Alle Kapitel von ในฐานะเมียน้อย ( set นางร้าย ) : Kapitel 11 – Kapitel 20

ณ. โรงแรมหรูห้าดาวฟอด~"ตื่นเช้าจังเลยครับ""อืม...คงชินมั้งคะ ปกติต้องตื่นเช้าไปทำงานอยู่แล้ว""คุณพิชา...""......""คราวหน้าห้ามหนีมาแบบนี้อีกนะครับไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนเป็นห่วงคุณมาก""ฉันโตแล้วนะคะ ฉันไม่ใช่เด็ก""แล้วหนีมาดื่มอยู่คนเดียว ไม่กลัวว่ามันจะเป็นอันตรายเหรอครับ?""ไม่ค่ะ""กลัวสักนิดก็ดีนะครับ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ""แล้วคุณล่ะเป็นคนยังไง"ขวัญพิชชาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับหิรัญ เธอมองเขาอย่างยั่วยวน นิ้วเรียวยาวกรีดกรายไปบนริมฝีปากสวยของผู้ชายตรงหน้าอย่างแผ่วเบา"อีกสักรอบไหมครับ""พอแล้วค่ะ""เมื่อคืนคุณเมามากรู้ตัวหรือเปล่าครับ""รู้ค่ะ ถึงฉันจะเมาขนาดนั้น แต่ฉันก็รู้ตัว""......""ตามฉันไปถึงที่นั่นได้ยังไงคะ รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นั่น?""ไม่รู้หรอกครับ ก็แค่ตามหาไปเรื่อยๆ ถ้าช้อยที่คุณเลือกคือการมาดื่ม"คลับดีๆ ความปลอดภัยดีเยี่ยมก็มีไม่เท่าไหร่หรอก เพราะบางที่ก็เต็มไปด้วยวัยรุ่น บางคนยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ โดยเฉพาะตามร้านเหล้า ที่ไม่ได้มีการตรวจบัตรแต่อย่างใด"......".พิชาไม่ได้หายตัวออกไปไหน เธอมาดื่มจนตัวเองเมามากและก็กลับบ้านไม่ได้ แต่พอเช้าวันต่

บริษัทภานุวัฒน์จำกัด พิชากลับมาทำงานต่อหลังจากที่หายออกไปอยู่หลายวัน เธอก็ยังทำปกติเหมือนอย่างเคย ไม่ได้มีอะไรปลี่ยนแปลง เธอยังคงเป็นคนที่เนี๊ยบกับงานอยู่เหมือนเดิม และทุกครั้งที่ได้เจอหน้ากับผู้เป็นพ่อเธอก็มักจะหลีกเลี่ยงอยู่ตลอด เป็นแบบนี้อยู่นานไม่พูดคุยอะไรกับพ่อของเธอเลย ยอมรับว่าโกรธ เสียใจกับทุกสิ่งที่พ่อของเธอทำลงไป พยายามที่จะไม่รู้สึกแล้ว แต่เพราะมันเป็นเรื่องในครอบครัว ทำยังไงเธอก็ไม่ชินสักทีแกร๊ก~"พิชา..""ถึงจะเป็นประธานบริษัท ก็ควรจะเคาะประตูก่อนเข้ามานะคะ""เอิ่บ...พ่อขอโทษ แต่ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย เราก็ไม่ได้ทำอะไรนี่""พิกำลังพูดถึงเรื่องมารยาทค่ะ""......" เป็นคำพูดที่ทำเอาคนเป็นพ่อนั้นถึงกับเงียบไปเลย"มีอะไรคะ""ยังทำงานอยู่อีกเหรอ ออกไปกินข้าวกับพ่อ เดี๋ยวพ่อเลี้ยงเอง""พิยังไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่ค่ะ""เดี๋ยวพ่อเลี้ยงไง หนูเลือกร้านอาหารได้เลย ร้านไหนก็ได้ แพงแค่ไหนพ่อก็จ่ายไหว""เก็บเงินของคุณพ่อเอาไว้เลี้ยงผู้หญิงของคุณพ่อเถอะค่ะ พิมีเงินซื้อกินเองได้ค่ะ""ไม่เอาแบบนี้สิ พ่อขอโทษเรื่องวันนั้น""......." คำขอโทษอีกแล้วงั้นเหรอ เธอได้ยินจนไม่อยากได้ยินอีกแล้วนะ ม

วันหยุดสุดสัปดาห์ณ. สวนสนุกใจกลางเมือง"เคยมาที่นี่หรือเปล่าครับ""สองสามครั้ง ตอนที่ยังเด็กค่ะ""ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ แถมปรับปรุงทุกปีเลย มีเครื่องเล่นเยอะแยะ แถมของเล่นแต่ละอย่างก็น่าเล่นทั้งนั้นเลยครับ""ดูหวาดเสียวจัง""ถ้าคุณกลัว เราไม่ต้องขึ้นก็ได้ ไปเล่นอย่างอื่นที่มันไม่สูง ไม่ผาดโผน""ฉันจะทำบรรยากาศกร่อยไหมเนี่ย ตอนแรกก็คิดไว้ดิบดีว่ามาแล้วจะรู้สึกดีขึ้น แต่ฉันก็เบื่อเหมือนเดิม""ยิ้มสิครับ เวลาคุณพิชายิ้มโลกสดใสขึ้นเยอะเลยนะครับ ผมชอบเวลาที่คุณพิชายิ้ม""......" เธอมองเขาก่อนจะค่อยๆ ขยับปากยิ้มเล็กน้อย เธอเองก็อยากยิ้มอยู่หรอกนะ แต่อารมณ์มันไม่ให้เลย"มาเล่นทางนี้กันดีกว่าครับ เดี๋ยวผมพาไปเล่น"หลังจากนั้นทั้งสองก็ไปขึ้นเครื่องเล่นด้วยกัน พากันเล่นอย่างสนุกสนานเหมือนกับเด็กน้อย จนกระทั่งพิชาลืมเรื่องราวร้ายๆ และสามารถยิ้มออกมาได้ ถึงมันจะเป็นรอยยิ้มชั่วคราว แต่เขาก็เก็บทุกอย่าง ไว้ในความทรงจำหมดแล้วเวลาที่เธอยิ้มจะได้เห็นลักยิ้มทั้งสองข้างของเธอชัดเจน..ช่วงบ่ายในวันเดียวกัน..."เฮ้อ...เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย""เราไปเล่นอะไรกันต่อดีครับ รถไฟเหาะดีไหม""หึไม่เอา

เวลาผ่านมานับเดือนเรื่องของฉันกับคุณหิรัญก็ถูกพูดถึงกันไปทั่ว โดยเฉพาะในบริษัทที่ใครๆ ต่างก็รู้จักเราสองคน แต่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอกเพราะมันไม่ใช่เรื่องผิดอะไรแต่คุณพ่อของฉันเนี่ยสิเอาแต่คอยจะจับผิดเรื่องของเราสองคน ทั้งๆ ที่ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว ฉันจะคบกับใครมีความสัมพันธ์กับใครก็ดูผิดไปหมดเลยฉันอาจจะอคติมากไปเหมือนที่คุณแม่พูดเพราะฉันไม่ค่อยลงรอยกับคุณพ่ออยู่แล้วด้วยมั้งก็เลยเป็นแบบนี้"จะออกไปไหนคะคนสวยของแม่""ว่าจะไปค้างต่างจังหวัดสักอาทิตย์นึงค่ะคุณแม่ เบื่อๆ" ฉันตอบกลับ พร้อมกับชำเลืองตามองที่คุณพ่อนิดหน่อยช่วงนี้ตึงๆ กันเพราะหลายวันก่อนเราเพิ่งจะมีปากเสียงกันเรื่องผู้หญิง ใช่ค่ะ! ผู้หญิงอีกแล้ว เพราะฉันเพิ่งไปรู้มาว่าคุณพ่อแอบซื้อคอนโดให้ผู้หญิงคนนึง พอฉันจับได้ก็ข้ออ้างสารพัด สุดท้ายก็จบลงที่สงสารเพราะเขาไม่มีที่อยู่ ดีนะฉันทำงานมีเงิน คุณแม่เองก็มีหุ้นในบริษัทอีกหลายๆ แห่งในเครือ เรียกได้ว่าถ้าคุณแม่หย่ากับคุณพ่อแล้วเอาหุ้นของเรามารวมกันคือ สามารถขึ้นเป็นประธานกรรมการบริษัทแทนคุณพ่อได้เลยแหละ"จะไปกี่วันลูก""ไม่รู้ค่ะ สบายใจคงกลับ""แล้วงานที่บริษัทล่ะ?""ขาดพิไปสักคน ค

สองวันถัดมาเราสองคนยังอยู่ที่เดิมเที่ยวเล่นด้วยกัน เขาพาฉันไปเที่ยวหลายที่มากๆ จากนั้นก็กลับมาพักที่เดิม มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขมากๆ เลยล่ะ คิดไปคิดมาแล้วเอาฉันอยากจะอยู่ที่นี่ไปเลยเขาทำให้ฉันมีความสุข ได้สัมผัสกับอะไรหลายๆ อย่างที่ตัวเองไม่เคยรู้จัก ไม่เคยประสบพบเจอ อย่างเช่นความรัก "คุณพิชาครับ""หือ??""หิวแล้วหรือยังครับ""ฉันว่าฉันต้องน้ำหนักขึ้นแน่ๆ เลย วันๆ คุณเล่นชวนหาแต่ของกินเนี่ย""น้ำหนักขึ้นก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยครับ อย่างน้อยผมก็เห็นคุณกินได้ ไม่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานเหมือนแต่ก่อน""......" ฉันคงเปลี่ยนไปมากเลยสินะ เขาถึงได้ดูออกขนาดนี้"คุณพิชาครับ ผมบอกเจ้าสัวแล้วนะครับ ว่าเราสองคนอยู่ด้วยกัน พอดีเจ้าสัวท่านเป็นห่วง ผมก็เลยต้องบอกแบบนี้ครับ""พ่อของฉันคงรู้อยู่แล้วล่ะค่ะว่าคุณต้องตามฉันมาเขาถึงได้โทรหาคุณ""เจ้าสัวเป็นห่วงคุณมากนะครับ""ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้ค่ะ ห้ามพูดถึงพ่อของฉันอีก""ครับ"เพราะไม่ลงรอยกันเวลาคุณพ่อโทรมาฉันก็ไม่ค่อยอยากรับสายเท่าไร นอกจากคุณแม่โทรมา ฉันไม่รู้จะต้องทำยังไงแล้วจริงๆ เพราะตอนนี้ครอบครัวเรามันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วล่ะ