ตอนที่ 12 หลั่งน้ำตาลงท้อง

การทานอาหารในมื้อค่ำของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเงียบงัน หว่าอิ๋งก้มหน้าก้มตาทานอาหารตรงหน้า พยายามทำตัวปกติเพื่อลดความตึงเครียดลง

หยี่หานวางตะเกียบลงแล้วมองหน้านาง ตัดสินใจที่จะพูดอะไรบางอย่างในตอนนี้ ก่อนที่นางจะหลบเข้าห้องไปแล้วไม่ได้คุยกัน

“เรื่องเมื่อคืนนี้...”

“เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น จงลืมมันไปเถิดเจ้าค่ะ คุณชายอย่าได้พูดถึงมันอีกเลย” หว่าอิ๋งรีบพูดออกมา ให้นางเป็นฝ่ายถอยออกมาดีกว่าให้เขาต้องพูดจาให้นางเจ็บช้ำ

“ทำไมเล่า ในเมื่อข้าทำผิดต่อเจ้าถึงสองครั้ง ไยเจ้าต้องทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“เรื่องของข้ามันไม่ใช่เรื่องที่คุณชายควรกังวลใจ ตอนนี้ท่านมีหน้าที่อ่านตำราและฝึกฝนเตรียมตัวสอบเท่านั้น อย่าได้นำมันมาใส่ใจเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้คิดมากอันใด ไยคุณชายต้องคิดมากแทนข้าด้วยเล่า” นางพูดด้วยน้ำเสียงที่สดใส

“นี่เจ้า...”

“อย่าลืมนะเจ้าคะ ว่าคุณชายจะเข้าสอบเพื่อจุดหมายอันใด ที่ผ่านมาเป็นเช่นไรก็ขอให้เป็นดังเดิม อีกสองเดือนข้าก็จะไปจากที่นี่แล้ว เมื่อถึงตอนนั้นเราคงไม่ได้พบเจอกันอีก ท่านไม่ต้องกังวลว่าข้าจะเรียกร้องอันใดจากท่าน เพราะทุกอย่าง..ข้าเต็มใจ” หว่าอิ๋งเอ่ยเสียงเบาในตอนท้าย ทำให้หยี่หานยิ่งทำตัวไม่ถูก

เขาคิดกังวลอยู่นานว่าจะรับผิดชอบนางอย่างไร แต่นางกลับไม่ต้องการ แล้วยังพูดว่าเต็มใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้เขาเดาใจนางไม่ถูกเลย และไม่พอใจที่นางทำเหมือนว่าพรหมจรรย์ของตนเองนั้นไร้ค่า

“ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็จะไม่พูดเรื่องนี้อีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูโกรธขึ้งเล็กน้อย แล้วเดินกลับห้องไป

รู้สึกหงุดหงิดที่นางยอมตนเองมากเกินไป ถึงมันจะเป็นเรื่องดีที่เขาไม่ต้องกังวลระหว่างนางกับเหว่ยฟาง แต่การเสียสละของนางมันทำให้เขาคิดว่าบางทีนางอาจไม่ได้มีใจให้เขา แต่ทอดกายเพื่อตอบแทนบุญคุณเท่านั้น

“บ้าจริง” เขาสบถออกมาขณะที่เดินกลับไป

หว่าอิ๋งไม่รู้ว่าเขาโกรธนางด้วยเรื่องอันใด เขาควรจะดีใจที่นางไม่ได้เรียกร้องความรับผิดชอบจากเขา

นางคิดว่าหยี่หานคงโกรธที่นางเป็นฝ่ายออกตัวก่อนทำให้เขาเสียหน้าที่จะเป็นฝ่ายบอกขับไล่นางเอง น้ำตานางไหลลงมาอาบแก้มแล้วเก็บโต๊ะอาหารไปอย่างเงียบๆ

**********************

หยี่หานไปดักรอเหว่ยฟางที่ตลาด เมื่อเจอนางเขาก็ถามถึงเรื่องที่นางผิดนัดด้วยความเป็นห่วง และรู้สึกผิดต่อนางอยู่ลึกๆ ที่ตนเองเผลอไผลไปกับสตรีนางอื่น

“ข้าต้องขอโทษด้วย คืนก่อนท่านพ่อเหมือนรู้ว่าข้าจะไป สั่งให้คนเฝ้าข้าทั้งประตูและหน้าต่าง ข้าจนปัญญาที่จะแอบไปหาท่าน”

“ข้านึกอยู่แล้วเชียวว่าเจ้าต้องโดนบิดาจับได้ แต่ข้าก็ยังฝืนรอเจ้าจนจับไข้ น่าขันหนัก” เขาบอกนางให้ดูเป็นเรื่องที่น่าขบขัน

“ตายจริง แล้วท่านหายดีแล้วหรือ”

“ข้าหายดีแล้ว จึงรีบออกมาถามข่าวคราวเจ้านี่ไงเล่า”

บัณฑิตหนุ่มพูดพลางสบตานางที่หลบตาเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ยังมิได้ไถ่ถามอันใดนางก็รีบออกไปหาสาวใช้ที่กำลังรออยู่

“ข้าต้องไปแล้ว เสี่ยวหลินคงกำลังตามหาข้าอยู่ อีกเจ็ดวันในยามอู่(ช่วงเที่ยง) ท่านจงมาหาข้าที่เดิม ข้าจะไปรอท่านที่นั่น” นางพูดจบแล้วรีบเดินกลับออกไป

หยี่หานมองตามนางไปแล้วได้แต่ทอดถอนหายใจ ตอนนี้เขาเปรียบเหมือนคนที่กำลังหลั่งน้ำตาลงท้อง มีเรื่องทุกข์ใจก็ไม่สามารถพูดออกไปได้

เขารอสักพักก่อนจะเดินออกจากตรอกไป ปกติต้องตรงกลับบ้าน แต่นึกอยากแวะไปซื้อของอย่างหนึ่งก่อนจึงเดินไปอีกทาง แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบทรุดตัวลงกับพื้น

เหว่ยฟางเดินเคียงคู่กับลู่ชิงฟง กำลังเลือกปิ่นปักผมโดยมีสาวใช้ยืนอยู่ข้างๆ หน้าตานางยิ้มแย้มอย่างเต็มใจ มิใช่รำคาญหรือรังเกียจลู่ชิงฟงแต่อย่างใด

หยี่หานขยับไปยืนหันหลังแสร้งทำเป็นเลือกซื้อกำไลอยู่ร้านข้างๆ ลอบฟังบทสนทนาของทั้งคู่

“ข้าอยากซื้อให้เจ้า”

“ข้าคงรับไว้ไม่ได้ คุณชายลู่อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ”

“ข้าอยากตอบแทนเจ้าที่เล่นพิณให้ข้าฟังสองคราแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อคืนวันเพ็ญที่เจ้าขับกล่อมพิณให้ข้าฟังตอนร่ำสุรากับบิดาของเจ้า มันช่างไพเราะยิ่งนัก หญิงงามกับเสียงพิณในคืนวันเพ็ญ มันทำให้ข้าต้องเก็บเอาเจ้าไปนอนฝันเลยทีเดียว” ลู่ชิงฟงพูดเกี้ยวนางอย่างมีชั้นเชิงจนเหว่ยฟางนั้นเขินอายเป็นอย่างมาก

“คุณหนูรับไว้เถิดเจ้าค่ะ คุณชายลู่อุตส่าห์มีน้ำใจ” เสี่ยวหลินสาวใช้คู่ใจของนางเองก็เป็นใจให้นางรับน้ำใจเขาเอาไว้

“ถ้าเช่นนั้นข้ารับมันไว้ก็ได้เจ้าค่ะ” นางบอกด้วยท่าทีกระมิดกระเมี้ยน

หยี่หานได้ยินดังนั้นก็แขนขาชา ทำตัวไม่ถูก เหตุที่นางไม่มาพบเขาเป็นเพราะนางบรรเลงเพลงพิณให้แก่ลู่ชิงฟงและบิดาของนางในยามร่ำสุรา มิใช่ถูกบิดากักขังเอาไว้อย่างที่บอกแก่เขา

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าหญิงคนรักจะหลอกลวงเขาเช่นนี้ พยายามคิดในแง่ดีแต่ก็ไม่สามารถหาเหตุผลอันใดมาลบล้างภาพบาดตาและบทสนทนาตรงหน้านี้ได้ พลางคิดไปถึงเรื่องผ้าเช็ดหน้าว่าจริงๆ นางคงไม่ได้ปักเอง และหว่าอิ๋งก็คงโกหกเขาด้วยเช่นกัน

‘ข้าโดนพวกนางโกหก’

“อีกสองวันข้าจะไปขอคำแนะนำจากบิดาของเจ้าเรื่องหมากรุก ในตอนนั้นข้าจะพูดคุยเรื่องงานหมั้นหมายของเรา” ลู่ชิงฟงพูดแล้วส่งสายตากรุ้มกริ่มให้นาง แล้วพานส่งสายตาไปถึงเสี่ยวหลินด้วยความเคยตัว

เหว่ยฟางไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ นางยังมีความหวังกับหยี่หานอยู่ว่าเขาจะสอบผ่านในครั้งนี้

“งั้นเรากลับกันดีกว่า” ชิงฟงบอกเมื่อเห็นว่านางนิ่งเงียบคิดว่านางคงเขินอายที่จะตอบคำถามเขากลางตลาดเช่นนี้

เมื่อทั้งสามคนเดินไปทางอื่น หยี่หานจึงเดินไปที่ร้านขายปิ่นปักผม มองตามหญิงคนรักเดินไปกับชายอื่นด้วยความเจ็บปวดคนขายที่พอรู้ว่าเขากับโจวเหว่ยฟางนั้นชอบพอกันก็เข้าใจความรู้สึกของเขาดี

“พบคนใหม่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ไหนเลยจะได้ยินเสียงร่ำไห้ของคนเก่า เจ้าอย่าเศร้าไปเลย ถึงนางไม่มีคนอื่นในตอนนี้ ในภายภาคหน้านางก็ต้องถูกท่านโจวบังคับให้แต่งงานกับใครสักคนอยู่ดี” นางปลอบโยนบัณฑิตหนุ่ม

“นางอาจแค่รับไว้ตามมารยาทเท่านั้น” หยี่หานพยายามพูดในอีกแง่หนึ่ง ทั้งๆ ที่หัวใจเขาเองก็แทบจะแตกสลาย

“มันก็จริงของเจ้า คุณหนูโจวเป็นหญิงที่เกิดในตระกูลร่ำรวย บิดานางก็เข้มงวด บางทีนางอาจทำเพื่อเอาใจบิดาของนาง แต่จริงๆ แล้วยังรอเจ้าอยูู่่ก็เป็นได้”

คำปลอบโยนนั้นไม่ได้ทำให้หยี่หานรู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด

เขามองดูปิ่นที่วางเรียงรายตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด มันคือสิ่งที่เข้าตั้งใจจะมาซื้อในวันนี้ แต่กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้ว่าหญิงอันเป็นที่รักนั้นมีชายอื่นวอแวอยู่ไม่ห่างกาย

คำโป้ปดของนางทำให้เขารู้สึกท้อว่าที่ทำมาตลอดนั้นมันมีความหมายอันใดเล่า หากสอบได้แต่ว่าไม่สามารถครองคู่กับนางอันเป็นที่รัก แล้วไยเขาต้องทำให้มันลำบากตนเอง สู้เสเพลไปวันๆ ปลูกผักขายเอาตัวเองให้รอดไม่ต้องตรากตรำอ่านตำรา ฝึกคัดลายมือ หรือฝึกเล่นพิณอะไรเยี่ยงนั้น

**********************