เข้าสู่ระบบแชร์
หักเห 2
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-02 00:27:39
บทล่าสุด
วิศวกรซ่อนรัก หักเห 2
“เหนื่อยไหม” ไม้ซุงลูบหัวทุยๆ ขณะตักข้าวต้มปลาขึ้นมากิน“เหนื่อยแต่สนุก” เธอนั่งอยู่ด้านซ้ายมือของเขา จึงเหนี่ยวแขนซ้ายของเขามากอด “พี่เป็นไงมั่ง จับไข้มาตั้งสามวัน น่าสงสารจัง”“หายช้า เพราะขาดยา” ริมฝีปากร้อนๆ จูบบนหน้าผากมน“ไปหาหมอมาแล้วไม่ใช่เหรอ”“พี่เป็นโรคแทรกซ้อน กินยาเท่าไรก็ไม่หาย จะเป็นจะตายก็ยังไม่รู้”“อาการน่าเป็นห่วง มันคือโรคอะไรคะ” ขนมผิงลูบคางสากด้วยตอหนวดเขียวครึ้ม“โรคใจเฉาๆ มันเหงาๆ เพราะขาดยาใจมาดูแล”ขนมผิงยิ้ม เขินจนหน้าแดง “ผิงไม่มียารักษาโรคของพี่หรอก”“ก็ผิงนี่ไงยาใจของพี่”“คืนนี้ให้นอนกอดจะได้หายเฉา”“เก็บเห็ดด้วยได้ไหม”“แอะ” ขนมผิงบีบจมูกเขาแก้เขิน “กินข้าวต้มเร็ว เย็นหมดแล้ว”ขนมผิงลุกไปเก็บกวาดห้อง ระหว่างรอให้ไม้ซุงกินจนอิ่ม ส่วนตัวเอง วันนี้เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด มาเอารถที่ออฟฟิศ เพื่อนก็ชวนกินกันแถวนั้น ก่อนจะซื้อมาฝากเขา“ออร์แกไนซ์ติดต่อมาเรื่องงานมอเตอร์โชว์น่ะพี่” ขนมผิงเดินไปนอนบนเตียง เปิดไลน์เช็กข้อความดูเรื่องงาน“บูธไหนล่ะ”“บูธพี่นั่นแหละ ปีที่แล้วผิงปฏิเสธเพราะเป็นบูธคุณวิน พี่ว่าปีนี้ผิงรับดีไหม”“พี่แล้วแต่ผิง พี่บอกแล้วว่าให้อิสระกับ
วิศวกรซ่อนรัก หักเห 1
ไม้ซุงไม่ยอมให้ขนมผิงมาเซ็นสัญญาที่คลินิกเสริมความงามตามลำพัง เขากลัวเธอจะเสียเปรียบหรือถูกผูกมัดแบบไม่เป็นธรรมโดยไม่รู้ตัว วันนี้ในห้องของแหม่มจึงได้ต้อนรับทั้งขนมผิงและไม้ซุงขณะที่ขนมผิงกำลังจะเซ็นสัญญา ไม้ซุงพลันห้ามไว้ เขาให้ขนมผิงออกไปนั่งคอยข้างนอกแหม่มไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอรอมาครึ่งปีตามที่ขนมผิงขอไว้ กะว่าวันนี้หลังเซ็นสัญญาจะได้เริ่มงานกันทันที“ติดขัดอะไรหรือคะ” แหม่มหน้าตึงไม้ซุงละสายตาจากภาพถ่ายบนโต๊ะที่ขนมผิงไม่เห็นเพราะอยู่คนละมุมกัน เขาผายมือไปที่ภาพดังกล่าว “นี่ครอบครัวคุณหรือเปล่าครับ”“ค่ะ”“ลูกน่ารักนะครับ”“ขอบคุณค่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ”“นี่ไงครับ เรื่องที่ผมจะพูด”“เกี่ยวอะไรกับครอบครัวฉันคะ”“คุณต้องการอะไรจากผิงกันแน่” เสียงของไม้ซุงเข้ม ข่มเสียงผู้หญิงตรงหน้า“ตามสัญญาที่คุณอ่านเมื่อกี้ โฆษณาผลิตภัณฑ์ เป็นตัวแทนของคลินิก”“คุณรู้ว่าผิงเป็นพริตตี้รถยนต์ยี่ห้ออะไร”แหม่มตัวชาวาบที่ถูกมองอย่างจับผิดด้วยสายตาคุกรุ่น“เก็บศัตรูไว้ใกล้ตัว จะฆ่าจะแกง จะกลั่นแกล้งเมื่อไรก็ได้ โดยที่น้องเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย ถ้าผมไม่ได้มาด้วยผิงไม่เสียรู้คุณเหรอ”“พูดอะไร
วิศวกรซ่อนรัก ผู้ชายของขนมผิง 4
“ผมพอจะรู้ครับว่าทำไมผิงไม่อยากให้พูดเรื่องนี้ ผมขออนุญาตเข้าไปหาผิงนะครับ”“อ้อ เอ้อๆ ไปดูน้องหน่อย”ไม้ซุงเปิดประตูเข้าไปในห้องขนมผิง เธอนอนหันหลังห่มผ้าอยู่บนเตียง“ไหนว่าจะเตรียมตัวอาบน้ำไงคะ” เขาขึ้นมาบนเตียง ไหล่บางขืนไม่ยอมหันมาตามแรงเหนี่ยว เขาจึงโน้มตัวชะโงกหน้าไปมอง “ง่วง”ไม้ซุงใช้ความได้เปรียบของขนาดตัวและพละกำลังงัดตัวน้องพลิกขึ้นมานอนบนตัวเขา“ย่าอยู่ข้างนอก พี่ออกไปเถอะ”“พี่ขออนุญาตย่าแล้ว ย่าให้มาดูผิงได้”“ผิงไม่เป็นอะไร”“โกหกพี่ไม่ได้หรอก เล่าให้พี่ฟังหน่อยว่าทำไมถึงรู้สึกไม่ดีเวลาพูดถึงหมากกระดาน”“ผิง...รู้สึกผิด”“รู้สึกผิดอะไร มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีต่างหาก”“ความจริงผิงควรจะไปหาพ่อเพราะอยากอยู่ใกล้พ่อ แต่ช่วงนั้นในหัวผิงเห็นแค่ประโยชน์ที่จะได้จากพ่อ ผิงรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดี ผิง...ผิงไปเพราะผิงชอบผู้ชายคนหนึ่ง อยากใกล้ชิดเขา เลยใช้หมากกระดานเป็นตัวเชื่อม พ่อภูมิใจกับเหรียญทองมาก แต่ตอนนั้นผิงเฉยๆ กับรอยยิ้มของพ่อ ผิงอยากเห็นผู้ชายคนนั้นยิ้มให้ผิงมากกว่า พอเห็นกระดานที่พ่อทำให้ผิง ภาพต่างๆ มันก็ไหลย้อนกลับมาหมด ผิงควรจะขอบคุณพ่อ ควรจะกระโดดกอดพ่อสำหร
วิศวกรซ่อนรัก ผู้ชายของขนมผิง 3
“ค่ะ สามีพี่ทั้งสะสมแล้วก็เกร็งกำไร แต่เรือนนี้เขาอยากซื้อไว้ใส่เอง”“ครับ ถ้าจะขาย ผมจะติดต่อไปตามนามบัตรนี้นะครับ” ไม้ซุงให้คำมั่น“ถ้าได้ภายในสัปดาห์นี้ยิ่งดี จะเป็นพระคุณมาก” คราวนี้น้ำเสียงนาวินอ่อนลง เผื่ออีกฝ่ายจะใจอ่อน“เขาเป็นคนใจร้อนน่ะค่ะ อยากได้อะไรก็ซื้อเลย ไม่ชอบรอนาน” จันทร์เอ่ยพลางยิ้มอย่างหลงใหลให้นาวิน พวกเขาคุยกันต่ออีกสักพักก็แยกย้าย โดยมีความหวังของนาวินติดมากับนาฬิกาด้วย“ยังไม่กลับอีกเหรอครับสามี” ไม้ซุงเปิดประตูรถเก๋งแต่งซิ่งฝั่งผู้โดยสารเข้ามานั่ง จงใจเรียกนาวินว่าสามีเหมือนที่จันทร์เอ่ยแนะนำในร้านขายนาฬิกา“ลงไป” นาวินกระชากเสียงไล่ไม้ซุงไม้ซุงถือวิสาสะเอื้อมหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กตรงคอนโซลหน้ารถ จุดสูบพ่นควันแข่งกับเจ้าของรถ“เฮอะ นั่งด้วยไม่ได้? อยากได้นาฬิกาไม่ใช่เหรอ อยู่บนข้อมือของผู้หญิงคนเดียวกันแล้วไงครับ”“วันนี้ไม่ใช่วันของกู”“ไม่มีวันไหนเป็นของมึงทั้งนั้นแหละ ถ้าเกี่ยวกับผิง” ไม้ซุงใส่ความคุกรุ่นลงไปในทุกถ้อยคำ“ทำไม ผิงยังไม่ได้แต่งงาน มึงไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ มึงไม่มีสิทธิ์ในตัวผิง”“แต่มึงมีเมียแล้วไง ลืมเหรอ แถมลูกยังหน้าเหมือนมึงเปี๊ยบ ต่อจากนี
วิศวกรซ่อนรัก ผู้ชายของขนมผิง 2
ผลิตภัณฑ์ตัวนั้นต้องโพสต์ทิ้งไว้ 14 วัน พอครบกำหนดปุ๊บเธอก็ลบไปทันที เจ้าของผลิตภัณฑ์ขอต่อเวลาโดยจะให้เงินเธอเพิ่มอีกสามเท่า แต่ขนมผิงก็ไม่รับ แม้ว่าภาพนั้นจะถูกเซฟและแชร์ไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าขนมผิงเป็นนางแบบรีวิว ถ้าใครแคปหน้าจอในไอจีเธอไปแล้วไม่เบลอต้นโพสต์ เธอจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุดหากมันมีผลกระทบกับการใช้ชีวิตของเธอ“อะไรก็ตามที่ถูกโพสต์ขึ้นโซเชียล มันไม่มีทางหายไปหรอกค่ะ”“คอนเกรตจูเรชั่นครับบัณฑิต”ดอกไม้ช่อใหญ่เป็นพิเศษถูกยื่นมาตรงหน้า คราวนี้ไม่ใช่เหล่าผู้ชายที่ถูกขนมผิงเท และหนุ่มๆ รุ่นน้องของไม้ซุง แต่เป็นหนุ่มใหญ่ที่หายหน้าไปนาน กลับมาคราวนี้ดูน่าขนลุกในสายตาของไม้ซุง ทั้งเนื้อทั้งตัววิบวับด้วยเพชรนิลจินดาแก้วแหวนเงินทองไม้ซุงยืนเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มมองแบบมาดร้าย เท้ากระดิกโดยอัตโนมัติระหว่างขนมผิงรับดอกไม้มาชื่นชม ไม้ซุงส่งสายตารู้กันให้รุ่นน้องทั้งห้าที่เดินกลับมา แขนของเขาเอื้อมไปโอบเอวขนมผิงแสดงความเป็นเจ้าของ“ขอบคุณค่ะคุณวิน”“เป็นญาติ? เป็นเพื่อน? หรือเป็นอะไร” ไม้ซุงโพล่งถามหนุ่มใหญ่นาวินมองหน้าสาวน้อยที่เขาเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวมาโดยตลอด รู้ว่าวันนี้เธอจะร
วิศวกรซ่อนรัก ผู้ชายของขนมผิง 1
“น้ำผึ้งเหนื่อยเหรอคะ หอบเลย” ขนมผิงนั่งลงเช็ดเหงื่อให้น้องสาวคนเล็ก“ไม่ค่ะ ผึ้งสนุก มีซุ้มดอกไม้สวยๆ เยอะเลย มีพี่ๆ ร้องเพลงให้พี่ผิงด้วย”“ไผ่อยากเรียนที่เดียวกับพี่ผิงค่ะ” ใบไผ่มองไปยังบรรยากาศวันรับปริญญารอบๆ เห็นหนุ่มสาวใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน เห็นอาคารใหญ่โตทันสมัย ความฝันที่เคยวาดไว้ก็เปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง“พี่ผิงว่าไผ่เข้าได้อยู่แล้ว น้องพี่เก่งจะตาย คะแนนก็ดีด้วย”“ผึ้งก็อยากค่ะ” น้ำผึ้งอ้อนพี่สาว“ได้สิคะ” ขนมผิงจับแก้มสีชมพูของน้อง“เดี๋ยวแม่พาน้องๆ ไปนั่งกินไอศกรีมก่อนดีกว่า”“ผึ้งอยากไปถ่ายรูปตรงโน้นค่ะ” น้ำผึ้งชี้ไปยังซุ้มที่เต็มไปด้วยตุ๊กตา“พี่พาไปครับ” ไม้ซุงนั่งลงตรงหน้าเด็กหญิงที่หน้าตาจิ้มลิ้มคล้ายขนมผิงมาก เพียงแต่ผอมบางจนแทบปลิวลม“แม่กับไผ่ไปรอที่ร้านไอติมนะ เดี๋ยวผิงพาน้องกลับมาส่ง”ขนมผิงไม่คิดว่าวันรับปริญญาของเธอจะเป็นวันรวมญาติที่ไม่ใช่ญาติด้วย หลังจากพาแม่กับน้องๆ กินอาหารกลางวันเสร็จเธอก็ให้แม่ขับรถกลับบ้าน ไม่อยากให้กลับถึงค่ำ จากนั้นเธอก็มาถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนๆ โดยมีตากล้องที่จ้างมาเดินเก็บภาพ ส่วนไม้ซุงทำหน้าที่ที่เคยใช้ขนมผิงสมัยก่อน คือหอบช่อดอกไม
บางทีคุณอาจจะชอบ
DEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
อะพอลโล่_51.4K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน80.9K viewsบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี56.8K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก147.4K viewsใจหวงรัก
คันฉ่องส่องจันทร์86 viewsคนนี้เด็กเฮีย
จรสจันทร์100 viewsปราบพยศเมียเด็ก
Suwachee150 viewsน้องสาวมัน(ส์)แซ่บ
เจ้าหมูน้อย1.3K views
