Todos os capítulos de เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“เสียใจด้วย ผมไม่ได้จะให้คุณทำงานเพื่อใช้หนี้ เพราะถึงยังไงผมก็ไม่ยอมให้คุณใช้หนี้หรอก” คำพูดดับฝันของคนตัวโต ทำเอาหน้าตาที่ดูมีความหวังในทีแรกของรพี เปลี่ยนเป็นงอหงิกโดยอัตโนมัติ“แล้วคุณจะถามผมทำไม?”“ผมก็แค่หาเพื่อนคุยระหว่างเคลียร์งาน” พูดจบก็หันไปสนใจหน้าจอไอแพดต่อ รพีได้แต่มองคนกวนประสาทอย่างไม่พอใจ ก่อนละล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขาตามเดิมกว่าคิณณ์จะเคลียร์งานเสร็จก็เกือบตีหนึ่ง เขาปิดไอแพดแล้วเก็บไว้ที่โต๊ะหัวเตียงตามเดิม หันมามองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ที่เวลานี้หลับไปแล้ว และก็พลิกตัวหันมาทางเขา ส่วนผ้าห่มบนตัวก็เลื่อนลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้าเรียบร้อยตามประสาคนขี้ร้อน ทั้ง ๆ ที่อุณหภูมิในห้องก็ออกจะเย็นฉ่ำรพีเป็นคนขี้ร้อน เรื่องนี้คิณณ์ก็พอจะดูออก เพราะเวลาที่คนตัวบางต้องนั่งเรือข้ามเกาะไปที่บ่อนกับเขา ก็มักจะมีอาการแก้มแดงจากลมทะเลและแสดงแดดอยู่ตลอด ถึงแม้จะใช้เวลาอยู่บนเรือไม่กี่นาทีก็ตาม เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ที่ผิวบอบบางของรพีต้องมาตากแดดตากลมแบบนั้นแต่จะให้เขาทำยังไงได้ เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้รพีก็อาจจะหาทางหนีไปได้อีก ต่อให้ที่เกาะจะมีการ์ดคอยคุ้มกันหนาแน่น แต่เขาก็ไม่ไว้ใจคนหัว

“นี่คุณเป็นห่วงผมเหรอ?” คิณณ์ถามอย่างดีใจ ที่คนตรงหน้ามีท่าทีเป็นห่วงเขาขึ้นมาบ้าง หลังจากที่ก่อนหน้าเอาแต่เถียง เอาแต่ด่าเขาอยู่ทุกวัน“ไม่ได้ห่วง คุณเลิกพูดมากได้แล้ว ผมจะทำแผล”“คุณก็ทำไปสิ ผมไม่ได้กวนคุณสักหน่อย”“กวนสมาธิไงล่ะ หุบปาก แล้วก็นั่งเงียบๆ” รพีออกคำสั่งสั่งให้เจ้าพ่อหุบปากนี่ถ้าลูกน้องของเขามาได้ยินเข้า จะคิดยังไงกัน ที่เจ้าพ่อแห่งคาสิโนผู้มีอำนาจ ถูกเด็กอย่างรพีสั่งให้หุบปาก แล้วเขาก็ยอมทำตามแต่โดยดีด้วยสิในระหว่างที่แขนของคิณณ์ยังไม่หายดี รพีเลยต้องรับภาระ เป็นพยาบาลจำเป็นดูแลเรื่องอาหารการกิน และเรื่องอื่นๆ เพราะคิณณ์ขอร้องให้เห็นแก่คนป่วยที่ไม่สามารถใช้แขนขวา ข้างที่ถนัดได้แต่รพีมองว่ามันเป็นการออกคำสั่งเสียมากกว่า สั่งนั่นนี่เขาทั้งวัน แขนขวาถูกยิงซึ่งกระสุนก็แค่ถาก ๆ แต่เขาทำอย่างกับว่ากระสุนมันเข้าไปที่จุดสำคัญเสียอย่างนั้นไหนใครกันที่บอกว่าถูกยิงมานักต่อนัก แล้วทำไมทีอย่างนี้ถึงกับโอดครวญทำอะไรไม่ได้สักอย่าง“ผมไม่คิดว่าจะต้องมานั่งป้อนข้าวคนแก่ที่อายุใกล้เลขสี่แบบนี้” รพีเอ่ยประชด ขณะที่กำลังป้อนข้าวให้คิณณ์ในห้องนอน“ผมยังไม่ถึงสี่สิบนะคุณ พูดให้มันดี ๆ

“อยากไปจากที่นี่มากใช่มั้ย? ได้ ผมจะทำให้คุณอยากอยู่ที่นี่ จนไม่คิดที่จะไปอยู่ที่อื่นเลย” พูดจบ ก็ลุกจากเตียง เดินอาด ๆ เข้าไปคว้าร่างบางเข้ามาประชิดตัว แล้วจัดการผลัดลงที่เตียงทันที ไม่สนแล้วว่าแผลที่แขนยังไม่หาย สิ่งที่เขาอยากทำในตอนนี้ก็คือ จัดการกับคนปาดเก่งตรงหน้า“คุณจะทำอะไร?”“คุณไม่ใช่เด็กอมมือที่จะไม่รู้ว่าผมกำลังจะทำอะไรหรอกมั้งรพี” คิณณ์ล็อกข้อมือทั้งสองของรพีเอาไว้เหนือศีรษะ ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา“ปล่อยผม! บอกให้ปล่อยไงไอ้เฒ่าลามก”“คำก็แก่ สองคำก็แก่ เดี๋ยวคุณจะได้รู้ว่าคนแก่อย่างผมนี่แหละที่จะพาคุณขึ้นสวรรค์”“ไอ้บ้า! ปล่อยสิวะ! อื้อ...”คิณณ์ก้มลงจูบปิดปากคนที่เอาแต่ด่าเขาฉอด ๆ ทั้งที่ตัวเองก็อยู่ในฐานะที่เป็นรองเขาทุกทางมือหนึ่งล็อกข้อมือเอาไว้ ในขณะที่อีกมือก็จัดการล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบาง ลูบไล้ผิวเนียนขาวผ่องลื่นมือ ทุกการกระทำของเขาทำเอารพีถึงกับตั้งตัวไม่ทันทุกอย่างดูชำนาญไปหมด ไม่เสียชื่อเจ้าพ่อแห่งคาสิโน ผู้ที่ผ่านผู้หญิงและเรื่องบนเตียงมาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ คนอ่อนหัดอย่างรพีจะไปตามอะไรทัน เพราะเพียงแค่เขาเล้าโลมเพียงนิดหน่อย คนตัวบางก็เหมือนจะ

คิณณ์พาเขาขึ้นสวรรค์ได้ตามที่บอกเอาไว้จริง ๆสองร่างเปลือยเปล่า นอนกกกอดอยู่บนเตียงนุ่ม หลังจากผ่านสมรภูมิรบที่ดุเดือดอยู่หลายชั่วโมง คนที่เพิ่งเสียตัวครั้งแรกถึงกับหลับไปทั้งอย่างนั้นคิณณ์มองร่างที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอดอย่างมีความสุข แต่ก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่เผลอทำรุนแรงกับคนตัวบางไป ทั้ง ๆ ที่พยายามยั้งตัวเองเอาไว้แล้วก็ตาม แต่เพราะความไร้เดียงสาของคนในอ้อมกอดนี่แหละ ที่ทำให้เขาตะบะแตกยิ่งได้ยินรพีครางเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ เวลาที่เขากระแทกความเป็นชายเข้าไปในตัวของอีกฝ่าย มันเหมือนเป็นการปลุกความเป็นนักล่าในตัวของเขาขึ้นมา เหยื่อหอมหวานไปทั้งตัวแบบนี้ ใครจะไปทนได้รพีลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ในอ้อมกอดของคิณณ์ ที่ยังไม่ตื่น พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แก้มขาว ๆ ก็ถึงกับขึ้นสีระเรื่อเขามีอะไรกับคิณณ์เมื่อคืนและไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย แต่ถึงสองครั้งจนระบมไปทั้งตัว แต่ไอ้คนที่ก่อเรื่องกลับนอนหลับสบายอยู่อย่างนี้มันน่าบีบคอให้ตายทั้ง ๆ ที่ยังหลับอยู่อย่างนี้นักเชียว!และเพราะความหมั่นไส้ เลยตีไปที่แขนขวาใกล้ ๆ กับแผล จนคนที่ถูกตีถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บ ไม่ได้เจ็บที่แผลหร

เมื่อเดินเล่นลัดเลาะจนสบายใจ รพีจึงเข้ามานั่งหาเครื่องดื่มเย็น ๆ ที่ร้านกาแฟ กับเค้กอีกหนึ่งชิ้น ภายในร้านกาแฟที่มองออกไปก็คือวิวทะเล รพีมองออกไปที่กลางทะเลสุดลูกหูลูกตา ทะเลแถบนี้สวยมาก ๆ น้ำสีฟ้าใส มองไกลออกไปมีเกาะเล็กน้อยกลางทะเล ทองพูนเคยเล่าให้เขาฟังว่า แถวนี้มีเกาะที่นักท่องเที่ยวชอบมาดำน้ำดูสัตว์ใต้ทะเล เพราะเป็นแหล่งของสัตว์แปลกตา และระบบนิเวศใต้ทะเลก็สมบูรณ์ เขาเองก็อยากไปที่นั่นเหมือนกันแต่ดูแล้วน่าจะยาก เพราะคิณณ์ไม่น่าจะพาเขาไปที่นั่นง่ายๆ เขางานยุ่งทุกวัน มีเรื่องให้ต้องจัดการแทบจะทุกชั่วโมง รพีเองก็แอบทึ่งในตัวของคิณณ์อยู่ไม่น้อย ที่เขาสามารถบริหารจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเองจนมีทุกวันนี้ได้เป็นอย่างดีรพีนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ จนกระทั่งมีสายโทรเข้าจากมือถือ ซึ่งมันเป็นเบอร์ที่เขาพยายามที่จะติดต่อกลับไปตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่ที่นี่ แต่ก็ติดต่อไม่ได้สักครั้ง แต่อยู่ดี ๆ เพียงเพ็ญก็โทรกลับมาหาเขาเสียอย่างนั้น“ป้าเพียงเพ็ญ! ป้าอยู่ที่ไหน? ทำไมพีติดต่อป้าไม่ได้เลย มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” รพีถามคำถามรัว“พี ป้ามีปัญหานิดหน่อยน่ะ แล้วตอนนี้พีเป็นยังไงบ้าง”“เรื่องสัญญา กับเง