Mag-log inShare
2 ตัวซวย
Petsa ng paglalathala:
2025-12-31 12:49:25วันต่อมา
โซลตื่นตั้งแต่เช้าแล้วอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นเมื่อคิดว่าจะได้จัดงานหมั้นให้ผู้หญิงที่ตัวเองรัก ร่างสูงออกจากห้องนอนของตัวเองแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอนของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าย่านั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา อนงค์นาถที่เห็นหลานชายสุดรักจึงปิดหนังสือและวางไว้บนโซฟาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “มาหาย่าตั้งแต่เช้า มีเรื่องอะไรจะคุยกับย่าเหรอ” ชายหนุ่มก้าวมาหย่อนกายนั่งข้างคนเป็นย่าแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าระรื่น “ผมมีเรื่องสำคัญจะมาบอกคุณย่าครับ” “ย่าก็มีเรื่องสำคัญที่จะบอกแกเหมือนกัน แกบอกเรื่องสำคัญของแกมาก่อนสิ” “ผมกับขิมก็คบกันมานานพอสมควรแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็เลยจะมาบอกคุณย่าว่าผมจะหมั้นกับขิมครับ” “แกมั่นใจแล้วเหรอว่าอยากให้แฟนของแกมาเป็นภรรยาและแม่ของลูก” “ผมมั่นใจในตัวขิมร้อยเปอร์เซนต์ครับว่าขิมคือผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาที่ดีและแม่ของลูกที่ดีของผมได้” เขาตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจเพราะเขาเชื่อมั่นในคนรักของเขา “แต่ย่าไม่มั่นใจในตัวของแฟนแกว่าจะเป็นภรรยาและแม่ที่ดีของลูกได้” อนงค์นาถที่ไม่อยากได้แฟนสาวของหลานชายมาเป็นหลานสะใภ้พูดอ้างออกไป “ผมคบกับขิมมาสองปีแล้วนะครับคุณย่า ผมมั่นใจว่าขิมคือผู้หญิงที่เหมาะจะมาเป็นภรรยาและแม่ของลูกผม” “แกไปบอกเลิกแฟนของแกเถอะ” “ผมกับขิมคบกันมาตั้งนาน แล้วอยู่ๆจะให้ผมไปบอกเลิกเขาเนี่ยนะคุณย่า ผมกับขิมเรารักกัน ผมไม่มีวันที่จะเลิกกับขิมหรอก” เขาขึ้นเสียงเล็กน้อย “ไปบอกเลิกแฟนของแกซะ เพราะย่ามีผู้หญิงที่จะมาแต่งงานกับแกแล้ว” อนงค์นาถพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแกมบังคับ “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับ” เขาถามออกไปอย่างหัวเสียพลางเกลียดผู้หญิงคนนั้นที่คุณย่าเอ่ยถึง “พราวจะมาเป็นเจ้าสาวของแก” “…” เขาถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินอย่างนั้นพลางคิดในใจว่าเขาคิดกับเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น แล้วจะให้เขาแต่งงานกับคนที่เขาคิดว่าเป็นน้องได้ยังไง “แต่งงานกับพราวนะลูก เชื่อย่า” อนงค์นาถเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ผมแต่งงานกับพราวไม่ได้ครับคุณย่า ผมรักขิม แล้วคุณย่าจะบังคับให้ผมไปแต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รักได้ยังไง” เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าสิ่งไหนที่ย่าพูดออกไปแล้ว คนในบ้านหลังนี้ก็ขัดคำสั่งย่าไม่ได้” อนงค์นาถเอ่ยออกไปด้วยความเด็ดขาดสมกับเป็นหญิงแกร่งที่บริหารธุรกิจมาเพียงลำพังหลายสิบปีโดยไร้สามีข้างกาย “…” เขาถึงกับนิ่งงันพลางคิดในใจว่าคุณย่าเป็นประมุขของบ้าน ถ้าสิ่งไหนคุณย่าได้เปล่งวาจาออกมาแล้วทุกคนจะต้องทำตามด้วยความยำเกรง เนื่องจากว่าธุรกิจที่อยู่มาจนได้ตกเป็นของลูกหลานก็เพราะคุณย่าเป็นคนบริหารมาเองตั้งแต่สาวๆ เพราะคุณปู่ได้เสียชีวิตตอนที่คุณพ่ออายุได้สองขวบเท่านั้น ดังนั้นคุณย่าจึงบริหารคนเดียวมาหลายสิบปีด้วยความเหน็ดเหนื่อยและยากลำบาก “ไปบอกเลิกแฟนของแกซะ อีกสองเดือนย่าจะให้แกแต่งงานกับพราว” “…” “โซล” “ครับ” เขารับคำด้วยความฝืนใจเมื่อคิดไปว่าจะต้องไปบอกเลิกกับขิม ทั้งที่เมื่อวานยังพูดกับเธอเป็นมั่นเป็นเหมาะกันอยู่เลยว่าจะหมั้นกัน แล้วปีหน้าก็แต่งงานกัน ร่างแกร่งลุกจากโซฟาแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาหันไปมองประตูห้องนอนของว่าที่เจ้าสาวแล้วขบสันกรามแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ เรียวขายาวก้าวไปหน้าห้องของเธอแล้วเคาะประตูเสียงดังลั่นด้วยอารมณ์คุกรุ่นเกินจะควบคุมเอาไว้ได้ ก็อกๆๆๆ พราวเปิดประตูออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงยืนสีหน้านิ่งขรึมอยู่จึงเอ่ยถามออกไปด้วยความประหม่า “คุณโซล…มีธุระอะไรจะคุ…” ถามไม่ทันจบ เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรก็เดินเข้าไปในห้องของเธอ เขาหลับตาถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแล้วค่อยๆหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเธอที่ยืนตัวลีบอยู่ด้านหลัง นัยน์ตาคมกริบเพ่งมองไปยังร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าวพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้ม “เธอไปพูดยังไง ทำไมอยู่ๆคุณย่าถึงได้มาบังคับฉันให้แต่งงานกับเธอ” “พราวก็เข้าไปพูดกับคุณท่านปกติค่ะ แต่เมื่อคืนอยู่ๆคุณท่านก็บอกให้พราวแต่งงานกับคุณ” “เธออย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอแอบรักฉันอยู่” เขารู้ว่าเธอแอบรักเขามาหลายปีแล้ว “…” เธอเม้มปากก้มหน้ายอมรับความจริง เขาจะรู้ว่าเธอแอบรักเขามันก็ไม่แปลกเพราะตั้งแต่ขึ้นมอห้าสายตาของเธอที่มองเขาก็เปลี่ยนไป ก่อนหน้านั้นเธอมองเขาเป็นเจ้านาย แต่พอขึ้นมอห้าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เขาอายุมากกว่าเธอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับเขา “คุณย่าสั่งให้ฉันไปบอกเลิกกับขิม ทั้งที่ฉันรักขิมมานานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ปัญหานี้ก็คงไม่เกิดขึ้นกับฉันหรอก” “…” เรื่องที่คุณท่านบังคับให้เขาแต่งงาน เธอจะยอมรับผิดเองก็แล้วกัน “ถ้าเธอไม่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ คุณย่าก็ไม่มาบังคับให้ฉันต้องแต่งงานกับเธอหรอก” “…” มันก็ถูกอย่างที่เขาว่า ถ้าแม่เธอไม่ตายไปเสียก่อน ป่านนี้เธอกับแม่คงย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว “เธอมันตัวซวย” “…” ประโยคนั้นมันทำเอาหัวใจของเธอชาวาบไปทั้งดวง “ถึงฉันจะต้องแต่งงานกับเธอ แต่ฉันก็จะไม่บอกเลิกขิม เพราะฉันจะรอเวลาจนกว่าจะได้หย่ากับเธอ หลังจากหย่ากับเธอฉันก็จะไปหมั้นกับขิม ฉันสัญญากับขิมเอาไว้แล้วว่าฉันจะหมั้นกับเขาและจะแต่งงานกันปีหน้า” “คุณโซลได้หมั้นกับคุณขิมแน่นอน เพราะถ้าถึงเวลาที่เหมาะสม พราวจะหย่ากับคุณเองค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาพูดกับคนตรงหน้าด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว พลางคิดในใจว่าเธอไม่กลัวหรอกถ้าจะต้องเป็นแม่หม้ายสามีหย่าไปแต่งงานใหม่ “ขอให้พูดจริงก็แล้วกัน ไม่ใช่ว่าพอได้จดทะเบียนกับฉันแล้วก็ไม่ยอมหย่าให้ฉันง่ายๆ” “ขอให้คุณโซลเชื่อพราวเถอะค่ะว่าพราวทำได้ตามที่พูดจริง” เธอพูดออกไปด้วยแววตามุ่งมั่น โซลละสายตาจากใบหน้าเรียวเล็กแล้วเดินออกจากห้องไป
Pinakabagong kabanata
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 30 หัวใจสองดวงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว NC20+ (จบ)
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่โซลกับพราวมาอยู่ที่ไร่องุ่น หนึ่งเดือนมาแล้วที่โซลยังทำหน้าที่เก็บองุ่นตามคำสั่งของพราว ตอนกลางวันโซลจะกลับมากินข้าวพร้อมกับพราวทุกวันแล้วกลับไปเก็บองุ่นต่อ ทุกคืนโซลจะเข้าไปในห้องนอนของพราวและหอมแก้มพราวเพื่อเป็นรางวัล และตอนนี้อายุครรภ์ของพราวก็ครบสองเดือนแล้วเมื่อโซลกลับมาจากไร่ก็รีบอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเข้ามาในห้องนอนของพราวเพื่อจะหอมแก้มเธออย่างเช่นทุกคืนที่ผ่านมาฟอดด ฟอดด เสียงของจมูกโด่งเป็นสันฝังไปบนพวงแก้มนุ่มของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง โดยโซลยืนอยู่ข้างเตียง“คุณหอมแก้มพราวมาเดือนนึงแล้ว เบื่อหรือยังคะ” ยิ้มบางๆ“พี่ไม่เบื่อเลย อยากหอมทั้งเช้าทั้งกลางวันด้วยซ้ำ”“แต่พราวรู้สึกเบื่อแล้วค่ะ”“พราวเบื่อพี่แล้วเหรอ” เขาสีหน้าสลดลงเมื่อเธอบอกว่าเบื่อ“พราวเบื่อที่จะให้คุณหอมแก้มแล้วค่ะ แต่พราวอยาก…ให้คุณทำมากกว่าหอมแก้มค่ะ” เธอพูดพร้อมกับส่งสายตาสื่อความนัย โซลที่เห็นอย่างนั้นจึงนึกรู้ทันที ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“งั้นเรามาทำกันเลยไหม”“พี่โซลอยากมากใช่ไหมคะ เพราะตั้งสองเดือนแล้วที่พี่ไม่ได้ปลดปล่อย”โซลที่ได้ยินเมียตัว
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 29 อย่าโกรธเลยนะ
เพ้นท์เฮาส์เมื่อเข้ามาในเพ้นท์เฮาส์ พราวก็เข้าห้องนอนไปและโซลก็เดินตามเธอเข้าไปในห้องด้วย“พราว พี่มีอะไรจะบอก”“อะไรเหรอคะ”“พราวสงสัยใช่ไหมว่าทำไมถึงท้อง ทั้งที่กินยาคุมฉุกเฉินแล้ว”“ใช่ค่ะ”“ตามหลักวิทยาศาสตร์ การคุมกำเนิดทุกชนิดมันไม่ได้ป้องกันการตั้งครรภ์ได้ร้อยเปอร์เซนต์หรอก”“พราวก็พอจะรู้ค่ะ”“แต่เรื่องของเรื่องก็คือ…ที่พราวท้องเพราะพราวไม่ได้กินยาคุมฉุกเฉินน่ะสิ” เขาบอกออกไปด้วยความประหม่า“แล้ววันนั้นที่คุณไปซื้อ มันคือยาอะไร” ดวงตาสวยฉายแววเคลือบแคลง“มันเป็นวิตามินน่ะ ไม่ใช่ยาคุมหรอก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเพราะหวั่นเกรงพราวเมื่อรู้อย่างนั้นก็ว่าออกไปด้วยสีหน้าดุปนโกรธ“คุณโซล! ทำไมคุณถึงได้ทำแบบนี้ด้วย!” “พี่ขอโทษ ที่พี่ทำแบบนี้เพราะพี่อยากผูกมัดพราว” เขาพูดออกไปด้วยแววตารู้สึกผิดและกลัวที่เห็นเธอโกรธ“คนโกหก คนหลอกลวง ขนาดเรื่องกินยาคุมยังหลอกกันได้ เรื่องอื่นคุณคงจะหลอกพราวได้เหมือนกัน” เธอพูดออกไปด้วยความโมโหที่โดนหลอก“พราวอย่าโกรธพี่เลยนะ เรื่องอื่นพี่ไม่เคยหลอกพราวเลย มีเรื่องนี้เรื่องเดียวที่พี่จำเป็นต้องหลอกพราว ตอนนั้นพี่คิดว่าถ้าพราวท้องพี่ก็จะบอกความจริงก
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 28 เชื่อเมีย
เมื่อโซลทำงานบ้านเสร็จก็เข้าไปในห้องของพราวจึงเห็นว่าเธอหลับอยู่ เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงสบโอกาสขึ้นไปนอนข้างเธอ ร่างแกร่งตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างบอบบาง ดวงตาคมมองไปยังหน้าท้องแบนราบพลางฝ่ามือหนาก็เลื่อนไปวางบนหน้าท้องเธอเหมือนกับมั่นใจว่าคนตัวเล็กต้องท้องแน่นอน จนกระทั่งยี่สิบนาทีผ่านไปพราวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอที่รู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างมาวางอยู่บนหน้าท้องของเธอจึงมองไปยังหน้าท้อง เมื่อเห็นว่าเป็นมือของเขาจึงหันไปมองด้านข้างก็ถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกใจ“คุณโซล คุณขึ้นมานอนบนนี้ทำไม”“คือ…พี่” เขาไม่รู้จะตอบยังไง“ออกไป ทีหลังอย่าขึ้นมานอนอีกนะ”“ได้ ทีหลังพี่จะไม่ขึ้นมานอนอีก งั้นเราไปอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะ จะได้ไปหาหมอกัน”“ค่ะ” ว่าแล้วทั้งสองก็ลุกจากเตียง โซลออกไปจากห้องแล้วอาบน้ำแต่งตัว เมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จก็พากันไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งห้องตรวจแพทย์โซลพาพราวเข้ามาในห้องตรวจแพทย์ แล้วหมอก็ถามพราวว่าประจำเดือนมาครั้งล่าสุดวันที่เท่าไหร่ จึงทำให้พราวนึกขึ้นได้ว่าประจำเดือนของเธอเลยมาห้าวันแล้ว เมื่อเป็นอย่างนั้นหมอสาวที่เป็นเพื่อนของโซลก็บอกให้พราวไปเก็บปัสสาวะแล้ว
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 27 ทำตามคำสั่ง
เมื่อทั้งสองดูซีรี่ย์จบก็เป็นเวลาห้าทุ่ม พราวลุกจากโซฟา“เธอจะเข้านอนแล้วเหรอ” เขาเงยหน้าถามร่างบางที่ยืนอยู่“ใช่ค่ะ”“พี่ขอเข้าไปนอนด้วยได้ไหม”“ที่นอนของคุณคือตรงนี้ ถ้าไม่อยากนอนตรงนี้ก็กลับบ้านไป”“พี่จะนอนตรงนี้ เธอไปนอนเถอะ” ว่าแล้วพราวก็เดินเข้าห้องนอนไป ก่อนที่ร่างสูงจะเข้าไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าและมานอนบนโซฟาเบาะผ้าราคาแพงในห้องนั่งเล่น ถึงโซฟาที่เขานอนอยู่นี้จะนุ่ม แต่ก็ไม่ได้นอนสบายเหมือนกับที่นอน แต่ถึงจะนอนไม่สบายตัวเหมือนนอนบนที่นอนคิงไซส์เขาก็ยอมนอน เพราะไม่ว่าพราวจะให้นอนตรงไหนเขาก็นอนได้ ขอแค่ให้ได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับเธอก็พอ โซลหยิบผ้านวมขึ้นมาห่ม จากนั้นไม่นานเขาก็เข้าสู่ภวังค์นิทราวันต่อมาพราวตื่นขึ้นมาก็เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกมาจากห้องนอน หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นจึงเห็นว่าคนตัวสูงยังหลับอยู่ เท้าบางก้าวไปยืนข้างโซฟาพร้อมกับปลุกคนที่ยังหลับอยู่“ตื่นได้แล้ว”“…” “ตื่น!” เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ตื่นเธอจึงเพิ่มลิมิตเสียงให้ดังขึ้น จนทำให้คนที่หลับสนิทอยู่รู้สึกตัว ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆด้วยความง่วงงุนก่อนจะปรับโฟกัสสายตาให้ชัดขึ้น เมื่อเห็นว
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 26 ถ้าต้องการ ก็จะให้
บริษัท วันต่อมาร่างสูงของทายาทเจ้าของโรงแรมหรูชื่อดังที่มีตำแหน่งเป็นรองประธานกรรมการซึ่งอยู่ในชุดสูทหรูราคาแพงสีดำขึ้นมายังชั้นผู้บริหารซึ่งอยู่ชั้นบนสุด หลังจากที่หลายเดือนมาแล้วที่เขาไม่ได้เข้ามา ก็ตั้งแต่แต่งงานกับพราวห้องทำงานโซลร่างแกร่งทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงด้วยท่าทีเซ็งๆ ตั้งแต่เมื่อวานมาจนถึงวันนี้เขาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เพราะใจคอยมัวพะวงห่วงหาแต่คนตัวเล็ก โซลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเธอตู๊ดแต่เธอก็ไม่รับสาย เขาโทรอีกครั้งแต่เธอก็ไม่รับสายอีก เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายพลางคิดในใจว่าเขายังต้องรอพราวคืนนี้อีกตั้งคืนกว่าเธอจะกลับมาด้านพราวพราวที่เดินริมชายหาดเคียงข้างฮันเตอร์หยิบโทรศัพท์ออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงโทรมาจึงกดปิดเสียงแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง ฮันเตอร์ที่เห็นจึงเอ่ยถามออกไป“ใครโทรมาเหรอ ทำไมถึงไม่รับสายล่ะ”“คุณโซลโทรมา ฉันไม่อยากรับ”“ฉันขอถามอะไรหน่อยสิพราว”“ถามเรื่องอะไรล่ะ”“เรื่องสามีเก่าของเธอ”“ทำไมเหรอ”“เขาถอนหมั้นกับแฟนแล้วเหรอถึงได้มาวุ่นวายกับเธอ”“เขาบอกฉัน
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 25 ส่วนเกิน
วันต่อมาโซลตื่นตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเข้าครัวไปหุงข้าว จากนั้นจึงโทรสั่งของกินจากร้านอาหารชื่อดัง สามสิบนาทีต่อมาเขาก็ลงไปเอาอาหารที่พนักงานนำมาส่งขึ้นมาจัดแจงใส่จานและครอบไว้เขาเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแล้วใส่ชุดเดิม จากนั้นจึงออกมานั่งในห้องโถงกว้างก่อนที่โทรศัพท์จะมีเสียงดังขึ้นRrrr!‘ครับแม่’‘เมื่อคืนลูกนอนที่ไหน ทำไม่ถึงไม่กลับบ้าน’ คนเป็นแม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นรถของลูกจอดอยู่‘นอนที่เพ้นท์เฮ้าส์ครับ’‘พราวให้ลูกเข้าไปนอนได้แล้วเหรอ’‘เมื่อคืนผมไปเจอพราวที่คลับก็เลยพามาส่ง แล้วผมก็บอกว่าเมามากขับรถไม่ไหว พราวก็เลยให้นอนครับ’‘โกหกพราวว่าเมาน่ะสิ’‘ถ้าไม่โกหก พราวก็ต้องไล่ผมกลับบ้านอีกแน่’‘แล้วคืนนี้ลูกนอนที่นั่นอีกหรือเปล่า’‘ใจจริงผมอยากนอนทุกคืนแหละครับ ถ้าพราวไม่ไล่กลับซะก่อน’‘งั้นก็แค่นี้นะลูก ถ้าลูกนอนที่นั่นก็โทรมาบอกแม่ด้วยนะ’‘ได้ครับ’ ว่าจบโซลก็กดวางสาย ก่อนประตูห้องนอนของพราวจะถูกเปิดออกมา โซลที่เห็นจึงลุกขึ้นไปหาเธอแล้วเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น“เธอจะกินข้าวเลยไหม”“วันนี้ฮันเตอร์จะมารับออกไปเที่ยวน่ะ”เมื่อได้ยินอย่างนั้นร่างสูงก็ถึงกับหน้
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 20 ยังไม่เคยเข้าหอ NC18+
18.40 น.รถหรูของฮันเตอร์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดหรูที่พราวอาศัยอยู่ วันนี้เขาพาเธอออกไปกินข้าวและซื้อของหลายอย่างในระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมานี้ฮันเตอร์จะพาพราวออกไปเที่ยวอาทิตย์ละครั้ง บางครั้งฮันเตอร์ก็ชวนเพื่อนอีกสองคนออกมาพบปะสังสรรค์กัน เพราะไม่ได้เจอกันนานแล้ว นั่นก็คือคินกันนุ่นที่เป
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 17 คืนแหวนแต่งงาน
เพ้นท์เฮาส์เมื่อพราวกลับมาถึงเพ้นท์เฮาส์ได้ไม่นานโทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นอนงค์นาถโทรมาพราวจึงกดรับสายทันที‘ค่ะคุณท่าน’‘เมื่อกี้โซลพาแฟนมาที่บ้าน เห็นบอกว่าจะหมั้นกันเดือนหน้า เธอต้องไปงานหมั้นด้วยนะพราว เพราะเธอก็คือคนในครอบครัวฉันเหมือนกัน’‘ได้ค่ะคุณท่าน’ ถึงแม้ว่าเธอจะเ
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 7 นอนกับแฟน
ออฟฟิศร่างสูงของโซลเดินมาที่โต๊ะทำงานของแฟนสาวแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยความใส่ใจ“ไหวไหมขิม พอจะทำได้ไหม”“ขิมทำได้ค่ะ ขิมว่ามันสนุกกว่างานที่โรงแรมอีก”“พี่ดีใจนะที่ขิมชอบงานนี้”“พี่โซลไม่ต้องห่วงนะคะ ขิมทำได้ค่ะ” “งั้นพี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ”“ตามสบายค่ะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปทำงานในห้องทำงานของเขา
พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว 6 ตามใจคนรัก
บ้านพักที่ขิมอาศัยอยู่ร่างสูงลงจากรถสี่ประตูโฟวิลแล้วเดินเข้าไปในบ้านจึงเห็นว่าแฟนสาวกำลังรับประทานอาหารอยู่ ขิมที่หันมาเห็นแฟนหนุ่มตัวสูงพอดีจึงระบายยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกไป“พี่โซลไปไหนมาเหรอคะ”“พี่ขับรถไปดูในไร่มาน่ะ”“พี่โซลมากินข้าวด้วยกันสิคะ”“พี่ก็กำลังหิวอยู่พอดีเลย” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินไป
Maaari mong magustuhan
เล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์84.0K viewsขย้ำรักเลขา NC-20
C545.5K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.4K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่218.1K viewsหนุ่มวิศวะลุ้นรัก
ชัญญาณ์ภัช6 viewsเคียงตะวัน
ไออุ่นในฤดูหนาว134 viewsเมียเดิมพัน ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 2
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง113 viewsเมียบังเอิญของท่านประธานใหญ่ (มาก)
มนต์ศิขริน21 views
