บทที่ 6

พายน์ไม่ได้พูดอะไร โลแกนที่ดูเหมือนจะสงบไปแล้วกลับแสดงออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา มือถือของเขาก็ดังไม่หยุด ไม่ใช่สายโทรศัพท์ ก็เป็นวิดีโอคอล สุดท้ายก็กลายเป็นการส่งข้อความที่ไม่ยั้ง ทีละข้อความมาเรื่อย ๆ

​บรรยากาศเริ่มตึงเครียด

​“ไม่รับเหรอคะ?” พายน์ถามด้วยเสียงเรียบเย็น

​โลแกนจึงยื่นมือไปหยิบมือถือขึ้นมา แต่ไม่ได้มองเลย กดปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว แล้วเอามาวางไว้ที่ข้างเตียง เขาเอื้อมมือไปลูบหน้าผากของเธอ

​“ยังร้อนอยู่หน่อย ไม่มีอะไรหรอก นอนเถอะ คืนนี้ผมจะอยู่ดูแลคุณเอง”

​พายน์พยักหน้า หลับตาลงไป

​หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เธอหายใจสม่ำเสมอดูเหมือนหลับไปแล้ว โลแกนหยิบมือถือที่วางไว้บนข้างเตียง เปิดเครื่องและเดินออกไปที่ระเบียง ดูข้อความสักพักก็โทรออกไป

​“ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะไปเดี๋ยวนี้”

​เขาพูดเสียงเบา ก่อนกลับเข้ามาในบ้าน หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป พายน์ที่นอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ

เธอไม่ได้หลับไปตั้งแต่แรก จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่รู้ว่ายังจะคาดหวังอะไรกับผู้ชายที่เหมือนผลไม้เน่าเปื่อยคนนี้อยู่กันแน่

ใช่ ผู้ชายที่นอกใจก็เหมือนของเน่าเสียที่กินไม่ได้นั่นแหละ ต่อให้ดูแลดีขนาดไหน มันก็ยังเน่าไปเรื่อย ๆ

​ตีสี่ครึ่ง โลแกนกลับมา เมื่อเห็นว่าพายน์ยังนอนอยู่ เขาก็ถอนหายใจออกมา เดินไปลูบหน้าผากเธอที่ตอนนี้ไม่ร้อนแล้ว เขาเดินไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ ไม่นานเขาก็ใส่เสื้อคลุมออกมานอนข้างเธอแล้วกอดจากด้านหลัง พายน์รอจนเขาหลับสนิทแล้วค่อย ๆ ย้ายมือที่กอดเอวเธอออกจากร่าง ก่อนจะลุกนั่งบนเตียง

​เธอมองไปที่ชายที่หลับสนิท ร่างกายหล่อเหลาอย่างที่เคยเป็น ริมฝีปากบาง ๆ คอที่มีลูกกระเดือกเซ็กซี่ แล้วสายตาของเธอก็ไปหยุดที่ รอยกัดบนกระดูกไหปลาร้า ของเขา

​หัวใจเหมือนโดนของมีคมทิ่มแทง และร่างกายของเขาที่ปนเปื้อนจนเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก ทำให้เธอเริ่มคิดที่อยากจะใช้หมอนอุดปากเขาให้ขาดใจตายไปเลยก็ยิ่งดี

​โลแกนสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็พบว่าพายน์ไม่อยู่บนเตียงแล้ว เมื่อเขาลงมาข้างล่างก็เห็นเธอสวมผ้ากันเปื้อนทำอาหารเช้าให้ทั้งสองคน

​“ไข้เพิ่งจะลด ทำไมไม่พักต่ออีกหน่อยล่ะ?” โลแกนเดินไปจะลูบหน้าผาก แต่พายน์หลีกเลี่ยงเล็กน้อย

​“แค่หวัดนิดหน่อย ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ”

​เธอถอดผ้ากันเปื้อนแล้วนั่งลง โลแกนเห็นท่าทีแล้วรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของเธอสงบลงแล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

​“มีเรื่องอะไรจะคุยไหม?” เขานั่งลงข้าง ๆ แล้วถาม

​“มีค่ะ”

​“เรื่องอะไรเหรอ?” เขาถามพลางยกน้ำผลไม้ขึ้นมาดื่ม

​“ฉันคิดว่าจะลาออก”

​คำพูดของพายน์ทำเอาโลแกนช็อกไปนิดหน่อย ยังไม่ทันที่เขาจะถามเหตุผลเธอก็พูดต่อ

​“ทำงานมาตลอดหลายปี รู้สึกเหนื่อยแล้ว อยากลองใช้ชีวิตแบบภรรยาคนรวยดูบ้าง”

​โลแกนมองเธอเหมือนจะพิจารณาคำพูดนี้

​“คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น?”

​“จะล้อเล่นทำไมคะ คุณคิดว่าฉันเป็นคนชอบความทุกข์หรือไง จะไม่ให้สนุกกับชีวิตตัวเองบ้างเหรอ” เธอยิ้มแล้วตอบกลับ

​โลแกนคิดสักพักก่อนจะตอบ “ไม่ไปทำงานก็ดี อยู่บ้านก็ได้ ในอนาคตเราอาจจะลองมีลูกกันดู”

​พายน์ยิ้ม ๆ แต่ก็ไม่ตอบอะไร เขาคิดไปถึงการที่เธอจะกลายเป็นเครื่องผลิตลูกให้เขาแล้วงั้นเหรอ ส่วนตัวเขาเองก็ยังคงสนุกกับการคบกับหญิงคนอื่นต่อไปสินะ

​“ก็ดีนะ”

​“ฉันจะทำเอกสารลาออกในไม่ช้านี้ แล้วก็อยากไปเที่ยวที่ยุโรปค่ะ นัดกับมิ้นท์ไว้แล้ว ฉันก็ไม่ได้ไปเที่ยวมานานแล้วด้วย”

​“มิ้นท์ไม่ยุ่งเหรอ ถึงมีเวลาไปเที่ยวกับคุณ?”

​“ยุ่งค่ะ แต่เธอบอกว่าจะหาเวลามาให้ฉัน” พายน์พูดด้วยรอยยิ้ม

​โลแกนคิดอะไรอยู่สักพักก่อนจะพูด “ก็ไปเถอะ ผมจะเตรียมทริปให้เอง แค่ไปให้สนุก ๆ ก็พอ อย่าคิดมาก”

​พายน์ยิ้มและไม่ได้พูดตอบกลับไป

​จนเวลาผ่านไป รอยแผลที่เห็นบนหน้าผากของเธอทำให้เธอไม่อยากไปที่บริษัทในตอนนี้ ด้วยสภาพที่ยังเศร้าอยู่เลยต้องหยุดพักไปอีกสองสามวัน เวลาว่างเธอใช้แพ็คของ เตรียมย้ายไปที่บ้านใหม่ทุกวัน ย้ายทีละนิดจนตู้เสื้อผ้าดูเหมือนจะว่างเปล่า แต่โลแกนกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

​แม้กระทั่งตอนนี้เธอกำลังจะเผารูปแต่งงานของพวกเขาก็ยังเอาแต่ก้มหน้ามองมือถือ ตอบข้อความไปมา ถ้าเขาหันมามองเห็นภรรยาที่ยืนอยู่หน้าต่างนี่จะรู้สึกยังไงนะ

​พายน์ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่จางหายไป มองเขาที่ยิ้มอย่างมีความสุขทางหน้าต่าง เธอมองเขานานจนรู้สึกเจ็บที่ปลายนิ้ว เมื่อปล่อยออกไปจากมือ ไฟก็ลุกขึ้นไปที่รูปแต่งงานที่ตอนนี้อยู่ในถังเหล็ก

​เขายิ้มอย่างอ่อนหวาน ส่วนเธอตอนนี้กำลังยิ้มอย่างมีความสุข ในสายตาของเขามีแต่คนอื่นแล้ว ใบหน้าของพวกเขาก็ค่อย ๆ ละลายไปในเปลวเพลิงจนกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ

​อาการขาดอากาศหายใจเข้ามาบีบหัวใจของเธอ ขณะที่เธอมองเถ้าถ่านนั้น น้ำตาเริ่มคลอ

​“คุณเผาอะไร?” โลแกนได้ยินเสียงข้างนอกจึงลุกออกมาดู

​พายน์เงยหน้าขึ้น แอบกลั้นอารมณ์เสียเอาไว้

​“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่...” เธอหันไปยิ้มให้เขา ใต้ตามีน้ำตาไหลลงมาราวกับหยดน้ำ

​“ขยะที่มันไร้ค่า”