3 ไม่เป็นอย่างที่หวัง

วันต่อมา

ร้านอาหาร ห้องวีไอพี

วันนี้พอขิมเลิกงาน โซลก็พาเธอมาที่ร้านอาหารเพื่อจะบอกเรื่องที่ถูกคุณย่าบังคับให้แต่งงาน

“วันนี้พี่โซลมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าคะ ทำไมถึงดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย”

“พี่มีข่าวร้ายจะมาบอกขิมน่ะ” เขาหันไปมองแฟนสาวแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“ข่าวร้าย? อะไรเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้าตกใจ ใจคอไม่ค่อยดีเมื่อได้ยินคำว่าข่าวร้าย

“เมื่อวานคุณย่าบอกให้พี่แต่งงานกับคนโปรดของคุณย่าน่ะ”

“ตะ แต่งงาน!” เธอถามออกไปอย่างตกใจไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง ก่อนจะตั้งสติแล้วถามต่อ

“แล้วใครเหรอคะคนโปรดของคุณย่าพี่โซล”

“เขาชื่อพราว พราวเป็นลูกแม่บ้าน แม่เขาเสียไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน แล้วคุณย่าก็อุปการะเลี้ยงดูพราวตั้งแต่นั้นมา คุณย่าเอ็นดูพราวมาก”

“ปฏิเสธไม่ได้เหรอคะ”

“พี่ปฏิเสธแล้วขิม แต่คุณย่าก็ยังยืนกรานว่าให้พี่แต่งงานกับพราวให้ได้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาถ้าเรื่องไหนที่คุณย่าตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ขัดคำสั่งของคุณย่าไม่ได้ แม้แต่พ่อพี่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณย่า”

“งั้นเราต้องเลิกกันทั้งที่ยังรักกันเหรอคะ” เธอเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

“ถึงพี่จะแต่งงาน พี่ก็จะไม่เลิกกับขิม เราจะยังเจอกันได้ปกติ ถ้าถึงเวลาที่เหมาะสมพี่ก็จะหย่ากับพราวแล้วมาหมั้นกับขิมตามที่พี่เคยสัญญาไว้นั่นแหละ แต่ขิมต้องรออีกสักหน่อยนะ ขิมพอจะรอได้ไหม”

“นานแค่ไหนคะ”

“ไม่เกินหนึ่งปีพี่จะหย่ากับเขา แล้วมาหมั้นกับขิมทันที ขิมรอได้ไหมปีนึง”

“ขิมรอได้ค่ะ”

“ขอบใจนะขิมที่เข้าใจพี่ งั้นเราก็กินข้าวกันเถอะขิม” จากนั้นทั้งสองก็รับประทานอาหารกัน ทว่าวันนี้อาหารที่เคยรู้สึกอร่อย แต่กลับรู้สึกไม่อร่อยเหมือนวันก่อนๆเมื่อคิดว่าความตั้งใจของทั้งคู่ไม่เป็นอย่างที่หวัง

หลังจากที่โซลกับขิมทานข้าวกันเสร็จแล้ว เขาก็ไปส่งเธอที่คอนโดก่อนจะกลับบ้านไป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ร่างสูงของโซลที่อยู่ในเสื้อผ้าแบรนด์เนมชื่อดังก้าวลงบันไดมาอย่างเร่งรีบ อนงค์นาถที่นั่งอยู่กับพราวในห้องโถงเมื่อเห็นจึงเอ่ยถามออกไป

“จะไปไหนโซล”

“ไปหาคนรักครับ” เขาตอบพลางดวงตาคมจ้องมองไปยังเจ้าของร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างคนเป็นย่าด้วยสายตาเย้ยหยันเพื่อย้ำให้รู้ว่าเขามีคนรักแล้ว พราวที่เห็นแววตาคมที่จ้องมองมาจึงหลุบตาลงไม่กล้าสบตาเขา

“เมื่อไหร่แกจะพาพราวไปเลือกชุดแต่งงาน”

“ยังเหลือเวลาอีกตั้งเกือบสองเดือน ไม่จำเป็นต้องรีบหรอกครับคุณย่า”

“ถ้าแกได้แต่งงานกับแฟนของแก แกก็คงจะรีบไปเลือกชุดแต่งงานแล้วสินะ”

“มันแน่นอนอยู่แล้วครับ ก็คนมันดีใจนี่ครับที่จะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก ไม่ใช่แต่งกับผู้หญิงที่แอบรักผู้ชายข้างเดียวอย่างใครบางคน”

“การที่ผู้หญิงแอบรักผู้ชาย แกคิดว่าผู้หญิงคนนั้นผิดงั้นเหรอ” อนงค์นาถรู้ว่าพราวแอบรักโซลก็เลยรู้ว่าหลานของตัวเองพูดเสียดสีพราวอยู่

“ก็ไม่ได้ผิด แต่ผมคิดว่าถ้าผู้ชายไม่รักตอบก็ควรจะถอยดีกว่านะครับ ไม่ใช่ว่าดันทุรังรักทั้งที่เขาก็มีแฟนอยู่แล้ว”

“การที่คนเรารักใครสักคนมันไม่ผิดหรอกโซล”

“ครับไม่ผิด แต่สิ่งที่ผิดคือทำให้คนที่รักกันไม่ได้สมหวังกัน”

พราวถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างขื่นขมเมื่อโดนเขาตราหน้าว่าแย่งของคนอื่น

“แกจะไปหาคนรักของแกก็รีบไปเถอะ” อนงค์นาถพูดตัดบทเพราะไม่อยากให้พราวโดนหลานชายตัวเองพูดเหน็บมากไปกว่านี้

โซลสาวเท้าออกไปขึ้นรถหรูหน้าบ้านแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว

“คุณท่านคะ พราวว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดนะคะที่ไปแยกคนที่เขารักกันไม่ให้อยู่ด้วยกัน” พราวพูดด้วยสีหน้าเป็นทุกข์ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เธอรู้สึกไม่สบายใจเลยเมื่อคิดว่าต้องแต่งงานกับเขาที่มีคนรักอยู่แล้ว ถึงเธอจะรักเขาแต่ไม่ได้คาดหวังว่าจะครอบครองเขามาเป็นของเธอ

“เธออยู่เฉยๆไปเถอะพราว ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”

“คุณท่านคะ แฟนของคุณโซลไม่ได้ผิดอะไรนะคะ” เธอพูดด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องแยกคนที่รักไม่ให้ได้อยู่ด้วยกัน และรู้สึกเห็นใจแฟนของเขาเป็นอย่างมากที่ต้องเสียคนรักมาแต่งงานกับเธอ

“ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกลำบากใจมากแค่ไหน แต่เธอต้องอดทนนะพราว เพื่อฉัน”

“ค่ะ” พราวก้มศีรษะรับคำอย่างฝืนใจ

“งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะพราว แล้วก็เลิกคิดมากได้แล้ว เดี๋ยวพออยู่กันไปโซลก็ลืมคนรักได้เองแหละ แล้วหลังจากนั้นเขาจะหันมาสนใจเธอแทน”

“…” พราวคิดในใจว่าคงไม่มีทางที่เขาจะหันมาสนใจเธอ เพราะเขารักแฟนของเขามากขนาดนั้น วันนั้นเขาบอกว่าจะไม่บอกเลิกแฟนของเขาเพราะจะรอเวลาจนกว่าจะได้หย่ากับเธอเพื่อจะไปหมั้นกับแฟนของเขา

“ลุกไปกินข้าวกันเถอะพราว”

“ค่ะ” จากนั้นร่างบอบบางก็ลุกจากโซฟาแล้วทั้งสองก็พากันเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ตอนนี้เกริกวิทย์กับขวัญรัตน์ซึ่งเป็นพ่อกับแม่ของโซลนั่งอยู่ก่อนแล้ว ทั้งสองก็ได้รู้แล้วว่าลูกชายของตัวเองต้องแต่งงานกับพราวในอีกสองเดือนข้างหน้า สองสามีภรรยารู้ว่าลูกไม่อยากแต่งงานกับพราว แต่คนเป็นพ่อแม่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรลูกได้เพราะบ้านหลังนี้แม่ของเขาเป็นประมุขของบ้าน ถ้าท่านตัดสินใจที่จะทำอะไรลงไปแล้วทุกคนก็ต่างเชื่อฟังท่าน