Todos os capítulos de แสนหลง: Capítulo 81 - Capítulo 90

ครึ่งของแก่นวิญญาณที่หายไปทำให้การรับโทษทัณฑ์มาแบบสามปีเต็มไม่มีลดหย่อน ดูจะเป็นเรื่องหนักหนาและสร้างภาระต่อสภาพร่างกายของแสนหลงได้มากพอดู แม้เจ้าตัวจะคิดว่ามันไม่ได้แย่เท่าไร? โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเรื่องที่บิดาของหญิงสาวพยายามยื่นอุทธรณ์ต่อสภาสูงของโลกบรรพกาล ว่าบทลงโทษที่กำหนดให้บุตรสาวของตนนั้นอ่อนเกินไปและไม่น่าจะได้ผล แถมยังเสนอว่าควรเปลี่ยนบทลงโทษเป็นการส่งกลับไปเรียนจนกว่าจะจบเกรดสิบสอง ถึงจะเรียกได้เต็มปากว่าเป็นบทลงโทษที่สาสมกับความผิดที่ก่อไว้เคราะห์ดีที่ท่านผู้เฒ่าในสภาสูงคิดว่าเป็นเพียงเรื่องขำขัน จำได้ว่าทุกตนที่เข้าฟังคำตัดสินของสภาสูงในวันนั้นต่างก็เห็นยักษิณีสาวกระหยิ่มยิ้มย่องกับบทลงโทษของตน พร้อมกับธิปกผู้เป็นบิดาที่โกรธจนเขี้ยวแทบงอก แต่ติดตรงเจ้าลูกสาวตัวแสบถูกขังไว้อีกห้องเลยอยู่รอดปลอดภัยมาได้โดยไม่ถูกถลกหนังไปทำพรมเช็ดเท้าแต่ก็นะ...ถ้ารอดได้จริง ยักษาคงไม่ถูกเรียกว่าพวกแค้นฝังหุ่น!พ้นโทษทัณฑ์จากป่าแห่งบาปกลับมาถึงบ้าน ธิปกก็นั่งถมึงทึงรออยู่หน้าประตูบ้านแล้ว...พอคิดมาถึงตรงจุดนี้แล้วยังขนหัวลุกไม่หายเลย! โดยเฉพาะช่วงที่ถูกบิดาลากไปขังไว้ในห้องอ่านหนังสือ!? แ

สามเดือนต่อมา...โทษของการกักบริเวณตามกฎข้อบังคับของโลกบรรพกาลนั้น ไม่ได้ยุ่งยากถึงขนาดที่ว่าจะต้องจำกัดพื้นที่ในการเคลื่อนไหวเหมือนอย่างพวกมนุษย์ แต่เป็นการจำกัดในเรื่องของการใช้พลังเวทมนตร์ที่มีในร่างกายเสียมากกว่าและนั่นทำให้ยักษิณีสาวผู้ต้องโทษกักบริเวณเป็นเวลาสองปี จำเป็นต้องสวมกำไลชิ้นเล็กที่มีลักษณะคล้ายกับเถาวัลย์ผสมสายโซ่เส้นบางติดข้อมือทั้งสองข้างไว้ตลอดเวลาอืม...ก็คงคล้าย ‘กำไลอีเอ็ม’ ที่ใช้ติดข้อเท้าของพวกนักโทษบนโลกมนุษย์นั่นละแต่จะต่างกันหน่อยก็ตรงที่กำไลอีเอ็มจะไม่กลายสภาพเป็นของมีคมแล้วเสียบทะลุข้อมือหรือข้อเท้าของเราเวลาทำผิดกฎข้อบังคับ...หรืออย่างน้อย ๆ ก็ควรจะร้องเตือนกันสักหน่อยหรือเปล่า? ไม่ใช่พอเธอร่ายมนตร์ปุ๊บ ตัวเถาวัลย์ก็งอกหนามคม ๆ ออกมาครูดกับข้อมือของเธอแล้วรัดไว้แน่น ส่วนตัวสายโซ่ก็กลายสภาพเป็นของมีคมคล้ายมีดผ่าตัดที่เสียบทะลุข้อมือเธอจนเลือดอาบปั๊บ! แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้?“ตายแล้ว!!! ยายหลง!?”เสียงหวานของยักษิณีสาวนามว่าแสนรักร้องเสียงหลง เมื่อเห็นข้อมือเล็ก ๆ ของน้องสาวถูกแทงทะลุไปอีกด้านจนแทบจะกลายเป็นรูโบ๋ สายโซ่ที่กลายสภาพเป็นคมมีดจนถึงเมื่อครู่ ค่

สองปีต่อมา...สตรีร่างบางผิวสีผสมผู้มีดวงหน้าหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า ผมยาวสยายดำขลับเริ่มมีจะสีขาวปะปนไปตามช่วงวัยที่เพิ่มขึ้นไปในทุกวัน แม้สำหรับผู้พบเห็นจะมองว่าเป็นการทำไฮไลต์เส้นผมตามแฟชั่นนิยมเสียมากกว่า?ท่านแม่ของเธอนี่สวยจริง ๆ แฮะ ถ้าเทียบกับพวกมนุษย์คงเหมือนสาวรุ่นที่เพิ่งแตะเลขสี่หมาด ๆ ใครจะรู้...ว่าท่านแม่ของเธออีกสองปีก็ครบร้อยแล้วเถอะ!บุตรสาวตนเล็กของสตรีที่อีกสองปีจะมีอายุครบร้อยนั่งท้าวคางมองแสนเสน่ห์แล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม เห็นมารดาหอบหิ้วถุงกับข้าวใบใหญ่ลงจากหลังรถก็ตะโกนถามทั้งที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมตัวเล็กตรงสวนหย่อมหน้าบ้านไม่รู้ทำไม? ฟังแล้วเหมือนจะมีเจตนาก่อกวนเสียมากกว่า...“คุณนาย! ให้ลูกช่วยขนของไหมคะ?”“ทำงานของตัวเองไปเถอะ แค่ไม่มาช่วยแม่ก็ดีใจมากแล้ว”คุณนายแสนเสน่ห์ตอบกลับดังคาด ดูเหมือนจะไม่อยากให้บุตรสาวตนเล็กไปยุ่งกับข้าวของเครื่องใช้ท้ายรถมากจริง ๆ แหม! แค่วันนั้นเธอทำถุงใส่จานกระเบื้องเคลือบลายครามรุ่นสั่งทำพิเศษหลุดมือ จนจานชามลอยละลิ่วปลิวว่อนไปทั่วสนามหน้าบ้าน ก็ไม่เห็นจะต้องระแวงขนาดนั้นเลย?“เดี๋ยวค่อยทำต่อก็ได้ วันนี้หลงอยากช่วย”คิดไปคิดมาชั

อีกเหตุผลที่นำพาแสนหลงเข้าสู่วงการสมุนไพรที่ใช้เป็นยาบำรุง ก็เกิดจากผลข้างเคียงที่ได้รับจากโทษทัณฑ์ของการถูกกักขังอยู่ในป่าแห่งบาปตลอดสามปีเต็มนั่นละ! ดูเหมือนว่าอากาศในป่าแห่งนั้นจะมีส่วนผสมของหมอกพิษอยู่จาง ๆ ยักษิณีสาวคิดว่าอาจจะเป็นเพราะรากของต้นไม้เลือดมีความเป็นพิษสูงอยู่แล้ว พอรากบางส่วนชอนไชขึ้นมาบนดิน การแพร่พิษจึงขยายวงกว้างไปในอากาศด้วยแต่ก็นะ...พิษของมันไม่ได้ร้ายแรงอะไร แค่ทำให้ปอดของเธอชื้นง่ายแล้วก็ไอบ่อยในช่วงอากาศหนาวจัดเท่านั้นความจริงพิษจะทำอะไรแสนหลงไม่ได้เลย หากหญิงสาวมีแก่นวิญญาณเต็มดวง แต่เมื่อไม่มี? ยักษิณีสาวก็เลือกจะหายาบำรุงหลากชนิดที่คิดค้นขึ้นเอง มาช่วยเสริมส่วนที่ขาดหายไปได้แบบไม่ยากเย็นนักจะว่าไป เดี๋ยวนี้เธอสัมผัสถึงแก่นวิญญาณอีกครึ่งไม่ได้เลย? ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันหลอมรวมกับร่างของเขาคนนั้นจนสิ้นความผูกพันกับแก่นวิญญาณอีกครึ่งแล้ว? หรือเป็นเพราะหัวใจดวงนั้นมีใครคนอื่นครอบครองไปแล้วจึงไม่จำเป็นต้องคิดถึงเธออีก…ช่วงสองปีที่ผ่านมาแสนหลงชั่งน้ำหนักความต้องการของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ว่าเมื่อพ้นโทษเธอควรกลับไป? หรือควรปล่อยให้ทุกอย่างจบลงอย่างที่เป็นอยู

เล่าลือกันว่าในอดีตเคยมีผู้ที่พยายามใช้กำลังแย่งชิงผลเหมันต์จากต้นของมันอยู่บ้างเหมือนกัน แต่ผลเหมันต์ที่ได้ไปด้วยความไม่เต็มใจของต้นไม้จะกลายเป็นยาพิษและคำสาปร้ายแก่ผู้ที่แตะต้องมัน...จึงกลายเป็นว่า ถ้าอยากได้ต้องขอกันดี ๆ เท่านั้นแต่นิสัยของต้นเหมันต์นั้นเอาใจยากมาก มีชาวบรรพกาลไม่น้อยที่พยายามเอาอกเอาใจมันเพื่อแลกกับผลเหมันต์เพียงผลเดียว แต่ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมากลับไม่เคยมีใครทำได้สำเร็จ?แสนหลงหันมองเจ้าต้นเหมันต์จอมกวนด้วยความซาบซึ้งใจไม่น้อย... ไม่เสียแรงจริง ๆ ที่วิ่งไล่จับกันด้วยความเป็นอริมาตั้งแต่จำความได้!“ขอบคุณนะ แกรู้ไหมว่าฉันรู้สึกตื้นตันมากเลย”มันยื่นกิ่งไม้กิ่งเดิมที่เพิ่งตบหัวของแสนหลงจนแทบหลุดเมื่อครู่ขึ้นมาตบไหล่มนเบา ๆ เป็นเชิงเข้าอกเข้าใจ“กินเลยนะ...”ต้นเหมันต์ผงกหัวเบา ๆ จนเกร็ดสีขาวที่เหมือนหิมะบนใบไม้ร่วงใส่แสนหลงเต็มไปหมด บางส่วนที่ตกลงไปบนผลเหมันต์เรืองแสงสว่างวาบ! ผลไม้ในมือของยักษิณีสาวแปรเปลี่ยนรูปร่างเล็กน้อย รูปลักษณ์ที่คล้ายกับหัวใจโปร่งใสละลายออกเหมือนน้ำแข็งถูกความร้อน เผยให้เห็นเม็ดเหมันต์ขนาดเท่าลูกปัดสีทองส่องสว่างสุกสกาวแสนหลงหยิบเม็ดเหมั