Todos os capítulos de แสนหลง: Capítulo 101 - Capítulo 110

หลังจากไล่พนาให้กลับไปรวมกลุ่มกับพวกคนงานเรียบร้อย ยักษิณีสาวที่เป็นต้นเหตุให้มีคนถูกหามส่งโรงพยาบาลก็ตัดสินใจได้ว่าจะกลับไปหามนุษย์ป้าอุ่นเพราะเริ่มหิวแล้ว...แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นว่าข้ามสมุทรยืนจ้องเขม็งอยู่!?ผงะถอยเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าความซวยกำลังจะมาเยือน“มาทำอะไรที่นี่?”นั่นไงละ! ซวยแน่ไอ้หลงเอ๊ย!“ก็...มาดูเขาเลือกหัวหน้าคนงานใหม่ไง”คนฟังเงียบไปสักพัก ก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนเกือบจะแนบชิด“ห้ามออกไปไหนคนเดียว ป้าอุ่นไม่ได้บอก?”“...”เอาจริงก็คงบอก แต่เธอแค่ไม่ได้สนใจจะฟัง“กลับบ้านได้แล้ว”ว่าจบก็คว้ามือยักษิณีสาวเดินออกไปทันที แต่เดินไปได้แค่สองสามก้าวเด็กสาวหน้าตาสะอาดสะอ้านหมดจดก็เดินมาขวางทางเสียก่อน?แสนหลงจำได้ว่าเป็นเด็กที่นั่งดูการคัดเลือกหัวหน้าคนงานอยู่ข้างเธอ“มีอะไรต้นข้าว?”“ข้าวขอตามไปดูพี่น้ำที่โรง’บาลได้ไหมคะนาย”ข้ามสมุทรเหลือบมองคนข้างตัวเล็กน้อย ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่พูด ก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่แล้วหันกลับไปคุยกับเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง“ไปเถอะ เดี๋ยวให้คนงานขับรถไปส่ง...ส่วนเรื่องค่ารักษาก็ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการเป็นธุระให้ท

เช้านี้เป็นครั้งแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าข้ามสมุทรยังนอนอยู่ข้าง ๆ แสนหลงเลยรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ นอนท้าวคางมองคนที่ยังหลับสนิทจนได้ยินเสียงกรนเบา ๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนจะเริ่มนึกสนุกเลยใช้ปลายผมยาว ๆ ของตัวเองเขี่ยใบหน้าหล่อเหลาแม้ยามหลับไปมาเบา ๆ“อือ…”ได้ยินเสียงทุ้มครางเบา ๆ คล้ายขัดใจ มือหนาควานหาเปะปะทั้งที่ยังหลับตา พอพบร่างนุ่มนิ่มที่นอนกอดอยู่ตลอดคืนก็คว้าไว้แล้วลากมาแนบอกตัวเองทันที“ขอนอนอีกนิดนะ อย่าเพิ่งแกล้งกัน”เสียงทุ้มที่เหมือนยังงัวเงียอยู่หลายส่วนร้องบอกอืม จะแกล้งยังไงดีละทีนี้?การแกะวงแขนแกร่งออกจากตัวไม่ยากเลยสำหรับแสนหลง แต่การแกะออกโดยที่ข้ามสมุทรจะไม่บาดเจ็บหรือตกใจตื่นนั้นยากมาก! สุดท้ายยักษิณีสาวเลยใช้วิธีมุดขึ้นมานอนบนหมอนใบเดียวกันกับคนที่ยังไม่ตื่นแต่จะใช้คำว่ายังไม่ตื่นก็ไม่ได้!?เพราะตอนนี้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นกำลังจ้องหน้าหวาน ๆ ของแสนหลงที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาบนหมอนไม่วางตา“คิดจะทำอะไร?”เสียงทุ้มที่ไม่เหลือรอยง่วงเลยสักส่วนตั้งคำถาม“เปล๊า!”ยักษ์ที่กำลังคิดสนุกเรื่องแกล้งคนร้องบอกเสียงสูง เสมองทางอื่นเมื่อสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจับผิดเต็มที่“

พักหลังข้ามสมุทรเหมือนจะงานยุ่งกว่าเดิม ทุกครั้งที่ยักษิณีสาวยกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟจะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน หรือไม่ก็ประชุมทางไกลผ่านระบบออนไลน์ พอเจอแบบนี้บ่อยเข้า...เวลาจะถือของว่างหรือกาแฟเข้าไปในห้องทำงาน แสนหลงก็จะต้องแอบโผล่หน้าเข้าไปดูก่อนทุกทีไปอืม แอบงีบก็เป็นแฮะใบหน้าเล็กหน้าน่ารักภายใต้กรอบแว่นโผล่พ้นขอบประตูห้องทำงานมาเล็กน้อย เห็นข้ามสมุทรกำลังงีบหลับพิงเก้าอี้ตัวหนาก็ค่อย ๆ แอบย่องเข้าไปในห้อง เลือกวางจานขนมอบที่มนุษย์ป้าอุ่นอวดแล้วอวดอีกว่าทำสุดฝีมือลงบนโต๊ะตอนแรกตั้งใจจะออกไปกินขนมว่างส่วนของตัวเองที่ป้าอุ่นเตรียมไว้ให้ในห้องนั่งเล่น แต่พอเห็นแว่นตาที่ข้ามสมุทรมักจะหยิบมาสวมเวลานั่งทำงานหน้าคอมเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อยก็เลยนึกอยากมีน้ำใจขึ้นมา…เอื้อมมือไปถอดแว่นตาให้ แต่ไม่สำเร็จเพราะมีโต๊ะทำงานขวางอยู่ แล้วแขนเธอก็สั้นเท่านี้เอง! แสนหลงเอียงหัวเล็กน้อยคล้ายครุ่นคิด เหลือบมองเอกสารและแบบแปลนหลายม้วนที่ถูกรื้อมาวางเรียง ๆ กันไว้บนพื้นแล้วถอนใจเดินเหยียบไปก็คงไม่ได้สินะ? หรือจะโดดข้ามโต๊ะไปเลยดีหว่า?แสนหลงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเงยหน้ามองโคมไฟระย้าที่ห้

สถานที่เดินเล่นของข้ามสมุทรดูจะไกลกว่าที่แสนหลงคิดไว้มาก เพราะนั่งรถกอล์ฟมาสามสิบนาทีแล้วก็ยังไม่ถึง จนผ่านนาทีที่สี่สิบไปแล้วยักษิณีสาวค่อยมองเห็นแปลงกุหลาบขนาดใหญ่และรั้วสีขาวสะอาดตาอยู่ไกลลิบ ๆ รู้ได้ทันทีว่าคนข้างกายจะพาเธอมาเที่ยวสวนกุหลาบนี่เอง!ซุ้มประตูสีขาวที่ด้านบนติดป้ายสลักไว้ว่า ‘เฌอแตม’ ทำให้ยักษิณีสาวที่หยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วชะงักไปชั่วขณะ จนข้ามสมุทรต้องเดินมาเปิดประตูรั้วที่สูงแค่เข่าให้“…เข้าไปสิ”แสนหลงยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งค่อยเดินเข้าไป“สวยจัง!?”ทางเดินทอดยาวที่ขนาบข้างด้วยแปลงกุหลาบสองข้างทาง กุหลาบแดงดอกใหญ่กำลังผลิบานเหมือนต้องการโอ้อวดความงามแก่ผู้มาเยือน เดินไปสักพักค่อยเห็นว่าที่สุดปลายสายตามีศาลาสีขาวสะอาดตาและธารน้ำขนาดกว้างไหลผ่าน พอหันมองอีกด้านค่อยเห็นว่า...บ้านไร่ท้ายสวนของข้ามสมุทรอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้เอง?“ที่นี่สวยมากเลยนะนายคราม ปลูกกุหลาบพวกนี้มานานหรือยัง?”“...ห้าปี”ข้ามสมุทรตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยซ่อนความรู้สึกบ่อยครั้งจนเธอนึกสงสัย เวลานี้กลับฉายรอยเศร้าออกมาแบบไม่คิดจะปกปิด“ตอนนั้น...ตั้งใจไว้ว่าจ

แสนหลงก็เพิ่งเข้าใจคำว่า ‘กลับบ้าน’ จริง ๆ ก็ตอนที่เปิดประตูเข้าไปในบ้านไร่ท้ายสวนนี่เอง ดวงตาคู่หวานกวาดมองบ้านหลังใหญ่ที่ไม่ได้กลับมากว่าห้าปีแล้วด้วยความรู้สึกหลากหลาย ข้าวของทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิมเหมือนวันที่เธอจากไปไม่ผิดเพี้ยนไม่ผิดกระทั่งตำแหน่งการจัดวางของเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น!ยักษิณีสาววิ่งตึงตังสำรวจรอบบ้านด้วยความตื่นเต้น ในขณะที่ข้ามสมุทรเลือกเดินไปนั่งรอที่โซฟากว้างกลางห้องรับแขก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นกวาดมองบ้านหลังใหญ่ที่เคยสร้างบาดแผลฉกรรจ์ที่เรียกว่า ‘ความคิดถึงและความโหยหา’ ให้ตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา แล้วค่อยคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ“นายคราม!”เสียงหวานใสร้องเรียกเพราะกำลังตื่นเต้นดีใจ ร่างบางกระโดดผลุงขึ้นไปนั่งบนโซฟาเพราะนึกถึงวันเก่า ๆ ลืมไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในร่างเสือขาวที่มีขนาดตัวเท่าหมากระเป๋าอีกแล้วแต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่เพราะข้ามสมุทรเป็นมนุษย์ที่มีปฏิกิริยาตอบสนองที่ดีมากอยู่แล้ว มือหนาเลยรวบร่างบางไว้ได้ในจังหวะที่พอเหมาะ แถมยังดึงเธอไปนั่งบนตักหนาเสียเสร็จสรรพ“ฉันชอบบ้านหลังนี้มากกว่านะ บ้านหลังนั้นมันใหญ่เกินไป...เวลาอยู่กันแค่สองคนมันก็เลยดูจะเหงา