ตอนที่ 19 ก้าวเดียวแตะถึงฟ้า

เหว่ยฟางกลับไปถึงบ้านแล้วรีบเข้าไปยังห้องนอนของตนโดยมีเสี่ยวหลินติดตามไปด้วย

“คุณหนูมันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ท่านมีสัมพันธ์กับคุณชายลู่จริงๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางถามด้วยความห่วงใย

“เจ้าต้องปิดเป็นความลับ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ข้าคงไม่มีหน้าอยู่บนโลกใบนี้” เหว่ยฟางบอกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงที่ร้อนใจ เพราะโจวเจาหรูคงไม่ปลาบปลื้มแน่หากรู้ว่านางได้ทำการข้ามกำแพงเจาะรู (ลักลอบเกินเลยกันโดยผู้ใหญ่ไม่รับรู้)

“ข้าไม่คิดเลยว่าคุณชายลู่จะทำเช่นนั้น”

“ข้าเองก็ไม่คาดคิด จู่ๆ คุณชายลู่ก็จู่โจมเข้าจุมพิตข้า ข้ารู้สึกวาบหวิวไปหมด สุดท้ายจึงต้องนอนนิ่งให้เขากระทำอย่างนั้น” นางเล่าให้แก่เสี่ยวหลินฟัง

“คุณหนูไม่ต้องกังวลไปนะเจ้าคะ คุณชายลู่ดูจะรักคุณหนูมาก อย่างไรข้าคิดว่าเขาคงไม่ทอดทิ้งคุณหนูอย่างแน่นอน” นางบอกแก่คุณหนูของตนที่เติบโตมาด้วยกัน

“เขาก็บอกข้าเช่นนั้นตอนที่..” เหว่ยฟางหยุดพูดแล้วทำเอียงอาย เพื่อให้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถึงจะไม่เต็มใจแต่ก็แสนสุขสม

“คุณหนูรู้สึกเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่เลยเสี่ยวหลิน มันช่างมีความสุขเหลือเกิน หากวันใดเจ้าออกเรือนแล้วจะรู้” นางพูดแล้วอมยิ้มให้แก่กัน

ลู่ชิงฟงคือบุตรชายคนเดียวของลู่กวง คหบดีค้าข้าวที่ร่ำรวยในระดับหนึ่ง ซ้ำตอนนี้ยังได้รับตำแหน่งโดยการแต่งตั้งกรณีพิเศษด้วยความชอบที่เขาทำแก่บ้านเมืองในการช่วยเหลือเจ้าเมืองของเมืองนั้นเอาไว้จากโจรผู้ร้าย

มันเป็นการได้ตำแหน่งมาอย่างง่ายดายดั่งสำนวนที่ว่าก้าวเดียวแตะถึงฟ้า ลู่ชิงฟงแทบไม่ต้องเปลืองแรงอันใด ต่างกับกัวหยี่หานที่ใช้เวลาหลายปีในการสอบ ซ้ำยังสอบตกไปแล้วรอบหนึ่ง

หากนางได้แต่งงานกับชิงฟงนอกจากจะสบายไปทั้งชาติแล้ว ยังได้เชิดหน้าชูตาอีกด้วย

**********************

หว่าอิ๋งกลับมาจากไปตลาดที่หมู่บ้านมา นางได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเหว่ยฟาง ว่ากำลังจะมีการจัดงานแต่งงานกับลู่ชิงฟงในอีกสองสัปดาห์ต่อจากนี้ แต่ไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้หยี่หานฟัง เพราะไม่อยากให้เขาเสียสมาธิ

พรุ่งนี้คือวันที่เขาต้องเดินทางไปสอบยังเมืองที่อยู่ห่างไปหลายลี้ หากเขารู้เรื่องนี้ต้องทำให้ไม่สบายใจแน่

“เป็นอะไรหน้าตาดูกังวลเชียว” หยี่หานถามนางขึ้นมาในขณะที่หว่าอิ๋งเหม่อลอยอยู่

“เอ่อ ข้ากำลังคิดว่าจะทำอันใดให้คุณชายพกติดตัวไปเป็นเสบียงระหว่างทางดีเจ้าค่ะ” นางบอกเขาแล้วมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้น นึกสงสารเขาเหลือเกินที่จะไปสอบเพื่อเหว่ยฟาง โดยไม่รู้ว่านางกำลังจะแต่งงานในอีกไม่ช้านี้

“หมั่นโถวสักสามหรือสี่ลูกก็พอ ข้าเดินทางไปถึงโรงเตี๊ยมก็ได้พักแรมทานอาหารที่นั่นมะรืนเดินทางต่ออีกครึ่งวันก็ถึงจุดหมายแล้ว เจ้าอย่ากังวลไปเลย” หยี่หานบอกนางแล้วยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

“ได้เจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะทำหมั่นโถวให้ท่านแต่เช้า”

“แล้วเย็นนี้เล่าเจ้ามีอะไรให้ข้าบำรุงร่างกายก่อนไปสอบหรือไม่” บัณฑิตหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม

“ไก่ตุ๋นยาจีนเจ้าค่ะ มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น” นางตอบเสียงใสแล้วอมยิ้มเล็กน้อย รู้ว่าบัณฑิตหนุ่มจะถามกินเต้าหู้จากนาง

“คืนนี้เจ้าเข้าไปนอนกอดให้กำลังใจข้าได้หรือไม่” เขาถามนางเสียงเบา สบตาเพื่อยืนยันว่าพูดจริง

“ถ้ากอดเฉยๆ ย่อมได้เจ้าค่ะ เพราะหากทำมากกว่านั้นข้าเกรงว่าคุณชายจะไม่มีแรงเดินทางในวันพรุ่งนี้” นางบอกแก่เขาเป็นนัยว่าอย่างไรนางก็ไม่ยอมให้เขาทำมากกว่านั้นด้วยความหวังดี

“ข้ารู้ ข้าแค่อยากกอดเจ้าเพื่อให้กำลังใจกับตัวเองเท่านั้น”

หว่าอิ๋งอมยิ้ม นางเกือบจะพลั้งปากถามเขาว่าเหว่ยฟางจะมาส่งเขาหรือไม่ แต่พอนึกได้ถึงข่าวลือนั้นจึงไม่ได้พูดอันใดออกไป

ในคืนนั้นหว่าอิ๋งนอนอยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่นของหยี่หาน เขากอดและดอมดมไปทั่วกลุ่มผมและหน้าผากของนาง จนนางเกรงว่าเขาจะเกิดความกำหนัดเสียก่อน

“นอนได้แล้วเจ้าค่ะ” นางบอกแก่เขา

หยี่หานพยักหน้าเบาๆ อย่างเสียดาย ก่อนจะหลับตาลงแล้วกอดนางไว้เช่นนั้น

หว่าอิ๋งนอนหลับไป พรุ่งนี้นางต้องตื่นมาแต่เช้ามืดเพื่อทำหมั่นโถวให้เขานำติดตัวไปรองท้องระหว่างทาง จึงต้องรีบนอนพักเอาแรง

นางรู้สึกตัวอีกทีในตอนกลางดึก บัณฑิตหนุ่มนั้นไม่ยอมฟังคำเตือนของนาง เขากำลังล่วงล้ำนางอย่างเบามือพอเห็นว่านางรู้สึกตัวจึงออกแรงโยกสะโพกเข้าไปอย่างเต็มแรง

“คุณชายกัว ท่านนี่ช่างเจ้าเล่ห์นัก” นางบ่นให้เขาเล็กน้อย แล้วโดนหยี่หานจุมพิตปิดริมฝีปากที่ขยับไม่หยุดของนาง

เขาเคลื่อนสะโพกเข้าไปถี่ๆ แต่ก็โดนหว่าอิ๋งดันอกเขาออกจนสำเร็จ

“โธ่ หว่าอิ๋ง ให้ข้าได้เชยชมเจ้าให้ชื่นใจก่อนไปสักหน่อยเถิด” เขาตัดพ้อออกมาอย่างเสียดาย

“ข้าจะเป็นฝ่ายมอบความสุขแก่ท่าน ท่านจะได้ไม่ต้องออกแรงมาก” หว่าอิ๋งพูดอย่างขัดเขินก่อนจะขึ้นไปขย่มโยกบนตัวของบัณฑิตหนุ่มที่กำลังจะเดินทางไปสอบในวันพรุ่งนี้

นางโยกสะโพกถูไถแท่งลำนั้นช้าๆ ก่อนจะเริ่มหมุนควงสะโพกเป็นวงกลม แล้วขย่มโยกลงไปเหมือนอย่างที่หยี่หานเคยสอนนางเอาไว้

บัณฑิตหนุ่มครางเร่าๆ ด้วยความสุขสม ราวครึ่งเค่อแล้วที่นางขย่มบนตัวเขาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะเหน็ดเหนื่อย แล้วในที่สุดหว่าอิ๋งก็เกร็งสะโพกตอดรัดแท่งอุ่นของเขา หยี่หานทนต่อแรงบีบรัดนั้นไม่ไหวจึงปลดปล่อยเข้าไปในตัวนางเช่นกัน

“นอนหลับได้แล้วนะเจ้าคะ” หว่าอิ๋งบอกเขาแล้วสวมเสื้อผ้ากลับเข้าที่ ขยับเข้าไปนอนกอดเขาเอาไว้

“คราวนี้ข้านอนหลับสบายยันเช้าแน่” หยี่หานพึมพำเบาๆ ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

**********************

หยี่หานลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าข้างกายเขาไม่มีหว่าอิ๋งแล้ว เขา และได้กลิ่นหอมมาจากในครัว จึงลุกไปล้างหน้าเตรียมตัวออกเดินทางตามที่ตั้งใจเอาไว้

เมื่อออกมาถึงหว่าอิ๋งก็เตรียมสัมภาระและเสบียงให้แก่เขา รวมถึงเสื้อคลุมกันหนาวที่นางตัดเย็บไว้ให้เขาสวมใส่ในการไปสอบครั้งนี้ พร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มของนางที่ทำให้เขาแทบจะเปลี่ยนใจไม่อยากไปสอบเสียแล้ว

“ทานอาหารเสียก่อน สักพักพอแดดออกค่อยเดินทางนะเจ้าคะ” นางบอกเขาแล้วนำถ้วยข้าวต้มอุ่นพอดีทานให้แก่เขา

หยี่หานไม่ได้พูดอันใดมาก เขานั่งทานอาหารกับนางอย่างเงียบๆ ไม่อยากล่ำลาให้รู้สึกอาวรณ์นาง แต่หว่าอิ๋งกลับนึกว่าเขาคงกำลังน้อยใจที่เหว่ยฟางไม่ได้มารอส่งเขา

“เดินทางครั้งนี้ข้าต้มน้ำขิงใส่น้ำเต้าให้ท่านพกเดินทางไปด้วย จะได้จิบให้ร่างกายอบอุ่น ถึงมันจะคลายร้อนในระหว่างเดินทาง แต่สรรพคุณของมันก็ยังช่วยทำให้ร่างกายของท่านอบอุ่นขึ้นได้” หว่าอิ๋งพยายามชวนบัณฑิตหนุ่มคุยเพื่อให้เขาลืมคิดถึงเหว่ยฟาง

หยี่หานที่รู้สึกอาวรณ์นางเขาก็ยิ่งไม่อยากจากนางไปเลยสักนิด แต่เพื่ออนาคตที่อยากทำให้ความเป็นอยู่ดีขึ้น เขาจึงจำใจต้องเดินทางไปสอบในครั้งนี้

เมื่อถึงเวลาเดินทาง หยี่หานจุมพิตที่หน้าผากของนาง แล้วลูบศีรษะด้วยความเสน่หา

“รอข้ากลับมานะหว่าอิ๋ง อย่าหนีข้าไปไหน”

“ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนอย่างแน่นอน ท่านวางใจได้” นางรับปากเขาแล้วเขย่งจูบที่ปลายคางเบาๆ

หยี่หานมองนางอย่างอาลัยอาวรณ์แล้วตัดใจสะพายสัมภาระไว้ที่หลังและหยิบน้ำเต้าห้อยไว้ที่เอว ก่อนที่จะรีบเดินออกไปท่ามกลางสายตาที่ดูห่วงใยของหว่าอิ๋งที่ยืนส่งเขาจนเดินลับตาไป

**********************