ตอนที่ 18 ข้ามแม่น้ำได้แล้วรื้อสะพานทิ้ง

เป็นเวลาเกือบเดือนแล้วที่หยี่หานเอาแต่ท่องตำราเป็นอย่างหนัก อีกแค่สองสัปดาห์ก็จะต้องเดินทางไปสอบที่ต่างเมืองแล้ว เขาจึงต้องทบทวนในสิ่งที่เขาคาดว่าจะออกข้อสอบในปีนี้

หว่าอิ๋งเห็นเขาเคร่งเครียดอย่างนั้น นางจึงไม่ได้รบกวนเขา แม้กระทั่งอาหารก็ไม่ได้เชิญให้เขาออกมาทาน แต่เตรียมเอาไว้แล้วรออุ่นให้เขายามที่เขาออกมาจากห้องอ่านตำราเท่านั้น

หยี่หานไม่ได้สนใจเลยว่าเหตุใดเหว่ยฟางจึงหายเงียบไป เขาเองก็ไม่ได้ไปดักรอนางที่ตลาดเลยในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ มีแต่หว่าอิ๋งเท่านั้นที่เข้าไปขายผ้าปักในหมู่บ้านอยู่บ่อยครั้ง ส่วนเขาก็เข้าไปแค่ตอนซื้อหมึกกับกระดาษเท่านั้น

ในตอนค่ำขณะที่หว่าอิ๋งรออุ่นอาหารค่ำให้แก่เขา พอหยี่หานเดินออกมานั่งที่โต๊ะ นางใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็ยกอาหารมาวางแล้วคะยั้นคะยอให้เขาทานให้หมด

“ทานเยอะๆ นะเจ้าคะ อีกไม่กี่วันก็ต้องเดินทางแล้ว ท่านคงไม่ได้ทานฝีมือข้าไปอีกหลายวัน ท่านต้องคิดถึงอาหารเหล่านี้แน่”

“ข้าคงคิดถึงจนไม่มีสมาธิเชียวล่ะ” หยี่หานมองหน้านางเป็นนัยให้รู้ว่าหมายความถึงนางมิใช่อาหาร

“แต่ถึงอย่างนั้น ข้ามั่นใจว่าปีนี้ข้าต้องสอบผ่าน”

“ข้าก็เชื่อเช่นนั้น คุณชายเป็นคนฉลาด ไหวพริบก็เป็นเลิศ ไม่ว่าการคัดลายมือหรือบรรเลงดนตรี ท่านก็สามารถทำได้อย่างยอดเยี่ยม อย่างไรเสียท่านต้องสอบผ่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

“หากข้าสอบเสร็จ ขากลับจะซื้อผ้าแพรจากเมืองนั้นมาให้เจ้าตัดชุดใส่ พอผลสอบออกแล้วข้าได้เลื่อนตำแหน่งคงได้บำเหน็จและได้เข้าไปช่วยงานราชการเล็กๆ น้อยๆ บ้าง เราคงมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นกว่านี้ ในตอนนั้นข้าจะมิให้เจ้าต้องลำบาก”

“คุณชายไม่ต้องพะวงเรื่องของข้า ข้าไม่ได้หวังความสุขสบายอันใดทั้งนั้น ข้าเพียงอยากให้คุณชายทำความมุ่งหมายของตนเองให้สำเร็จเพียงเท่านั้น” นางพูดถ่อมตนและเอาใจเขาไปในที

“ข้าไม่ใช่คนประเภทที่ว่าข้ามแม่น้ำได้แล้วรื้อสะพานทิ้ง(ได้ดีแล้วถีบหัวส่ง) เจ้าดูแลและส่งเสริมข้าอยู่เบื้องหลัง หากข้าได้ดี เจ้าก็ต้องสุขสบายไปพร้อมกับข้า” หยี่หานพูดแล้วทานอาหารตรงหน้าอย่างเร่งรีบ

หว่าอิ๋งจึงเร่งทานอาหารไปพร้อมๆ กันกับเขา หลายเดือนที่อยู่ใต้ชายคาแห่งนี้ นางรู้สึกว่าที่นี่คือบ้านของนางไปแล้ว

“ข้าไม่ได้กินนานแล้วนะอาหารชนิดนั้น เจ้าไม่ได้ทำมันอีกเลย” หยี่หานพูดขึ้นมาหลังจากที่เขาวางตะเกียบลงแล้ว

“อันใดเจ้าคะ”

“เต้าหู้ ‘ข้าอยากกินเต้าหู้’ จะได้หรือไม่” หยี่หานถามนาง

“แต่คุณชายพึ่ง ‘กินเต้าหู้’ ไปเมื่อห้าวันก่อนแล้วนี่เจ้าคะ” นางพูดเป็นนัยว่าเขานั้นมีสัมพันธ์กับนางไปเมื่อเร็วๆ นี้

“ข้าหมายถึงเต้าหู้ผัดกับผัก นี่เจ้าคิดอันใดอยู่รึหว่าอิ๋ง” เขาแกล้งสัพยอกนาง

“คุณชาย” นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเขินอายเป็นอย่างมาก

“ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว” นางลุกขึ้นเก็บถ้วยชามไปทำความสะอาดที่หลังบ้าน

 “มีหรือว่าข้าไม่อยากกินเต้าหู้อย่างที่เจ้าหมายความถึง” หยี่หานอมยิ้มกับท่าทางที่น่าเอ็นดูของนาง แล้วพึมพำกับตัวเอง

เขาเคยชวนให้นางย้ายเข้าไปนอนด้วยกันในยาวที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ แต่นางกลับห่วงว่าเหว่ยฟางจะมาเจอแล้วเข้าใจผิด อีกทั้งกลัวจะรบกวนการท่องตำราในยามค่ำคืนของเขา จึงปฏิเสธไม่ยอมร่วมห้องด้วย

“คอยดูเถิดหว่าอิ๋ง ข้าสอบเสร็จกลับมา เจ้าคงไม่มีข้ออ้างแยกห้องนอนกับข้าเป็นแน่” หยี่หานพูดกับตัวเอง เขาไม่ได้กังวลถึงเรื่องเหว่ยฟางเลยสักนิด

อาจจะเป็นเพราะการที่ห่างกันไปในช่วงนี้ แล้วยังข่าวลือของนางที่มีชาวบ้านพูดถึงว่าตระกูลลู่กำลังทาบทามสู่ขอนางอีก บางทีนางอาจจะกำลังลังเลใจอยู่หรือไม่ก็คงตอบตกลงไปแล้วแต่ไม่ได้บอกกล่าวแก่เขา

แต่แทนที่หยี่หานจะเสียใจเมื่อคิดเช่นนั้น เขากลับไม่รู้สึกอันใดเลย ความคิดที่จะสอบเพื่อนางตอนนี้มันก็เริ่มเปลี่ยนเป้าหมายไปแล้ว

โดยที่เขาเองก็รู้แก่ใจดีว่าหัวใจของเขาก็แปรเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน

**********************

เหว่ยฟางนั่งอมยิ้มอย่างเขินอายเมื่อชิงฟงกลับมาครั้งนี้มีตำแหน่งองครักษ์ของท่านเจ้าเมืองติดตัวกลับมาด้วย และเขามาทวงคำตอบจากนางด้วยตนเอง

เขาขออนุญาตจากเจาหรูพานางไปล่องเรือคุยกันที่แม่น้ำสายเล็กๆ ที่ทอดผ่านหมู่บ้านทางทิศตะวันออก กลางลำเรือมีหลังคาทรงโค้งรับกับตัวเรือปิดคลุมด้วยผ้าใบที่มีสัญลักษณ์ของบ้านตระกูลลู่ มีผ้าม่านปิดทางเข้าด้านหน้า และหน้าต่างที่เจาะผ้าใบขึงเป็นวงกลมให้อากาศถ่ายเท

คนที่อยู่บนเรือมีฝีพายของเขาและเสี่ยวหลินติดตามไปด้วย

“ข้ามีของมาฝากเจ้าด้วย” ลู่ชิงฟงพูดเสียงนุ่มนวลอย่างเอาใจแล้วหยิบกล่องไม้มาให้แก่นาง

เหว่ยฟางรับมาอย่างเอียงอายแล้วเปิดดูข้างใน พบว่าเป็นกำไลไข่มุกที่มีน้ำงามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น

“งดงามที่สุด ข้าไม่เคยเจอไข่มุกเม็ดงามเช่นนี้มาก่อน” นางบอกเขาด้วยความตื่นเต้น

“กว่าข้าจะหามาได้ก็แทบแย่ จริงๆ ข้าควรกลับมาถึงเร็วกว่านี้ แต่เป็นเพราะต้องการหาของฝากมาให้เจ้าจึงล่าช้าไปถึงสามวัน” ชิงฟงบอกนางแล้วส่งสายตาหวานหยดไปให้ แล้วมองเลยไปทางเสี่ยวหลินด้วย

“แล้วคุณชายลู่มาที่นี่ นอกจากนำของฝากมามอบให้ข้าแล้ว มีธุระอันใดอีกหรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าจะมาขอคำตอบจากเจ้า”

“คำตอบอันใดหรือเจ้าคะ” นางถามด้วยเสียงที่สั่นเทาไปด้วยความตื่นเต้น

“เสี่ยวหลิน เจ้าออกไปรอข้างนอก อย่าพึ่งเข้ามาจนกว่าข้าจะเรียก” ลู่ชิงฟงออกคำสั่งกับนาง

เหว่ยฟางหันไปพยักหน้าให้นางทำตาม เสี่ยวหลินจึงยอมออกไปนั่งด้านนอกกับฝีพายวัยกลางคนที่กำลังบังคับทิศทางเรือ

“เจ้ายินดีจะหมั้นหมายและแต่งงานกับข้าหรือไม่”

“คุณชายลู่ดีพร้อมทุกอย่าง หญิงธรรมดาอย่างข้ามีหรือจะกล้าปฏิเสธ” นางตอบรับคำขอของเขา

“งั้นข้าขอมัดจำได้หรือไม่ ข้าปรารถนาในตัวเจ้าเหลือเกิน” บุรุษหนุ่มของนางออกไปตรงๆ

“คุณชายลู่” นางเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ แก้มแดงเรื่อด้วยความเขินอาย ลังเลใจว่าจะตอบกลับไปเช่นไร

“ข้าปรารถนาในตัวเจ้ายิ่งนัก ให้ข้าได้เชยชมตัวเจ้าเถิดเหว่ยฟาง” ชิงฟงไม่เพียงแค่พูด เขาขยับเข้าไปหานางแล้วใช้มือลูบคลำที่ต้นแขนของนางเพื่อหยั่งเชิง

เมื่อเห็นว่านางไม่มีท่าทีรังเกียจตนจึงย่ามใจแล้วเลื่อนมือไปวางที่ที่แผ่นหลังของนาง

“นี่มันในเรือนะเจ้าคะ แล้วยังมีคนอยู่ด้านนอก” นางบ่ายเบี่ยงเล็กน้อยแต่พองาม

ชิงฟงไม่ฟังความใด เข้ารั้งแผ่นหลังนางเข้าหาตัวแล้วจุมพิตที่ริมฝีปากของนางด้วยความช่ำชองของบุรุษที่เจนสนามรัก

เหว่ยฟางแทบละลายไปกับจูบนั้น แล้วกอดคล้องรอบคอของชิงฟงเอาไว้

เขาคลายเสื้อผ้านางออกหลวมๆ มิได้ถอดออกไปทั้งหมด แล้วปลดกางเกงของตนเองลงมองอกอวบอิ่มและร่องกลีบบุปผาสีชมพูอ่อนอย่างหื่นกระหาย

เหว่ยฟางเบือนหน้าไปทางอื่นด้วยความตื่นเต้นปนเขินอาย ชิงฟงก้มลงไปดูดที่เนินอกของนางจนเกิดรอย หญิงสาวครางในลำคอเสียงเบาแล้วแอ่นหน้าอกให้เขาชิม ก่อนที่ชิงฟงจะเลื่อนไปจูบประกบริมฝีปากของนางเอาไว้เพื่อพรางเสียงร้องที่เขากำลังจะล่วงล้ำนางเข้าไป

“อื้อ อื้ม” เหว่ยฟางครางผ่านจูบเสียงหลงเมื่อถูกอาวุธคู่กายขององครักษ์ของเจ้าเมืองทะลวงเข้าไปในช่องว่างระหว่างกลีบบุปผาจนมิดด้าม

ชิงฟงบดจูบนางอย่างดุดันพร้อมกับขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ อย่างยากลำบากเพราะภายในนางตอดรัดเขาแน่นมาก

สักพักชิงฟงจึงโยกสะโพกเข้าไปเต็มแรง เรือโคลงจนคนด้านนอกพอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

เสี่ยหลินนั่งตัวเกร็งไม่กล้าเข้าไปช่วยเหลือคุณหนูของตนในยามนี้ ไม่รู้ว่านางเต็มใจหรือว่าโดนเขาข่มเหง แต่เสียงที่เล็ดลอดออกมากับจังหวะที่เรือโคลงนั้นเป็นจังหวะที่คงที่ไม่เหมือนกำลังว่าจะขัดขืนกันจึงคิดว่านางคงสมยอมแน่แล้ว

ชิงฟงจูบที่เนินอกนางจนเกิดรอยแดงสีกุหลาบช้ำอีกสองรอย ก่อนที่จะกระแทกสะโพกเข้าใส่อย่างดุเดือดจนในที่สุดก็ส่งนางถึงจุดหมายแล้วปลดปล่อยของเหลวเข้าไปในตัวนางอย่างเต็มรัก จุมพิตนางที่หน้าผากแล้วยิ้มอย่างมีความหมาย

เหว่ยฟางรีบสวมเสื้อผ้ากลับเข้าที่ หยิบผ้าเช็ดหน้าที่ปักดอกโบตั๋นที่หยี่หานมอบให้นำมาเช็ดคราบน้ำนั้นแล้วโยนทิ้งออกนอกหน้าต่างของเรือไปอย่างไม่ไยดี ก่อนจะแสร้งทำเป็นว่าเสียใจแล้วบีบน้ำตาเล็กน้อย

“เจ้าอย่าได้กังวลไปเลยเหว่ยฟาง อย่างไรเสียเราก็ต้องแต่งงานกันในไม่ช้า ข้าจะยกย่องให้เจ้าเป็นฮูหยินของข้าอย่างแน่นอน” ชิงฟงบอกนางด้วยน้ำเสียงที่รักใคร่และหลงใหลในความไร้เดียงสาของนางเป็นอย่างมาก

**********************