2 ตัวซวย

วันต่อมา

โซลตื่นตั้งแต่เช้าแล้วอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นเมื่อคิดว่าจะได้จัดงานหมั้นให้ผู้หญิงที่ตัวเองรัก

ร่างสูงออกจากห้องนอนของตัวเองแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอนของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าย่านั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา อนงค์นาถที่เห็นหลานชายสุดรักจึงปิดหนังสือและวางไว้บนโซฟาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“มาหาย่าตั้งแต่เช้า มีเรื่องอะไรจะคุยกับย่าเหรอ”

ชายหนุ่มก้าวมาหย่อนกายนั่งข้างคนเป็นย่าแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าระรื่น

“ผมมีเรื่องสำคัญจะมาบอกคุณย่าครับ”

“ย่าก็มีเรื่องสำคัญที่จะบอกแกเหมือนกัน แกบอกเรื่องสำคัญของแกมาก่อนสิ”

“ผมกับขิมก็คบกันมานานพอสมควรแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็เลยจะมาบอกคุณย่าว่าผมจะหมั้นกับขิมครับ”

“แกมั่นใจแล้วเหรอว่าอยากให้แฟนของแกมาเป็นภรรยาและแม่ของลูก”

“ผมมั่นใจในตัวขิมร้อยเปอร์เซนต์ครับว่าขิมคือผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาที่ดีและแม่ของลูกที่ดีของผมได้” เขาตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจเพราะเขาเชื่อมั่นในคนรักของเขา

“แต่ย่าไม่มั่นใจในตัวของแฟนแกว่าจะเป็นภรรยาและแม่ที่ดีของลูกได้” อนงค์นาถที่ไม่อยากได้แฟนสาวของหลานชายมาเป็นหลานสะใภ้พูดอ้างออกไป

“ผมคบกับขิมมาสองปีแล้วนะครับคุณย่า ผมมั่นใจว่าขิมคือผู้หญิงที่เหมาะจะมาเป็นภรรยาและแม่ของลูกผม”

“แกไปบอกเลิกแฟนของแกเถอะ”

“ผมกับขิมคบกันมาตั้งนาน แล้วอยู่ๆจะให้ผมไปบอกเลิกเขาเนี่ยนะคุณย่า ผมกับขิมเรารักกัน ผมไม่มีวันที่จะเลิกกับขิมหรอก” เขาขึ้นเสียงเล็กน้อย

“ไปบอกเลิกแฟนของแกซะ เพราะย่ามีผู้หญิงที่จะมาแต่งงานกับแกแล้ว” อนงค์นาถพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแกมบังคับ

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับ” เขาถามออกไปอย่างหัวเสียพลางเกลียดผู้หญิงคนนั้นที่คุณย่าเอ่ยถึง

“พราวจะมาเป็นเจ้าสาวของแก”

“…” เขาถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินอย่างนั้นพลางคิดในใจว่าเขาคิดกับเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น แล้วจะให้เขาแต่งงานกับคนที่เขาคิดว่าเป็นน้องได้ยังไง

“แต่งงานกับพราวนะลูก เชื่อย่า” อนงค์นาถเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ผมแต่งงานกับพราวไม่ได้ครับคุณย่า ผมรักขิม แล้วคุณย่าจะบังคับให้ผมไปแต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รักได้ยังไง” เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าสิ่งไหนที่ย่าพูดออกไปแล้ว คนในบ้านหลังนี้ก็ขัดคำสั่งย่าไม่ได้” อนงค์นาถเอ่ยออกไปด้วยความเด็ดขาดสมกับเป็นหญิงแกร่งที่บริหารธุรกิจมาเพียงลำพังหลายสิบปีโดยไร้สามีข้างกาย

“…” เขาถึงกับนิ่งงันพลางคิดในใจว่าคุณย่าเป็นประมุขของบ้าน ถ้าสิ่งไหนคุณย่าได้เปล่งวาจาออกมาแล้วทุกคนจะต้องทำตามด้วยความยำเกรง เนื่องจากว่าธุรกิจที่อยู่มาจนได้ตกเป็นของลูกหลานก็เพราะคุณย่าเป็นคนบริหารมาเองตั้งแต่สาวๆ เพราะคุณปู่ได้เสียชีวิตตอนที่คุณพ่ออายุได้สองขวบเท่านั้น ดังนั้นคุณย่าจึงบริหารคนเดียวมาหลายสิบปีด้วยความเหน็ดเหนื่อยและยากลำบาก

“ไปบอกเลิกแฟนของแกซะ อีกสองเดือนย่าจะให้แกแต่งงานกับพราว”

“…”

“โซล”

“ครับ” เขารับคำด้วยความฝืนใจเมื่อคิดไปว่าจะต้องไปบอกเลิกกับขิม ทั้งที่เมื่อวานยังพูดกับเธอเป็นมั่นเป็นเหมาะกันอยู่เลยว่าจะหมั้นกัน แล้วปีหน้าก็แต่งงานกัน

ร่างแกร่งลุกจากโซฟาแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาหันไปมองประตูห้องนอนของว่าที่เจ้าสาวแล้วขบสันกรามแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ

เรียวขายาวก้าวไปหน้าห้องของเธอแล้วเคาะประตูเสียงดังลั่นด้วยอารมณ์คุกรุ่นเกินจะควบคุมเอาไว้ได้

ก็อกๆๆๆ

พราวเปิดประตูออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงยืนสีหน้านิ่งขรึมอยู่จึงเอ่ยถามออกไปด้วยความประหม่า

“คุณโซล…มีธุระอะไรจะคุ…” ถามไม่ทันจบ เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรก็เดินเข้าไปในห้องของเธอ เขาหลับตาถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแล้วค่อยๆหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเธอที่ยืนตัวลีบอยู่ด้านหลัง นัยน์ตาคมกริบเพ่งมองไปยังร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าวพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้ม

“เธอไปพูดยังไง ทำไมอยู่ๆคุณย่าถึงได้มาบังคับฉันให้แต่งงานกับเธอ”

“พราวก็เข้าไปพูดกับคุณท่านปกติค่ะ แต่เมื่อคืนอยู่ๆคุณท่านก็บอกให้พราวแต่งงานกับคุณ”

“เธออย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอแอบรักฉันอยู่” เขารู้ว่าเธอแอบรักเขามาหลายปีแล้ว

“…” เธอเม้มปากก้มหน้ายอมรับความจริง เขาจะรู้ว่าเธอแอบรักเขามันก็ไม่แปลกเพราะตั้งแต่ขึ้นมอห้าสายตาของเธอที่มองเขาก็เปลี่ยนไป ก่อนหน้านั้นเธอมองเขาเป็นเจ้านาย แต่พอขึ้นมอห้าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เขาอายุมากกว่าเธอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับเขา

“คุณย่าสั่งให้ฉันไปบอกเลิกกับขิม ทั้งที่ฉันรักขิมมานานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ปัญหานี้ก็คงไม่เกิดขึ้นกับฉันหรอก”

“…” เรื่องที่คุณท่านบังคับให้เขาแต่งงาน เธอจะยอมรับผิดเองก็แล้วกัน

“ถ้าเธอไม่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ คุณย่าก็ไม่มาบังคับให้ฉันต้องแต่งงานกับเธอหรอก”

“…” มันก็ถูกอย่างที่เขาว่า ถ้าแม่เธอไม่ตายไปเสียก่อน ป่านนี้เธอกับแม่คงย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว

“เธอมันตัวซวย”

“…” ประโยคนั้นมันทำเอาหัวใจของเธอชาวาบไปทั้งดวง

“ถึงฉันจะต้องแต่งงานกับเธอ แต่ฉันก็จะไม่บอกเลิกขิม เพราะฉันจะรอเวลาจนกว่าจะได้หย่ากับเธอ หลังจากหย่ากับเธอฉันก็จะไปหมั้นกับขิม ฉันสัญญากับขิมเอาไว้แล้วว่าฉันจะหมั้นกับเขาและจะแต่งงานกันปีหน้า”

“คุณโซลได้หมั้นกับคุณขิมแน่นอน เพราะถ้าถึงเวลาที่เหมาะสม พราวจะหย่ากับคุณเองค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาพูดกับคนตรงหน้าด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว พลางคิดในใจว่าเธอไม่กลัวหรอกถ้าจะต้องเป็นแม่หม้ายสามีหย่าไปแต่งงานใหม่

“ขอให้พูดจริงก็แล้วกัน ไม่ใช่ว่าพอได้จดทะเบียนกับฉันแล้วก็ไม่ยอมหย่าให้ฉันง่ายๆ”

“ขอให้คุณโซลเชื่อพราวเถอะค่ะว่าพราวทำได้ตามที่พูดจริง” เธอพูดออกไปด้วยแววตามุ่งมั่น โซลละสายตาจากใบหน้าเรียวเล็กแล้วเดินออกจากห้องไป