ตอนที่ 16 เหมือนนั่งอยู่บนพรมเข็ม

หญิงสาวจากตระกูลที่ร่ำรวยเดินกลับไปกลับมาด้วยท่าทีที่ดูกระวนกระวายเมื่อชายคนรักไม่ได้มาพบกับนางตามที่นัดหมาย

“หยี่หานไม่เคยผิดนัดข้า” นางพึมพำด้วยความร้อนใจ

หากแม่ค้าร้านขายเครื่องประทินความงามมิได้โป้ปด หยี่หานอาจจะเห็นนางเดินกับลู่ชิงฟงที่ตลาดเป็นแน่ เขาถึงได้ไม่ยอมมาตามนัดหมายในครานี้

“ไม่สิ บางทีเขาอาจจะเคร่งเครียดกับการอ่านตำรา จนลืมนัดของข้า” นางพยายามปลอบใจตนเอง

ตอนนี้กระวนกระวายใจยิ่งนัก ราวกับนั่งอยู่บนพรมเข็มที่ทิ่มแทงให้ไม่เป็นสุข

เหว่ยฟางไม่อยากรอเขาอีกต่อไป นางเกรงว่าเสี่ยวหลินจะตามมาหานางที่นี่ จึงตัดสินใจไปหาบัณฑิตหนุ่มที่บ้านของเขาซึ่งใช้เวลาเดินเท้าไปราวหนึ่งก้านธูป

ชายหนึ่งนางก็มีใจและหวังลาภยศ อีกชายหนึ่งนางก็พึงใจและเห็นถึงความเหมาะสมของฐานะที่ใกล้เคียงกันอีกทั้งบิดาก็สนับสนุนเขา และการที่มีบุรุษทั้งสองให้นางต้องตัดสินใจเลือกในเวลาเดียวกัน ทำให้รู้สึกผยองในเสน่ห์ของตนมิใช่น้อย

แต่พอรู้ว่าหยี่หานอาจรู้ว่านางมีอีกหนึ่งทางเลือกจึงทำให้เกิดความกังวลว่าเขาจะถอดใจจากนางไปเสียก่อน จึงต้องรีบไปพบชายคนรักเพื่อพิสูจน์ว่าเขารู้เห็นเรื่องนี้มากน้อยเพียงใด

เมื่อไปถึงบ้านของหยี่หานนางก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปในบ้าน จึงรีบสาวเท้าเข้าไปดูว่านางคือผู้ใด

เมื่อเข้าไปในบ้านของหยี่หาน เหว่ยฟางเดินไปที่ห้องอ่านตำราของชายคนรักแล้วมองเขาด้วยความโกรธขึ้งที่เขากำลังคัดลายมืออยู่อย่างสบายใจ

“หยี่หาน” นางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่ดูแข็งกระด้าง ต่างจากทุกครั้ง

หยี่หานเงยหน้าขึ้น ประหลาดใจที่เห็นนางมาหาเขาถึงที่บ้าน เห็นท่าทางที่ดูหงุดหงิดใจของนางจึงเดาว่านางคงโกรธตนเองที่ไม่ได้ไปตามที่นัดหมาย

“ข้าลืมไปเสียสนิทว่านัดกับเจ้าเอาไว้ ต้องขออภัยด้วย” เขาตัดสินใจพูดปดกับนาง

“ข้ามิได้ใส่ใจเรื่องนั้น ข้าอยากทราบว่าสตรีนางนั้นคือผู้ใด เหตุใดจึงมาอยู่ในบ้านกับท่าน” เหว่ยฟางใช้โอกาสนี้ในการกลบเกลื่อนเรื่องของตน โดยหาเรื่องให้เขารู้สึกผิด

หว่าอิ๋งที่ได้ยินเสียงของเหว่ยฟางจึงเดินออกมาจากห้องนอน แล้วตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบออกรับแทนหยี่หาน

“ข้าน้อยชื่อหว่าอิ๋ง เป็นสาวใช้ของคุณชายกัว ท่านคงเป็นคุณหนูโจว คนรักของคุณชาย”

“ข้ามิได้ถามเจ้า ข้าถามคนรักของข้า” เหว่ยฟางพูดแล้วส่งสายตาตัดพ้อไปที่คนรัก

หยี่หานถอนหายใจ เขาบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์ในตอนนี้ จริงๆ เขาควรรู้สึกผิดต่อเหว่ยฟางและสงสารหว่าอิ๋ง แต่ในตอนนี้กลับรู้สึกเอือมระอาหญิงคนรักโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม หรืออาจเป็นความรักของเขาจืดจางลงแล้ว เมื่อเห็นธาตุแท้ของนางก็เป็นได้

“ข้าช่วยชีวิตนางเอาไว้ นางไร้ที่พึ่งพาจึงให้อาศัยอยู่กับข้า” หยี่หานบอกนางด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิมจนเหว่ยฟางรู้สึกได้

“ท่านไม่ใช่หยี่หานที่ข้ารู้จัก”

“ช่วงนี้คุณชายอ่านตำราและฝึกฝนทักษะต่างๆ เป็นอย่างหนัก คุณหนูโจวอย่าถือโกรธคุณชายเลยนะเจ้าคะ” หว่าอิ๋งรีบออกรับแทนบัณฑิตหนุ่ม

“ที่คุณชายกัวทำทุกอย่างก็เพื่อให้ได้แต่งงานกับท่าน ทั้งอ่านตำรากลยุทธ์ต่างๆ ฝึกคัดลายมือ อีกทั้งยังแต่งบทกวีให้กับท่าน” หว่าอิ๋งพยายามพูดต่อไปแล้วนำกระดาษที่เขาเขียนบทกวีถึงเหว่ยฟางที่ม้วนเก็บเอาไว้ออกมาคลี่ให้นางได้อ่าน

เหว่ยฟางรับมาอ่านแล้วน้ำตารื้น ตื้นตันที่เขาทำเพื่อนางและแอบหวั่นใจเรื่องที่เขาอาจรู้ว่านางเองก็ไม่ซื่อสัตย์ต่อเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมา

หยี่หานเอาแต่นิ่งเงียบ เขาพูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าหว่าอิ๋งพยายามช่วยเขาอย่างเต็มที่

“ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดอย่าเคืองข้าเลย” เหว่ยฟางเสียงอ่อนลง แล้วโผเข้าไปกอดซบชายคนรัก

หว่าอิ๋งเห็นดังนั้นจึงเบือนหน้าหนีภาพบาดตา แล้วออกจากห้องอ่านตำราไป เพื่อให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกันตามลำพัง

หัวใจของนางเต้นแรง ดูออกว่าเหว่ยฟางเองก็ร้ายมิใช่เล่น ดูจากที่นางโวยวายในตอนแรก และน้ำเสียงที่ไม่สะกดกลั้นอารมณ์ ก็พอรู้ว่าจริงๆ แล้วนางก็เป็นแค่คุณหนูที่เอาแต่ใจคนหนึ่ง เพียงแต่เคลือบเอาไว้ด้วยกิริยาภายนอกที่ดูนุ่มนวลเท่านั้น

หยี่หานมองตามหลังหว่าอิ๋งที่เดินออกไป เขาใจหายอย่างบอกไม่ถูก สีหน้าที่แสดงออกมานั้นเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

เหว่ยฟางผละจากอกเขามองดูสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและเป็นกังวลของบัณฑิตหนุ่มก็เชื่อแล้วว่าเขานั้นกำลังเคร่งเครียดกับการสอบอย่างที่หญิงสาวอีกคนบอก

อีกทั้งเสื้อผ้าสีหม่นที่ดูเหมือนนำเสื้อผ้าเก่ามารดาของหยี่หานมาดัดแปลงสวมใส่ ก็เชื่อว่านางคงเป็นแค่สาวใช้จริงๆ

‘ไม่มีทางที่หยี่หานจะเกลือกกลั้วกับหญิงที่ไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนั้น ข้าคงคิดมากไปเอง’

“เจ้ามาถึงที่นี่คงลำบากมิใช่น้อย” หยี่หานกล่าวแล้วอดมองที่ปิ่นปักผมของนางไม่ได้

“ไม่ลำบากสักนิด ข้าคิดถึงท่าน ใจหายที่ท่านไม่ไปพบข้า แต่พอรู้ว่าท่านกำลังทำเพื่อข้า ข้าก็อดซาบซึ้งไม่ได้” นางบอกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“ปิ่นนั่นข้าไม่เคยเห็นเจ้าใช้ประดับมาก่อน งดงามยิ่งนัก”

“ปิ่นอันนี้ข้าซื้อจากตลาดเมื่อนานมาแล้ว” นางพูดความเท็จกับเขา แอบลุ้นว่าเขาจะจับผิดนางหรือไม่

“เจ้าช่างเลือกนัก มันเหมาะกับเจ้ามาก” หยี่หานแสร้งชมนาง ในใจนั้นเจ็บปวดลึกๆ ที่ทุกอย่างชัดเจนแล้วว่าเหว่ยฟางเป็นคนเช่นไร

นางโล่งใจเป็นอย่างมากที่เข้าใจว่าเขาไม่ได้เห็นนางกับชิงฟงในวันนั้น

“สอบผ่านครั้งนี้ สัญญาของข้าที่ให้ไว้แก่ท่านจะยังคงเดิม จะได้เป็นแรงใจให้ท่านสอบในระดับก่งเซิ่งต่อไป” เหว่ยฟางบอกเสียงเบาอย่างเอียงอายแล้วอมยิ้มเล็กน้อย

คำพูดของนางที่ควรทำให้บัณฑิตหนุ่มหัวใจพองโต เขากลับรู้สึกนิ่งเฉย หากแต่ก็ยิ้มออกมากลบเกลื่อนความรู้สึกเย็นชาของตนเอง

“จุดประสงค์ในการสอบของท่าน ยังคงเดิมอยู่ใช่หรือไม่” เหว่ยฟางถามเขาออกไปเพื่อความมั่นใจ นางอยากแน่ใจว่าเขายังรักนางและจะทำทุกอย่างเพื่อนาง เหมือนดังที่เคยรับปากเอาไว้

“จุดประสงค์ในการสอบของข้า ยังคงเป็นจุดมุ่งหมายเดิม ข้าต้องการตำแหน่งขุนนาง เพื่อทำให้ข้าและว่าที่ฮูหยินของข้ามีความสุข เลี้ยงดูนางให้สุขสบายไม่ให้นางต้องลำบากทำอันใดเพื่อข้าทั้งนั้น” หยี่หานพูดตามความจริง จุดมุ่งหมายของเขายังคงเป็นเช่นนั้น แต่คนที่จะมาเป็นฮูหยินของตนนั้นอาจไม่ใช่คนที่อยู่ตรงหน้า

หว่าอิ๋งที่ยกน้ำชาจะนำเข้าไปได้ยินก็ชะงักเท้าเอาไว้ นางถอยกลับออกไป วางถาดน้ำชาไว้ที่โต๊ะอาหาร แล้วเดินร้องไห้ออกไปจากบ้านของเขาอย่างเงียบๆ

รู้อยู่แล้วว่าเขานั้นรักเหว่ยฟางมากเพียงใด รู้ว่าตนเองนั้นอยู่ในสถานะใดสำหรับเขา แต่เมื่อได้ยินมันก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้

เจ้าของร่างอรชรนั้นเดินออกไปท่ามกลางลมหนาวที่ปะทะกาย นางกอดตัวเองลูบต้นแขนทั้งสองข้างด้วยความหนาวเหน็บ แต่ที่รู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าคงเป็นหัวใจนางในตอนนี้

“ทำไมความรักมันทำให้ข้าโง่เขลาเช่นนี้ รู้ว่าเจ็บปวดแต่ข้าก็ยังมิอาจตัดใจจากท่าน สวรรค์ช่างไม่เห็นใจข้าเสียเลย”

**********************