ตอนที่ 11 ใกล้ชิดก็ไม่ใช่ ห่างเหินก็ไม่เชิง

ในตอนเช้าหว่าอิ๋งที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็อมยิ้มที่ตอนนี้ตนเองอยู่ในอ้อมกอดของหยี่หาน นางค่อยๆ ลงจากเตียงแล้วหยิบอาภรณ์ขึ้นมาสวมใส่ ใช้มืออังที่หน้าผากของเขาพบว่าไข้ลดลงมากแล้วจึงยิ้มออกมาอย่างวางใจ

นางช่วยใส่กางเกงให้กับเขาเพียงตัวเดียวเพราะเกรงว่าถ้าขยับมากกว่านี้เขาจะตื่น จึงห่มผ้าให้เขาแล้วออกไปทำอาหารเช้าทิ้งเอาไว้ให้ ก่อนจะเดินออกไปให้อาหารเป็ดและรดน้ำสวนผักที่ตอนนี้พึ่งลงแปลงใหม่หลังจากขายผลผลิตไปเมื่อวันก่อน

หยี่หานตื่นมาด้วยอาการหนักอึ้งที่ศีรษะ เขารู้ตัวว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น และมั่นใจว่ามันไม่ใช่ครั้งแรก

ตอนนั้นที่หว่าอิ๋งทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วหลอกให้เขาเข้าใจผิดว่ามันคือความฝัน นางคงมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ไม่ยอมพูดความจริงกับเขา

เขาลุกขึ้นสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกไปที่ห้องโถงเล็กๆ กลางบ้านที่มีโต๊ะอาหารวางอยู่

อาหารบนโต๊ะยังคงอุ่นอยู่แต่ไม่มีข้าว เขาจึงเดินเข้าไปในครัวพบว่านางทำซีฟั่น(ข้าวต้ม)เอาไว้ในหม้อต้มอุ่นอยู่บนเตาที่เอาฟืนออกไปจำนวนหนึ่ง จึงตักใส่ถ้วยมาทานกับอาหารที่นางเตรียมเอาไว้ให้บนโต๊ะ

นางไม่เคยอยู่รอทานอาหารเช้าด้วยกันเพราะนางต้องออกไปทำงานในสวนผักและรอต้อนเป็ดเข้าเล้า

พอทานเสร็จหว่าอิ๋งจึงกลับเข้ามา นางอมยิ้มให้เขาอย่างเขินอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น คราวนี้คงหาเรื่องหลอกว่าเขาแค่ฝันไปไม่ได้อีกแล้ว

“ข้าต้มยาไว้ให้ท่าน เดี๋ยวข้าจะนำมาให้นะเจ้าคะ” นางบอกในขณะที่เก็บถ้วยจานบนโต๊ะอาหาร

หยี่หานไม่ตอบ เขาไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะหากนางต้องการให้เขารับผิดชอบคงไม่หลอกเขาแต่แรกว่าไม่ได้เกิดอันใดขึ้น คิดว่านางคงมีเหตุผลที่ทำให้ต้องทำอย่างนั้น แต่ไม่กล้าถามนางออกไปตรงๆ

ส่วนเขาเองก็มีเหว่ยฟางอยู่แล้ว หากต้องรับผิดชอบนางก็เท่ากับว่าเขาต้องพลาดจากหญิงคนรักแล้วเขาจะเข้าสอบไปเพื่ออันใดกันเล่า หากไม่ได้ครองคู่กับโจวเหว่ยฟาง หญิงงามที่เขานั้นรักปักดวงใจ

เขารับถ้วยใส่ยาสีเขียวเข้มมาดื่มแล้วลังเลว่าควรพูดอะไรกับนางดีหรือไม่ แต่ก็ไม่มีความกล้าพอ

“ข้าปวดศีรษะยิ่งนัก ขอข้าพักผ่อนก่อน ไม่ต้องปลุกข้าทานอาหารนะ ข้าอยากนอนจนถึงตอนเย็น” เขาเอาเรื่องอาการป่วยมาอ้างเพื่อหลีกเลี่ยงที่จะเสวนากับนาง

หว่าอิ๋งเห็นท่าทางเขาอย่างนั้น นางก็พอเดาออกว่าอีกฝ่ายนั้นคงลำบากใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น พลางนึกไปว่าชีวิตเขานั้นต่อสู้เพื่อให้ได้ครองคู่กับเหว่ยฟาง เขาคงรู้สึกผิดและรู้สึกแย่กับตนเองเป็นอย่างมาก

‘หรือข้าควรไปจากที่นี่’ นางนึกในใจอย่างรู้สึกเป็นกังวล

ความดึงดันที่อยากส่งเสริมให้เขาสอบผ่านจวี่เหรินก่อนจะจากไปนั้น มันอาจทำให้เขาลำบากใจ เพราะความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น

อีกใจก็อยากจากใจเพื่อให้เขาสบายใจ ยอมเก็บความทุกข์ตรมเอาไว้เพียงผู้เดียว แต่อีกใจก็เกรงว่าเขาจะไม่มีคนดูแล ต้องลำบากทั้งปลูกผักขายและอ่านตำราไปพร้อมๆ กัน อาจทำให้เป็นอุปสรรคในการสอบของเขา เพราะตั้งแต่สอบตกจวี่เหรินคราวก่อนเขาก็ไม่ถูกเรียกให้เข้าไปช่วยงานอันใดอีกเลย

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะคุณชาย ข้าจะไปจากที่นี่ อีกเพียงแค่สองเดือนหลังจากนี้ ท่านก็ไม่ต้องเห็นหน้าข้าอีกแล้ว” นางพึมพำกับตนเองก่อนจะมองไปยังห้องนอนของเขาแล้วเช็ดน้ำตาที่เอ่อไหลออกมา

**********************

หยี่หานนอนหลับไปและตื่นอีกทีในยามเว่ย(ช่วงบ่ายโมง) เขารู้สึกว่าอาการปวดศีรษะเบาบางลงบ้างแล้ว อุณหภูมิในร่างกายก็เริ่มปกติ และรู้สึกหิวเล็กน้อย

เขาเดินเข้าไปในครัวพบว่าหว่าอิ๋งไม่ได้ทำอาหารเอาไว้ หากแต่มีซีฟั่นที่นางทำไว้เมื่อเช้านี้และผัดผักของเมื่อเช้าในกระทะ จึงนำมาอุ่นทานรองท้อง

‘นางไปไหนกัน’ เขานึกในใจด้วยความเป็นห่วง

เขาบอกนางว่าไม่ต้องปลุกก็จริง แต่หว่าอิ๋งก็ไม่เคยเลยที่จะไม่ทำอาหาร บังคับเขาให้ทานครบทั้งสามมื้อ แล้วยังมีของว่างที่หมั่นทำมาเรียกน้ำย่อยเขาเสมอ

“หรือว่านางโกรธที่ข้าไม่ได้กล่าวขอโทษและขอรับผิดชอบนางเมื่อเช้า จึงหนีไปแล้ว” เขาพูดด้วยความใจหาย

หยี่หานเดินไปเดินมาในบ้านของตน สลับกับออกไปชะเง้อมองอยู่นอกบ้าน เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยามจนรู้สึกว่าไข้กลับ แล้วจึงไปนอนรอนางจนหลับไป

เขาตื่นมาอีกครั้งก็พบว่าใกล้มืดแล้ว อาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าแต่ก็ไม่มีแม้แต่เงาของหว่าอิ๋ง ทำให้เขาใจหายเป็นอย่างมาก ที่ยังไม่ได้กล่าวขอโทษนางกับสิ่งที่เขาขาดสติทำมันลงไปอย่างตั้งใจ

เขานั่งทำหน้าเศร้าอยู่ที่โต๊ะทานอาหารในห้องโถง มองไปยังกระดาษที่ตนเขียนบทกวีถึงเหว่ยฟางเอาไว้ ทั้งทำผิดต่อนางและทำผิดต่อหว่าอิ๋งอย่างไม่น่าให้อภัย และตอนนี้รู้สึกถึงหัวใจที่เจ็บปวดเมื่อนึกถึงชีวิตหลังจากนี้ที่ไม่มีหว่าอิ๋งแล้ว

มันไม่ใช่ความรู้สึกเสียดายว่าจะไม่มีใครอยู่รับใช้ แต่มันเป็นความใจหายแปลกๆ เหมือนตอนที่รู้ว่าเหว่ยฟางมีลู่ชิงฟงมาเกี่ยวพัน ใจหายเหมือนกับว่ากำลังเสียคนที่รักไป

‘นี่ข้ารักผู้หญิงพร้อมกันสองคนอย่างนั้นหรือ ข้ารักหว่าอิ๋งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมข้าหลายใจโลเลเช่นนี้ เหว่ยฟาง หว่าอิ๋ง ข้าผิดต่อพวกเจ้าทั้งสองคนเหลือเกิน’ บัณฑิตหนุ่มนึกทบทวนความรู้สึกของตนเอง แล้วสรุปได้ว่าตนเองก็มีใจให้หว่าอิ๋งไปโดยไม่รู้ตัว แต่รู้เมื่อเสียนางไปแล้ว

“ข้ากลับมาแล้วค่ะคุณชาย” เสียงของหว่าอิ๋งดังขึ้นมา เนื้อตัวนางมอมแมมและหายใจหอบถี่

หยี่หานเดินตรงเข้าไปหานาง ตั้งใจจะดึงนางมากอดเอาไว้แต่ชะงักเท้าแล้วลดมือที่ยื่นออกไปลง

“เจ้าไปไหนมา” เขาถามนางเสียงดุ เหมือนว่าเป็นห่วงนางมาก

“ข้าออกไปเก็บนุ่นมาเจ้าค่ะ แถวนี้มีไม่มากจึงเดินไปเก็บที่ชายป่าแถบตะวันออกแทน ได้มาเยอะเชียว ข้าเก็บเพลินจนลืมเวลา พอรู้ตัวก็รีบกลับมาทันทีเลยเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปทำอาหารให้ท่านเดี๋ยวนี้” นางละล่ำละลักบอก เกรงว่าเขาจะหิวเพราะล่วงเลยเวลามื้อค่ำมานานมากแล้ว

“ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้าหมายถึงมันมืดค่ำแล้ว ข้าเป็นห่วงเจ้า” น้ำเสียงของหยี่หานบ่งบอกว่าเขาพูดจริง

หว่าอิ๋งไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง นางเข้าใจว่าเขาเป็นห่วงตามมารยาทเพียงเท่านั้น

“คุณชายนั่งรอข้าก่อน ข้าจะทำอาหารให้ท่านตอนนี้ ประเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

“ไม่ต้องรีบ ข้ายังไม่หิว” เขาบอกนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แล้วมองฝักนุ่นที่นางนำกลับมา อยากหัวเราะตนเองที่คิดว่านางทิ้งเขาไป ทั้งๆ ที่นางห่วงใยเขาเพียงนี้ หน้าหนาวเช่นนี้นางคงต้องการเย็บผ้าห่มเพิ่ม

หว่าอิ๋งวางข้าวของในมือลงแล้วไปที่ห้องครัว เพื่อทำหน้าที่ของตนเอง เขาดูเหมือนอยากพูดอะไรกับนาง แต่ยังไม่กล้าเอื้อนเอ่ย คงเป็นเพราะกลัวนางจะเสียใจ

สถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันช่างเป็นอะไรที่อึดอัดน่าดู เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูดกัน เหมือนจะเงียบก็ไม่ใช่

หยี่หานเดินไปในห้องอ่านตำราของตน นำบทกวีที่สื่อถึงเหว่ยฟางออกมาถือเอาไว้ แล้วม้วนมันเก็บในชั้นวางตำราของเขา

‘ข้าจะทำอย่างไรดีเหว่ยฟาง แต่ก่อนข้าอยากให้เจ้ามาเป็นฮูหยินของข้าแต่เพียงผู้เดียว แต่ตอนนี้ข้ากลับมีใจให้อีกนางหนึ่ง หากเจ้ารู้เจ้าคงโกรธข้ามากสินะ ข้ารู้สึกผิดต่อเจ้ายิ่งนัก’

หยี่หานนึกกังวล ถึงชายที่มีหลายเมียนั้นเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ด้วยความรักที่มีต่อเหว่ยฟางเขาจึงไม่อยากเป็นเหมือนคนอื่น ตอนนี้กลับมีหว่าอิ๋งเข้ามา มันทำให้เขานั้นเริ่มหวั่นไหวเสียแล้ว

**********************