LOGINPagkatapos naming kumain ay hindi muna kami agad umalis. Nanatili kami sa pwesto namin habang tinatanaw ang mga ilaw ng siyudad mula sa taas. Ang ganda at ang sarap lang sa pakiramdam na mapunta ako rito pagkatapos ng mahabang araw ko. Pakiramdam ko ay nasa isang Japanese movie ako, kung hindi lang sana hirit nang hirit ng kabastusan ang kasama ko. “Lana,” mayamayang tawag na naman niya sa pangalan ko. Nilingon ko siya at nakitang seryoso siyang nakatingin sa malayo. “Ano ’yun?” “Next week, I’ll start meeting with some local partners here. I need to get things running as fast as possible,” aniya, nilingon na ako. “Gusto ko bago matapos ang first semester mo, wala ka nang alalahanin.” Hindi ako nakatugon. Ano ba dapat ang sasabihin ko? Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako pabor sa naging desisyon niyang ibigay lahat kay Lucas ang meron siya. Pero para sa ikakatahimik niya, susuportahan ko na lang siya. Nginisihan niya ako nang hindi na ako nakaimik, pagkatapos ay hinila ang upu
Katulad ng nakalagay sa schedule ko, eksaktong alas-kwatro na ng hapon nang dismissal na namin. At gaya ng inaasahan ko, malayo pa lang ay tanaw ko na sa gilid ng gate ang kotse ni Caleb. Pero imbes na nasa loob siya maghintay, nakasandal siya ngayon sa pinto ng kotse habang may hawak na isang malaking bouquet ng sunflowers. Mapapangiti na sana ako kaso napansin kong pinagtitinginan na naman siya ng mga dumadaang estudyante, lalo na ang mga babaeng halos mapatigil pa sa paglalakad masulyapan lang siya. “You’re late by three minutes, Little kitten,” bungad niya nang makalapit ako. Iniabot niya sa akin ang mga bulaklak na halos matakpan ang mukha ko sa laki. “Sunflowers? Saan mo na naman ’to nakuha?” tanong ko habang nilalanghap na ang amoy niyon. “I figured roses are too cliché for a first day. Sunflowers suit your vibe today—bright and blooming,” aniya sabay bukas ng pinto para sa akin. “So, how’s the first day? May nang-asar ba sa’yo? Feeling closed? O baka naman may nag-attempt
“And here’s your lunch, Little kitten. I packed some tamagoyaki, grilled salmon, and extra fruits para hindi ka ma-drain sa classes mo,” ani Caleb habang isa-isang nilalabas ang mga container mula sa paper bag sa loob ng kotse. “This one is for your morning snack, and ito namang insulated flask, may mainit na tsaa d’yan just in case lamigin ka sa lecture hall. Also, I put some emergency chocolates sa side pocket ng bag mo.” Nakahinto na ang kotse sa tapat ng main gate ng university, pero heto siya, parang magulang na naghatid ng anak sa unang araw nito sa kindergarten. “Caleb, gets ko na, okay? And thank you very much for this,” agap ko na bago pa niya isa-isahin pati ang bilang ng tissue paper na nilagay niya. “Kung magutom man ako, may cafeteria naman sila dito.” “Cafeteria food? No way. We don’t know how they cook their food, so no,” simangot niya sabay ayos sa hibla ng buhok ko na humaharang sa mata ko. Inabot niya ang kamay ko at pinisil iyon nang mariin. “Good luck on your
“Seryoso ako, Lana. Let me show you how a Valderama courts his only girl…” huling hirit niya bago niya tinapos ang kaniyang kape. Akala ko ay nagbibiro lang siya n'un, pero seryoso nga pala siya. Kinahapunan, pagpunta namin sa art shop sa Kyoto, halos hindi na lumapat ang paa ko sa semento dahil pababa pa lang ako ng sasakyan ay nakaabang na siya sa pinto para alalayan ako na akala mo ay may suot akong gown na maaapakan ko. Kulang na lang ay buhatin ako. “Thank you," sabi ko na lang kahit may ilang tao sa paligid na napatingin sa gawi namin. Pumasok na kami n'un sa loob ng shop. Kaso pipili pa lang ako ng brushes ay mabilis na niya sa'kin ‘yun inagaw, at siya na ang nagkusang tumingin sa label nito. "I think this suits you well. Lagay ko na sa basket.” Hinayaan ko lang siyang gawin iyon. Ang dami niyang pinamili sa akin at lahat ay sobrang mamahal. Sinubukan kong pigilan siya dahil may mga mura naman kaso deserve ko raw ang mga ’yun. Nakasunod lang siya sa likod ko habang bitb
Kinaumagahan ay sabay kaming nagising. Nauna lang ako naligo pero sabay kaming nag-almusal sa hapag. “You know, I seriously wanted to put a baby inside you right now,” bigla niyang sabi habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko. Halos mabilaukan ako sa kinakain ko. Agad akong uminom ng tubig at nanlalaki ang matang tumingin sa kaniya. “Ano ba ’yan! Umagang-umaga, oh!” Nginisihan niya ako, iyong pilyong ngisi na alam kong seryoso siya pero nang-aasar din. “I’m dead serious. Seeing you like this… messy hair, wearing my shirt, and looking so d*mn soft, it makes me want to lock you in this house and keep you pregnant so you’d never have to leave my side.” Agad nag-init ang mukha ko kaya napaiwas saglit ako ng tingin sa kaniya. Seryoso nga talaga siya pero grabe naman. Nambibigla masyado. “Ang r-random mo naman!” uutal-utal kong sabi, ramdam pa rin ang pag-init ng mukha ko. “Kakapasa ko lang sa university, ’di ba? Plano mo ba akong pag-aralin na may malaking tyan?” Bumuntong-hin
Dahan-dahan akong humiga ulit kahit nahihiya pa rin ako. Lumunok muna ako ng isang beses bago bumukaka. Agad siyang napangisi sabay titig sa nakabalandra ko ng pagkababae sa harap niya.“Relax, Little kitten," aniya nang mapansin ang pag-iwas ko agad ng tingin sa kaniya. Napasinghap ako nang pumosisyon na siya. Pinikit ko na lang ang mga mata ko hanggang sa maramdaman ko ang pagdampi ng labi niya doon. Isang patak ng halik at nagsunod-sunod na iyon. "F-F*ck…” malutong kong mura nang ang dila na niya ang naramdaman ko doon. Pagdungaw ko sa kaniya ay mariin siyang nakapikit habang sarap na sarap niyang dinidilaan iyon na para bang iyon na ang pinakapaborito niyang… candy.“C-Caleb… s-shit…” ungot ko nang bumilis nang bumilis ang paghagod ng dila niya doon. Napakapit na ako nang mahigpit sa kumot. Para namang may sariling isip ang dila niya dahil para na akong nababaliw sa ginagawa niya doon. Bawat haplos at sipsip niya doon ay nagpapatirik ng mga mata ko. Hindi ko na mapigilan ang m
"Saang basurahan ba?" Tumingin siya sa akin nang may mapaglarong ngiti. "Secret. I don't want you digging through trash for some guy's number, Liana." Napairap na lang ako. "Ang damot. Hindi ko naman kukunin.” "I know you," he chuckled, then stood up and extended his hand to me. "Anyway, change
Napabuntong-hininga na lang ako habang pinaglalaruan ang dulo ng brush. Ang bigat lang ng pakiramdam ko. Parang kanina lang, excited na excited kong gamitin ito. Ngayon, parang nawalan ako ng gana. Tumayo na lang ako pumasok sa loob. Katahimikan ang bumungad sa akin. Dumiretso ako sa sala at naab
Akala ko ay doon na magtatapos ang dapat sanang dinner namin. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, naramdaman ko na lang ang muling pagpasok ng pagkalalaki niya sa loob ko. Napakagat-labi ako at napaungol ng malakas. Totoong naibsan ang sakit ng katawan ko. Napalitan ito ng matinding pagnanasa… at sara
Sinubukan kong i-enjoy ang natitirang oras bago ang dinner namin mamaya ni Caleb sa likod ng villa. Kahit sinabi ko nang masakit ang katawan ko ay ayaw pa rin pumermi ng mga kamay niya. Pasimple niya akong hinahawakan sa kamay, sa balakang at maging sa bandang dibdib ko. Isama mo pa ang kanina pa a







