ตอนที่ 13 เรื่องผิดพลาดไม่ควรเกินสามครั้ง

หยี่หานกลับไปถึงบ้านในสภาพที่เมามาย เขาตรงไปที่ห้องอ่านตำราแล้วใช้มือกวาดตำราที่วางอยู่บนชั้นหล่นลงที่พื้นอย่างบ้าคลั่ง

หว่าอิ๋งที่นั่งเย็บผ้าห่มอยู่เดินมาดูว่าเกิดอันใดขึ้นแล้วเห็นว่าหยี่หานนั้นทำลายข้าวของอยู่จึงรีบเข้าไปห้าม

“คุณชายกัว ท่านทำอันใดของท่านรู้ตัวหรือไม่”

กัวหยี่หานจับไหล่นางทั้งสองข้างแล้วเขย่าจนร่างนางคลอนไปตามแรงกระทำนั้น

“เจ้าบอกข้ามา เรื่องผ้าเช็ดหน้าที่เหว่ยฟางปักให้ข้า จริงๆ แล้วมันคือฝีมือเจ้าใช่หรือไม่” เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว

หยี่หานในเวลานี้ไม่ใช่บัณฑิตผู้อ่อนโยนอย่างที่นางรู้จักอีกแล้ว ทำให้นางหวั่นใจยิ่งนัก

“เป็นฝีมือข้าเอง ข้าแค่โกหกให้ท่านสบายใจ” หว่าอิ๋งยอมรับสารภาพออกมาตามตรง เพราะการที่เขาถามเช่นนี้คงไปรู้เห็นอะไรมาเป็นแน่

“ผู้หญิงนี่โกหกเหมือนกันทุกคน พวกเจ้าล้วนแต่หลอกลวงข้า” หยี่หานพูดจาด้วยน้ำเสียงที่โกรธขึ้ง

“คุณชายท่านเมามากแล้ว ไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีกับข้า นางหนึ่งก็ไปกับชายอื่น อีกนางหนึ่งก็ไม่ได้รักข้าสักนิด”

หยี่หานรำพันถึงเหว่ยฟางที่เดินเคียงข้างกับชิงฟง และหว่าอิ๋งที่นางตกเป็นของเขาแล้วแต่กลับทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ท่านพูดถึงอะไร ข้าไม่เข้าใจ”

หว่าอิ๋งพยายามแกะมือของเขาออกจากไหล่ของนาง เพราะเขาเริ่มบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ตอนแรกข้าคิดว่าข้าจะไม่ไปสอบแล้ว ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจ ข้าจะสอบให้ผ่านแล้วชิงเหว่ยฟางกลับมาเป็นของข้าให้ได้” เขาพูดอย่างมาดมั่น

“เจ้าค่ะ คุณชายปล่อยข้าเถิดข้าเจ็บ” นางบอกเขาเสียงเบา ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

“หากข้าแต่งงานกับเหว่ยฟางแล้ว เจ้ายินดีจะเป็นอนุของข้าหรือไม่ บอกข้าสิ” หยี่หานเปลี่ยนจากหัวไหล่เลื่อนมาจับที่ต้นแขนของนาง ถามด้วยน้ำเสียงที่ดูกระด้าง

“ข้า .. ข้ายอมเป็นอนุของท่าน” หว่าอิ๋งพูดเสียงเบา นางยอมเป็นทุกอย่างที่เขาอยากให้เป็น

“ข้าจะแต่งงานกับเหว่ยฟาง และมีเจ้าเป็นอนุ แต่ว่าตอนนี้เจ้าต้องเป็นนางบำเรอให้แก่ข้า” หยี่หานพูดแล้วก้มลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอของนาง

หว่าอิ๋งปฏิเสธการกระทำที่เป็นไปด้วยอารมณ์โมโหของบัณฑิตหนุ่ม แต่เมื่อเขาเริ่มคลายมือลงจากต้นแขนของนางแล้วลูบไล้ไปทั่วสรรพางค์กาย นางที่มีใจให้เขาอยู่แล้วก็โอนอ่อนตามเขา

“ข้าจะเป็นนางบำเรอของท่านด้วยความเต็มใจ” นางกระซิบข้างใบหูของเขา

หยี่หานเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนาง แล้วโน้มหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากนุ่มนั้นอย่างหนักหน่วง บดจูบนางด้วยอารมณ์ที่รุนแรง แต่พอเจอหว่าอิ๋งตอบโต้อย่างนุ่มนวลเขาก็ค่อยๆ ลดความแข็งกระด้างนั้นลงแล้วพรมจูบไปทั่วใบหน้าอย่างหลงใหล

ทั้งสองจูบกันอยู่เนิ่นนานก่อนที่หยี่หานจะปลดเชือกที่มัดรอบเอวของนางออกไปแล้วถอดอาภรณ์ทุกชิ้นของตนเองและหว่าอิ๋งออกไปท่ามกลางอากาศที่เริ่มหนาวเย็น

ทั้งสองใช้ไออุ่นจากร่างกายมอบให้แก่กันแล้วบัณฑิตหนุ่มก็ดันร่างนางไปชิดผนังห้อง ยกขาขึ้นหนึ่งข้างมาพาดแขนเอาไว้ ย่อตัวลงเพื่อสอดใส่แท่งร้อนเข้าไป แล้วยืนร่วมรักกับนางในท่านั้น

หว่าอิ๋งครางออกมาเบาๆ ในลำคอ ขณะที่กอดคอเขาเอาไว้แล้วซบลงตรงแผงอกแกร่งนั้นยามที่เขากระแทกเข้ามา

“คุณชาย ข้าไม่ไหวแล้ว อื้ม” นางร้องขอให้เขาทำมันแรงขึ้นกว่าเดิม

บัณฑิตหนุ่มดันตัวนางจนชิดกำแพงแล้วยกตัวนางขึ้นมาให้นางเอาขาเกี่ยวเอวหนาของตนเอาไว้แล้วกระแทกจนนางครางลั่น

“คุณชาย อื้อ คุณชาย” หว่าอิ๋งกอดคอเขาเอาไว้แน่น ครางชื่อเรียกเขาออกมาไม่หยุด

“เจ้าจะเป็นนางบำเรอของข้า ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปจากที่นี่ เจ้าต้องเป็นนางบำเรอของข้า อ๊า”

“ข้าจะไม่มีวันไปจากท่าน อ๊า ข้าจะเป็นของท่านผู้เดียว อื้ม” หว่าอิ๋งครางเสียงหลงขณะที่พูดกับเขา

นางดีใจที่เขาอยากให้นางอยู่กับเขา แม้จะเป็นแค่นางบำเรอนางก็ยอม

“ดี ต่อแต่นี้ไปข้าจะไม่ต้องหักห้ามใจเวลาที่ต้องการเจ้า”

หยี่หานพูดขึ้นเสียงดัง แล้วเดินกระแทกนางไปจนถึงโต๊ะไม้สูงเพียงเข่าที่เขาใช้นั่งอ่านตำรา กวาดทุกสิ่งลงจากโต๊ะนั้นวางนางลงไปแล้วใช้โต๊ะนั้นร่วมรักกับนางจนหว่าอิ๋งตัวอ่อนลงไปก่อนเขา

บัณฑิตหนุ่มแยกขาของนางออกก้มลมไปดูดเลียกลีบบุปผาสีชมพูเข้มแล้วใช้ลิ้นตวัดชิมที่เกสรสีขาวขุ่นตรงกลางร่องบุปผานั้น ดูดชิมน้ำหวานสีใสที่นางหลั่งออกมาจนหมด

“อื้ม คุณชาย อ๊า ข้ามีความสุขเหลือเกิน อื้ม” นางครางออกมาด้วยความสุขสม สูดปากราวกับกินของเผ็ดร้อน อากาศที่เหน็บหนาวในตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันร้อนรุ่มไปทั่วกาย

หยี่หานยิ้มอย่างพอใจ เขาอุ้มช้อนตัวหว่าอิ๋งขึ้นมาแล้วพานางไปยังห้องนอนของตน มอบความสุขให้แก่นางและเชยชมเรือนร่างของนางอย่างเต็มที่

ต่อไปนี้เขาไม่จำเป็นต้องซื่อสัตย์กับคนหลายใจอย่างเหว่ยฟาง และไม่จำเป็นต้องปฏิเสธน้ำใจจากหว่าอิ๋ง ในเมื่อนางอยากตอบแทนเขา เขาก็จะรับมันเอาไว้ด้วยความเต็มใจ เพราะเขาเองก็มีใจให้นางเช่นกัน

“เจ้าบอกข้าสิ ว่าเจ้าจะไม่ไปจากข้า”

“ข้าจะไม่มีวันไปจากท่าน ไม่ว่าท่านจะขับไล่ข้าสักกี่หน ข้าก็จะอยู่กับท่าน ข้า..”

ยังไม่ทันที่หว่าอิ๋งจะบอกรักเขา หยี่หานก็จูบที่ริมฝีปากของนาง โถมแรงสะโพกตอกอัดแท่งลำลงไปอย่างดุดัน ทำให้นางครางในลำคอด้วยความเสียวซ่าน

เขารักหว่าอิ๋ง เขายอมรับ แต่เขาโกรธเหว่ยฟางและพานมาลงกับนางในยามที่สติเขาเมามายเช่นนี้ แม้รู้ว่าตัวเองพูดอะไรที่เลวร้ายออกไป แต่ในเมื่อพูดไปแล้วก็ไม่สามารถเอาคำพูดนั้นกลับคืนมาได้

ในที่สุดหว่าอิ๋งก็ตัวอ่อนลงไปภายใต้ร่างที่แข็งแกร่งของเขา หยี่หานเร่งเร้าตนเองโดยการกระแทกลงไปหนักๆ แล้วปลดปล่อยเข้าไปในตัวนาง ผละจูบนั้นออกมาสบตาของนางเอาไว้ ยังไม่ถอนแท่งลำนั้นออกไปโดยง่าย

“เรื่องผิดพลาดไม่ควรเกิดขึ้นเกินสามครั้ง ตอนนี้ข้าล่วงเกินเจ้าแล้ว ถึงข้าจะเมาแต่วันนี้ข้าพอมีสติรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป” เขาบอกนางเสียงเบาและสบตาของนางเอาไว้

“แม้คุณชายจะผิดพลาดอีกสักกี่ครั้ง ข้าก็ยินดีตกเป็นของท่าน” หว่าอิ๋งบอกเขา รู้สึกถึงแท่งลำที่กระตุกพ่นน้ำรักออกมาด้านใน

“เรื่องที่ข้าพลั้งปากออกไปว่าจะให้เจ้าเป็นนางบำเรอของข้า จริงๆ แล้ว...” เขาจะบอกนางว่าเขาแค่พูดไปด้วยความโมโห ไม่ได้คิดจะย่ำยีศักดิ์ของนางโดยการให้นางเป็นนางบำเรอของเขา

“ข้าเข้าใจท่าน ชายหญิงอยู่ร่วมกันมันต้องเกิดเรื่องอย่างนี้สักวัน แต่ข้ารับปากว่าข้าจะอยู่ในสถานะนี้อย่างเงียบๆ ไม่ทำให้คุณหนูโจวต้องขุ่นเคืองใจ ขอแค่ให้ข้าได้อยู่เคียงข้างท่านเท่านั้นก็พอ” หว่าอิ๋งรีบบอกเขา

นางเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจแล้วขับไล่ตนออกไปด้วยคิดว่านางจะแพร่งพรายเรื่องนี้ให้เหว่ยฟางรู้

“เจ้านี่มัน..” เขาไม่พูดอะไรต่อ คิดว่านางนั้นยอมเขามากขนาดนี้ก็ดีเช่นกัน

อีกทั้งนางเองก็ยอมที่จะให้เหว่ยฟางเป็นใหญ่ เขาเองก็รักทั้งสองคนจึงคิดว่าไม่มีอะไรเสียหาย ไม่ว่านางจะเข้าใจแบบไหน นางก็ต้องเป็นอนุของเขาอยู่ดี เพราะบุรุษที่มีหลายเมียนั้นไม่ใช่เรื่องผิดอะไรหากเขาจัดการให้ทั้งสองฝ่ายอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข

**********************