Alle Kapitel von ในฐานะเมียน้อย ( set นางร้าย ) : Kapitel 21 – Kapitel 30

“เป็นยังไงบ้างลูกเจ็บตรงไหนไหม?” คุณแม่เข้ามาจับแขนของฉัน ดูมือของฉันที่มีเลือดของผู้หญิงคนนั้นติดอยู่ส่วนแม่บ้านก็พากันเร่งรีบเช็ดทำความสะอาดเสาที่มีรอยเลือดจากหัวของผู้หญิงคนนั้นติดอยู่ เพราะไม่อย่างนั้นคงจะล้างออกยาก"อารมณ์เย็นลงแล้วหรือยัง?""ค่ะ""ครั้งนี้ หนูใจร้อนเกินไปนะลูก แม่เข้าใจว่าโมโห แต่แบบนั้น...มันรุนแรง""ก็เขามายั่วโมโหพิก่อนเองนะคะ แถมยังลามปามคุณแม่ด้วย""แม่เข้าใจหนูนะ แม่ไม่ว่าหนูเลย แม่กลัวว่าคนอื่นจะมองว่าหนูไม่ดี""ช่างเขาเถอะค่ะคุณแม่ พิไม่ได้สนใจคนอื่นสักหน่อย""ต่อไปมีเรื่องอะไร ต้องใจเย็นๆ นะลูก""......" เรื่องนี้ฉันผิดที่ฉันใช้ความรุนแรง แต่คนของคุณพ่อมาหยามกันถึงที่บ้านเอง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณพ่อเลี้ยงผู้หญิงที่ไหนไว้อีกบ้าง แต่ที่เราตกลงกันเอาไว้ คือผู้หญิงของคุณพ่อจะต้องไม่มาวุ่นวาย ทำให้แม่ของฉันหรือว่าฉันต้องหนักใจแต่กลับทำกันไม่ได้ ครั้งก่อนก็ครั้งหนึ่งแล้ว ยังจะมาคราวนี้อีก นี่ถ้าฉันไม่กลับมาก่อน คุณแม่ของฉันจะต้องเจออะไรบ้าง..เวลาต่อมา"พิชา! พิชา! พิชา!""ไม่ต้องตะเบ็งขนาดนั้นหรอกค่ะ อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ได้หนีไปไหน""......" คุณพ่อจ้องหน้า

ตู๊ดๆๆๆ !!สายสัญญาณถูกตัดขาดทุกครั้งที่หิรัญพยายามติดต่อหาพิชา หลังจากที่รู้ว่าเธอนั้นหายตัวออกจากบ้านไป ไม่มีใครติดต่อเธอได้ เขาเลยคิดว่าตัวเองน่าจะติดต่อเธอได้ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจ แต่เขาก็เป็นอีกคนที่ติดต่อเธอไม่ได้เหมือนกับคนอื่นๆ พยายามติดต่อแล้ว พยายามโทรไปเช็คตามสถานที่บ้านพักที่เธอชอบไป แต่ก็ไม่เจอเลยเขารู้ข่าวมาว่าเธอนั้นทะเลาะกับครอบครัว และครั้งนี้มันรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เพราะเธอถูกตบ จากคนที่ไม่เคยได้รับความรุนแรงจากครอบครัวเลย มันจึงทำให้เธอรับไม่ได้ และเธอก็หายไปจริงๆ เหมือนกับที่บอกพ่อกับแม่เอาไว้ ว่าจะไม่กลับมาที่บ้านอีก ถ้าเรื่องทุกอย่างมันยังเป็นอยู่เหมือนเดิม"คุณหายไปไหนของคุณนะพิชา" ชายหนุ่มยืนพึมพำอยู่กับตัวเอง เขาเป็นห่วงเธอมากๆ กลัวว่าเธอจะคิดมาก กลัวว่าเธอจะคิดทำอะไรไม่ดี เขาอยู่กับเธอมานานพอที่จะรู้ว่าเธอมีนิสัยยังไงและเธอหายไปแบบนี้ เขาก็เริ่มกระวนกระวายใจอยู่ไม่ติด งานการก็ทำไม่ได้เพราะเป็นห่วงเธอเอามากๆ"เจ้าสัว...""เป็นยังไงบ้าง ติดต่อพิชาได้บ้างไหม?""ไม่ได้เลยครับ ผมลองโทรไปเช็คที่บ้านพัก ที่เคยไปพักกันคราวก่อน เขาบอกว่าไม่มีชื่อนี้ไปพักด้ว

สนามบินPP"คุณพิชา.." ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาด้วยความดีใจทันทีที่ได้เห็นหน้าของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะโผกอดเธอแน่น ไม่แคร์สายตาของใครๆ ที่อยู่ตรงนี้"คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน คุณหายไปผมเป็นห่วงคุณมากเลยนะ""ฉะ ฉันหายใจไม่ออก คุณหิรัญ..""ผมขอโทษครับ""ไปกันเถอะค่ะ ฉันไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้นาน""ครับ"เพราะไปแบบไม่ได้มีอะไรติดตัวไปเลย ขากลับเธอก็เลยไม่ได้มีอะไรติดตัวกลับมาด้วย นอกจากกระเป๋าเป้ใบเล็กๆ ใบเดียวหิรัญพาพิชาไปที่รถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล ก่อนที่เขาจะขับรถพาเธอออกจากสนามบิน"จะให้ผมไปส่งที่ไหนครับ""โรงแรมก็ได้ค่ะ ฉันจะไปอยู่โรงแรมก่อน""มันจะดีเหรอครับ""ฉันรบกวนคุณเท่านี้แหละ ไม่อยากรบกวนอะไรไปมากกว่านี้""อย่าพูดว่ารบกวนสิครับ เราไม่ใช่คนห่างคนไกลนะ""แล้วคุณจะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน ฉันแค่จะไปอยู่โรงแรม ระหว่างนี้ก็จะทำเรื่องซื้อคอนโดด้วย พอได้คอนโดแล้วฉันถึงจะย้ายเข้าไปอยู่ มันก็คงไม่นานหรอก""ไปอยู่กับผมสิครับ ที่บ้านของผม""เอ๋? บ้านของคุณ?""ผมอยู่คนเดียวครับ มีแม่บ้านมาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้ง ผมเองก็ทำแต่งาน กลับบ้านปุ๊บก็นอนหลับ แทบไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่บ้าน""......""ผ

บ้านเจ้าสัวภาณุพรึ่บ~"อะไร?" เจ้าสัวภาณุเอ่ยถามภรรยาที่จู่ๆ ก็วางเอกสารบางอย่างลงตรงหน้า แต่ไม่ยอมบอกว่ามันคืออะไร"ใบหย่าไง""นี่คุณหญิง ผมบอกแล้วไงว่าไม่หย่า อยากจะให้มันเป็นข่าวนักหรือไงห๊ะ!" เจ้าสัวภาณุแสดงท่าทีไม่พอใจเป็นอย่างมาก ซ้ำยังเอาเอกสารออกมาฉีกทิ้งต่อหน้าภรรยาอีกต่างหาก"เลิกยื้อซะเถอะคุณภาณุ ต่อไปนี้คุณจะได้ไปมีใครได้อย่างสบายใจไง""ผมไม่หย่า!" ยังคงยืนยันคำเดิมเสียงแข็ง"อยากโดนฟ้องหย่านักหรือไง คิดเหรอว่าฉันจะไม่กล้า เซ็นใบหย่าดีๆ แล้วแยกทางกัน มันจบสวยกว่าที่จะต้องมานั่งฟ้องร้องกันนะ""กล้านักคุณก็เอาสิ เอาให้พังกันไปข้างนึงเลย""นี่คุณ...!!" คุณหญิงรู้สึกผิดหวังกับสามีมาก แต่ก่อนเขาไม่ใช่คนแบบนี้เลย เขาเป็นคนดีกว่านี้ ไม่ใช่ผู้ชายที่เจ้าอารมณ์อยู่ในตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปราวกับว่าไม่ใช่คนคนเดียวกันเลย"อยู่กันไปแบบนี้แหละ ถ้ามันจดอกแตกตาย ก็ตายไปเลย!""เพราะคุณเป็นแบบนี้ไง พิชาถึงได้ไม่อยากอยู่ที่บ้าน""อย่ามาโทษผมนะ! เพราะคุณต่างหาก ตามใจลูกเอาใจลูก ผิดก็เข้าข้าง โอ๋กันเข้าไปเถอะ แล้วเป็นไงล่ะ ลูกผิดแต่ก็ไม่ยอมรับผิด นิสัยแย่เพราะคุณ""อย่ามาว่าลูกฉันนะ เขาไม่ผิ

หลังจากนั้นผ่านมาอีกหลายเดือนพิชาใช้ชีวิตอยู่กับหิรัญที่บ้านของเขา มีบ้างที่เธอแวะเวียนไปหาผู้เป็นแม่แต่ก็ไม่ได้กลับไปอยู่ถาวร เธอและเขากำลังคบกันอยู่ ซึ่งเรื่องนี้แม่ของเธอเองก็รู้ดี เธอนั้นยังไม่คิดที่จะ แต่งงานหรือมีครอบครัว เพราะมันยังมีอีกหลายอย่างที่เธออยากจัดการให้เสร็จซะก่อนอยู่มาวันหนึ่งเธอก็ได้รับข้อความจากคนแปลกหน้า ตอนแรกเธอก็แอบคิดว่าอาจจะเป็นพวกป่วน สร้างความรำคาญ หรือไม่ก็พวกมิจฉาชีพ แต่เซ้นของเธอมันเริ่มกลับไม่เป็นอย่างนั้น เพราะข้อความถูกส่งมาอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งก็จะกล่าวถึงหิรัญ พร้อมกับทิ้งท้ายข้อความไว้ว่าความจริงทั้งหมดที่เธอควรจะรู้จนกระทั่งข้อความสุดท้ายที่ถูกส่งเข้ามา ซึ่งมันก็ทำให้เธอตัดสินใจตอบกลับข้อความนั้นไปxxx : ผู้ชายที่เธออยู่ด้วย เขามีเรื่องปิดบังเธออยู่ มาหาฉัน แล้วเธอจะรู้ความจริงทุกอย่าง พิชา : เธอเป็นใคร ชื่ออะไร ถ้าฉันไปแล้วจะไว้ใจได้มากแค่ไหน xxx : ถ้าไม่ไว้ใจ ก็มาเจอกันที่ร้านอาหาร มีคนพลุกพล่าน พิชา : ฉันขอรู้ชื่อของเธอ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ไป xxx : ยังไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้ ถ้าเธออยากรู้ ว่าผู้ชายที่เธออยู่ด้วยเขามีเรื่องปิดบังอะไร