้งใจจะยื่นหน้าเข้าไปถามเหมือนครั้งที่แล้วเพื่อให้นางหันมาโดนแก้มของตนอีก

“วันนี้เจ้ามีเต้าหู้ให้ข้ากินหรือไม่”

“อุ๊ย ตายจริง” นางอุทานออกมาด้วยความตกใจ และพลั้งทำมีดบาดที่นิ้วของตนจนโลหิตสีแดงเข้มไหลซึมออกมา

“ข้าขอโทษ” หยี่หานพูดแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าที่ซ่อนในช่องลับในแขนเสื้อที่เป็นของที่เหว่ยฟางอ้างว่าเป็นของนาง นำมาฉีกแล้วมัดที่บาดแผลเพื่อห้ามเลือดให้แก่หว่าอิ๋งด้วยความห่วงใยและรู้สึกผิดที่ตนเป็นต้นเหตุ

“คุณชายนั่นมัน..” หว่าอิ๋งตกใจที่เห็นเขาฉีกผ้าเช็ดหน้าที่ตนปักแต่โดนเหว่ยฟางโกหกว่านางปักเองแล้วมอบให้แก่เขา

“ข้ารู้ว่ามันเป็นผ้าเช็ดหน้าที่เจ้าปัก แต่ว่าข้าจำเป็นต้องนำมันมาห้ามเลือดให้แก่เจ้าก่อน” หยี่หานพูดในขณะที่ใช้เศษผ้านั้นพันรอบนิ้วของนางด้วยความตั้งใจ ไม่ได้กล่าวถึงเหว่ยฟาง

หว่าอิ๋งมองภาพตรงหน้า น้ำตาของนางก็รื้นขึ้นมา รู้สึกตื้นตันใจยิ่งนักที่เขาห่วงใยนางเช่นนี้

“เจ้าไปนั่งพักเถิด วันนี้ข้าจะเป็นคนทำอาหารให้เจ้าทานเอง” บัณฑิตหนุ่มบอกอย่างรู้สึกผิด

“บาดแผลแค่นี้ข้าสามารถทำครัวต่อได้ ท่านนั่นแหละเจ้าค่ะ ไปนั่งรอข้างนอกดีกว่า ข้าขอทำอาหารเพียงลำพัง” นางพูดเย้าเขาในตอนท้าย เป็นนัยว่าถ้ามีเขาอยู่นางอาจได้แผลอีก

“งั้นข้าไม่ขัดใจเจ้าแล้ว” หยี่หานพูดพลางโน้มหน้าไปจุมพิตที่หน้าผากของนาง ทำให้หว่าอิ๋งใจเต้นแรงแล้วหุบยิ้มแทบไม่ลงกับความอ่อนโยนนั้น

“วันนี้ข้าจะทำหมูผัดเปรี้ยวหวาน กับสามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยวทำเผื่อถึงตอนเย็นจะได้ไม่เสียเวลาเข้าครัวอีกหน” นางบอกชื่ออาหารที่กำลังจะทำให้แก่เขา

หยี่หานเลิกคิ้วสูงแล้วจ้องหน้านางเพราะเหมือนว่านางจะพูดอันใดต่อ

“ข้ามิได้ทำเต้าหู้เจ้าค่ะ” นางพูดต่อเสียงเบาแล้วหันไปทำครัวด้วยความเขินอายเล็กน้อย

บัณฑิตหนุ่มเดินออกจากห้องครัวไปแล้วยิ้มกริ่ม เดินเข้าไปในห้องอ่านตำราแล้วเล่นพิณด้วยทำนองที่เสนาะหูให้แก่คนที่กำลังทำครัวอยู่ได้ยิ้มตาม

**********************

หว่าอิ๋งทำอาหารเสร็จแล้ว และรมควันเนื้อหมูที่เหลือจากการทำครัวเอาไว้ด้วยวิธีถนอมอาหารที่นางเรียนรู้มาจากมารดา

อากาศที่หนาวเย็นในช่วงเหมันตฤดูนี้ไม่มีแดดแรงพอให้นางผึ่งหมูเพื่อถนอมอาหาร แต่อากาศเช่นนี้ก็ไม่ทำให้เนื้อสัตว์เน่าเสียง่ายเช่นกัน

“เข้าหน้าหนาวแล้วปลูกผักคราวนี้คงเป็นแปลงสุดท้าย จากนี้ไปข้าคงต้องปักผ้าเป็นหลักเสียแล้ว” หว่าอิ๋งบอกแก่เขาในขณะที่กำลังทานอาหารมื้อกลางวันด้วยกัน

“ดีแล้ว เจ้าจะได้พักบ้าง”

“การสอบจวี่เหรินครานี้จัดสอบในหน้าหนาว ท่านคงเดินทางลำบากแน่” นางนึกกังวลเกี่ยวกับการสอบ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วต้องมีการจัดสอบในช่วงฤดูใบไม้ร่วง แต่มีการเลื่อนออกไปด้วยเหตุผลทางราชการบางอย่าง

“เจ้าอย่านึกห่วงข้าเลย ห่วงตัวเองเถิดว่าจะอยู่คนเดียวได้อย่างไรตั้งหลายวัน จริงอยู่ว่าเมืองที่จัดสอบใช้เวลาเดินทางเพียงสองวัน กว่าข้าจะสอบแล้วเดินทางกลับมาก็คงหลายวันอยู่” หยี่หานพูดด้วยความห่วงใย แล้วคีบหมูให้แก่นาง ด้วยสังเกตว่านางกินแต่ผักมากไป

หว่าอิ๋งยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เขาห่วงใยนางและยังคีบอาหารให้นางเป็นครั้งแรก เหมือนว่าฟ้ามองเห็นความพยายามของนางแล้วดลใจให้หยี่หานนั้นทำดีกับนางเช่นนี้

“เป็ดที่เราเลี้ยงตอนนี้มีตัวหนึ่งไม่ออกไข่แล้ว ข้าจึงซื้อมาเพิ่มสองตัว แล้วพรุ่งนี้ข้าจะนำมันมาทำอาหารให้ท่านทาน ท่านอยากทานอันใดเป็นพิเศษหรือไม่เจ้าคะ” นางถามเขาอย่างเอาใจอย่างเช่นเคย

“เจ้าลองบอกอาหารที่เจ้าชอบมาสักสามอย่างให้ข้าเลือกสิ” เขาถามนางกลับ อยากให้นางทานของโปรดของตนเองบ้าง

“ถ้าทำจากเนื้อเป็ดหรือเจ้าคะ ข้าชอบเป็ดย่างเกลือที่ไม่ต้องปรุงอันใดมาก และอ๊ะโป้ว(เป็ดแห้งรมควัน) อีกอย่างก็เป็นเป็ดตุ๋นเกาลัดที่ท่านแม่ข้าชอบทำให้ท่านพ่อทาน” เมื่อพูดถึงชื่ออาหารอย่างสุดท้าย หว่าอิ๋งก็มีสีหน้าสลดลง

บิดาของนางไม่เคยเห็นว่านางเป็นลูก มารดาของนางเองก็เป็นแค่อนุที่บิดานั้นมีไว้เพื่อเบาแรงของภรรยาเอกเท่านั้น พอคิดถึงเรื่องนี้ก็อดคิดไม่ได้ว่าสักวันตนจะตกอยู่ในสภาพเช่นมารดา เป็นแค่อนุที่เขามีเอาไว้รับใช้ข้างกาย ให้เหว่ยฟางต้องข่มเหงโดยไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเหมือนบิดาของตน

“มื้อเช้าข้าอยากทานข้าวต้มเป็ดตุ๋น ส่วนมื้อกลางวันและมื้อเย็นข้าอยากทานเป็ดย่างเกลือและเป็ดตุ๋น ตัวเดียวน่าจะทานได้ครบทั้งสามมื้อ เจ้าเห็นว่าอย่างไร” เขาพูดกับนางเมื่อเห็นว่านางนิ่งเงียบไป

“ได้เจ้าค่ะ” หว่าอิ๋งรับปากแล้วฝืนยิ้มออกมาบางๆ

“เจ้าอย่าทำหน้าเช่นนั้น ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า ข้าจะรีบกลับมาไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่ตามลำพังเป็นเวลานานอย่างแน่นอน” หยี่หานเข้าใจว่านางยังคงเป็นห่วงการเดินทางของเขาที่กำลังจะถึงนี้จึงมีสีหน้าเช่นนั้น

“ถ้าไม่อยากให้ข้าเป็นห่วง คุณชายก็ต้องทานอาหารเยอะๆ ดูแลสุขภาพตนเองไม่ให้ป่วยไข้” นางบอกแก่เขา ให้เขาเข้าใจไปอย่างนั้นคงจะดีกว่า

“เจ้าเองก็ต้องดูแลสุขภาพ หากเจ้าเป็นอะไรไปใครเล่าจะดูแลข้า ทานเนื้อหมูบ้างไม่ต้องพะวงว่าข้าจะทานไม่อิ่ม เจ้าผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเช่นนี้ ข้ากอดนอนแล้วไม่สบายตัว เหมือนกอดท่อนไม้” หยี่หานพูดพลางส่งสายตาหยอกเย้าให้แก่นาง

“หากข้าอวบอ้วนภายหลัง ท่านจะมาว่าข้ากินจุมิได้นะเจ้าคะ” นางหัวเราะออกมาเมื่อถูกเขาเย้าแหย่เช่นนั้น

“ข้าอยากให้เจ้ากินจุ หากข้าเป็นใหญ่เป็นโต ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าให้สุขสบาย ตอบแทนที่เจ้าดูแลข้าเป็นอย่างดี เจ้าไม่ต้องกังวลว่าข้าจะทอดทิ้งเจ้า อย่างไรเจ้าก็ต้องเป็น...”

“คุณชายเจ้าคะ รีบทานเถิดเจ้าค่ะ ข้าทราบดีว่าท่านไม่มีวันทอดทิ้งข้า แต่ตอนนี้อาหารจะเย็นหมดแล้ว” นางรีบพูดขัดขึ้นมา ไม่อยากฟังว่าเขาจะให้นางเป็นอนุภรรยาหรือว่าเป็นนางบำเรอกึ่งสาวใช้อะไรทำนองนั้น

แม้จะรักและยอมอยู่ในสถานะที่ไม่ได้รับการยกย่องเพราะรักหยี่หานจนหมดหัวใจ ก็ไม่ได้หมายความว่านางเองจะไม่เคยใฝ่ฝันถึงตำแหน่งฮูหยินของเขา

หยี่หานยิ้มบางๆ มองดูนางคีบอาหารใส่ถ้วยข้าวให้แก่เขา แล้วเขาเองก็ทำเช่นนั้นคืนให้นางบ้าง ก่อนจะยิ้มให้แก่กันแล้วทานอาหารตรงหน้าอย่างตั้งใจ

**********************