Todos os capítulos de แสนหลง: Capítulo 111 - Capítulo 120

แสนหลงเริ่มจะคึกคักเป็นพิเศษหลังจากเดินตัดกุหลาบที่สวนหลังบ้านอยู่พักใหญ่ ตัดไปตัดมาตะกร้าหวายใบใหญ่เหมือนจะใส่ไม่พอ? แต่จะให้เพิ่มตะกร้าอีกใบก็กลัวบ้านจะกลายเป็นร้านขายส่งดอกไม้ไปเสียเปล่า ๆ สุดท้ายเลยหอบหิ้วตะกร้าดอกไม้กลับเข้าบ้านด้วยอารมณ์เบิกบานอย่างยิ่งอืม ลองจัดดอกไม้ดีไหมนะ?ยักษาผู้ไม่เคยจัดดอกไม้มาก่อนแต่เคยนั่งดูพี่สาวจัดดอกไม้อยู่บ่อย ๆ ครุ่นคิด ก่อนจะเหลือบมองแจกันคริสตัลราคาแพงระยับในตู้เก็บของแล้วส่ายหน้าคล้ายปลงตกหน่อย ๆไอ้ที่อยู่ในตู้ท่าจะแพง ถ้าตกแตกไปข้ามสมุทรจะโกรธหรือเปล่าก็ไม่รู้?เริ่มสอดส่ายสายตาหาเป้าหมายใหม่ ไม่นานก็ได้แจกันกระเบื้องเคลือบสีแปลก ๆ ท่าทางเหมือนของตกรุ่นวางเรียงรายกันอยู่หลายใบอยู่ในห้องเก็บของ (แต่ยักษิณีสาวคงไม่ทราบ ว่าแจกันเหล่านั้นมีราคาแพงกว่าแจกันคริสตัลทั้งตู้รวมกันเสียอีก!?) เลยหอบมากองรวมกันที่โต๊ะกลางบ้าน หอบหิ้วอยู่สามสี่รอบค่อยเอาออกมาได้ครบแต่ที่บอบบางมาก ๆ แค่จับก็แตกคามือ...ไม่นับแล้วกันนะ!แสนหลงเริ่มจากการตักน้ำใส่แจกันทีละใบ ใบไหนรั่วก็คัดออก สุดท้ายเลยเหลือแจกันที่พอไปวัดไปวาได้แค่ห้าหกใบเท่านั้น...จัดดอกไม้ไปแบบทุลักทุเล

ผู้พิทักษ์ประตูกาลเหลือบมองกระจกหลังรถรอบที่สิบของวันเห็นจะได้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะมี ‘น้องเขย’ เป็นมนุษย์!? คิดแล้วก็ขมวดคิ้วขุ่นพลางเหลือบมองกระจกอีกรอบ พอเห็นน้องสาวของเธอส่งเสียงออดอ้อนคนรักเสียงหวานเจื้อยแจ้วเจรจาไม่เลิกก็ได้แต่ถอนใจคล้ายปลงตกหวานจนน้ำตาลจะท่วมรถแล้วนะ! เกรงใจยักษ์โสดบ้างสิ!“นายครามดูตรงนั้น ๆ พอผ่านประตูตรงนั้นไปจะเป็นเขตของโลกบรรพกาลแล้ว ปกติมนุษย์เข้าไม่ได้หรอกนะ ต้องมีบุคคลรับรองถึงจะเข้าได้...วันนี้หลงเลยให้พี่ดีมากับเราด้วยจะได้ทำเอกสารให้เสร็จทีเดียว แต่จริง ๆ เราก็แต่งงานกันแล้วนะ น่าจะใช้วีซ่าคู่สมรสได้ ๆ”“เธอว่าอะไรนะ!?”เสียงของสารถีที่พ่วงท้ายด้วยตำแหน่งพี่สาวร้องถามด้วยความตกใจ ถลึงตาใส่น้องสาวเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่พอเห็นน้องเขยประคองกอดเจ้าตัวแสบไว้คล้ายจะหวงก็เลยต้องปล่อยผ่านให้ตายสิ! ยายเด็กบ้านั่นแอบไปจดทะเบียนสมรสกับพวกมนุษย์ได้ยังไงกัน!? อย่างน้อยก็ต้องให้พี่สาวแบบเธอไปเซ็นเป็นพยานหรือเปล่า!“ก็วันนั้นหลงโทรจิตหาพี่ดีแล้ว แต่พี่ดีบอกว่าไม่ว่าง!”“แล้วพี่จะรู้ไหมล่ะ? ว่าเธอมีเรื่องสำคัญจะพูด! ไม่ใช่ส่งกระแสจิตมางอแงร้องขอโน่นนี

หลังควงผู้ชายเดินอวดทั่วตลาดจนหนำใจแล้ว แสนดีที่นั่งรอน้องสาวและน้องเขยอยู่นานจนรากแทบจะงอกก็มองค้อนจนตาแทบกลับ แต่พอฟังน้องสาวเล่าว่านางพรายน้ำทำท่าจะมาฉกเอาผู้ชายของน้องสาวไปก็หัวร้อนขึ้นมาทันที ตำหนิแสนหลงเสียยกใหญ่ว่าใจดีเกินไป! ควรจะจับนางพรายหักแขนหักขาแล้วโยนลงน้ำไปเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว จะได้ไม่กล้ามาแหยมกับยักษ์อีก!ข้ามสมุทรที่นั่งฟังเงียบ ๆ ไปตลอดทางได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ว่าแสนหลงใจดีถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? ในเมื่อมีพี่สาวดุแล้วเกรี้ยวกราดออกปานนี้...“รอบหน้าอย่าให้เห็นอีกนะ ว่าเธอใจอ่อน...ว่าไป พี่ก็เกลียดนิสัยพวกพรายน้ำมานานละ!”แสนดีบ่นกระปอดกระแปดตลอดทาง แต่พอเห็นน้องสาวกับน้องเขยชี้ชวนดูโน่นนี่นั่น กะหนุงกะหนิงกันอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจที่ตัวเองพูดสักครึ่งคำ ก็ทำได้แค่มองค้อนจนตาแทบกลับ...โอ๊ย! เหม็นกลิ่นความรัก!โลกช่างไม่ยุติธรรมเลย!เนื้อคู่เธอหายไปไหนนะ ทำไมถึงยังไม่มา!? น้องมันแซงหน้าไปแล้ว!บ่นไปได้สักพักรถยนต์สมรรถนะสูงก็เลี้ยวเข้ามาในเขตที่มีแต่ภูเขาสูงลิบ ทางเข้าแคบ ๆ ที่ถูกบีบให้เหลือเพียงสองเลนค่อยถูกขยายออกอีกครั้งเมื่อผ่านช่องเขาขนาดกว้างไปเบื้องหน้ามีป้

งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล

“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ