LOGINShare
เรื่องที่ค้างใจ…107
Last Updated:
2026-01-08 23:51:20ตลอดเดือนที่ผ่านมางานยุ่ง ๆ ของข้ามสมุทรดูเหมือนจะยุ่งมากขึ้นไปอีก ระหว่างนั้นแสนหลงก็ใช้เวลาว่างไปกับการคิดสูตรสมุนไพรตัวใหม่ส่งให้แสนรัก ยักษิณีสาวผู้มีพรสวรรค์ด้านสมุนไพรวิทยาของโลกบรรพกาล เลยได้ค้นพบหลายสิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับสมุนไพรของโลกมนุษย์...ยาบางตัวที่ปรุงยาก กลับง่ายขึ้นมากเมื่อรวมกับสมุนไพรของโลกมนุษย์ แถมยังช่วยเสริมสรรพคุณอีกด้วย!
‘พี่รัก ๆ หลงว่าเราน่าจะซื้อที่ดินบนโลกมนุษย์เก็บไว้สักหน่อยนะ’
แสนหลงส่งโทรจิตหาพี่สาวในช่วงบ่ายของวันหนึ่ง หลังจากที่ลองวิเคราะห์ส่วนประกอบของพืชผักที่ติดมากับถาดขนมของป้าอุ่น ค่อยมารู้ทีหลังว่าพืชชนิดนั้นมีชื่อว่า ‘ใบกระเพรา’
‘จะดีเหรอ? เรื่องเอกสารกับการเสียภาษีของสองโลกมันยุ่งยากนะ’
คุณหมอไส้แห้งที่นั่งเฝ้าหน้าคลินิกของตัวเองมาหลายชั่วโมงแต่ไม่มีใครมาใช้บริการให้ความเห็น
‘ก็จริงของพี่รัก...อืม เราลองถามพี่ดีไหม เผื่อจะได้หุ้นกันสามพี่น้อง ๆ’
แสนหลงเสนออย่างตื่นเต้น ได้ยินเสียงพี่สาวเหมือนจะตื่นเต้นตามก็รีบส่งโทรจิตหาพี่สาวตนรองที่อยู่ในโลกมนุษย์นานกว่าใครเพื่อนทันที
‘พี่ดี ๆ ว่างคุยกับหลงกับพี่รักป่าว?’
‘...ได้นะ แต่ขอเวลาแปป’
ผู้พิทักษ์ประตูกาลที่เหมือนจะธุระเยอะกว่าใครเพื่อนบอกเรียบ ๆ ได้ยินเสียงกุกกักแล้วตามด้วยเสียงร้องโหยหวน สองพี่น้องที่เหลือก็พอจะเดาได้ว่าคงกำลังตามล่าใครหรืออะไรสักอย่างอยู่แน่นอน
‘ว่างละ ว่าไงไอ้ตัวแสบ! คราวนี้ไปอ้อนขออะไรจากพี่รักแล้วไม่สำเร็จล่ะ? ถึงนึกจะติดต่อพี่สาวตนนี้ได้’
น้ำเสียงที่เหมือนจะหยอกล้อแต่ก็แอบจิกกัดเล็กน้อยตั้งคำถาม
‘จะชวนทำธุรกิจครอบครัวต่างหากเล่า!’
‘ธุรกิจสมุนไพรเหรอ? พี่ขอผ่านนะ ไม่มีความรู้ด้านนี้เลย ๆ’
แสนดีปฏิเสธทันควัน เพราะเธอเคยนั่งฟังสองพี่น้องคุยกันเรื่องพืชสมุนไพรหลายหนแล้ว แต่ก็ไม่เคยฟังเข้าใจ
‘เดี๋ยวดิ! จะชวนทำฟาร์มสมุนไพรบนโลกมนุษย์เฉย ๆ’
‘เธอก็ส่งรายละเอียดมาทางเมลแล้วกัน ตอนนี้เหมือนงานจะเข้าละ ๆ’
ผู้พิทักษ์ประตูกาลที่เพิ่งทำใครบางคนหลุดมือไปเพราะมัวแต่คุย บ่นเสียงขุ่น
‘งั้นเดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะยายหนูดี อย่าหักคอใครละ...บาย ๆ จ้ะ’
‘อืม ดีจะพยายามเบามือ...บายพี่รัก บายไอ้ตัวแสบ’
โทรจิตของผู้พิทักษ์ประตูกาลตัดไปแล้ว แต่แสนหลงก็พอเดาได้ว่าใครก็ตามที่วิ่งหนีไปต้องเจ็บหนักแน่ถ้าถูกจับได้...ก็นะ ดุ ตรง แรง ยังไงก็ต้องยกให้พี่แสนดีของเธอยืนหนึ่งอยู่แล้ว!
แต่พักหลัง ๆ แสนหลงกลับรู้สึกว่า...ยักษาที่น่ากลัวว่าพี่แสนดีของเธอ อาจจะเป็นพี่สาวอีกตนที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานมากกว่าก็เป็นได้
‘เงียบไปเลยนะยายหลง มีอะไรหรือเปล่า?’
ข้อสันนิษฐานถูกพับเก็บ เมื่อเสียงหวาน ๆ ของแสนรักเอ่ยถามไถ่
‘เปล่า ๆ แค่จะบอกว่าหลงส่งสูตรใหม่ไปให้แล้วนะ พี่รักลองผสมดู...ยาตัวนี้น่าจะใช้ได้ผลกับพวกเงือกมากสุด’
‘พี่ไปลองผสมดูก่อนนะ เดี๋ยวจะบอกอีกที...บายจ้า’
ว่าจบก็ตัดการสื่อสารไปอีกตน ทิ้งให้แสนหลงนั่งแก่วอยู่ในห้องนั่งเล่นของข้ามสมุทรเพียงลำพัง พอหมดงานทำก็เริ่มจะว่างขึ้นมาอีกรอบ
“...เฮ้อออ น่าเบื่อชะมัดเลยแฮะ”
“เบื่ออะไร?”
ใครอีกคนที่เดินเข้ามาตอนไหนไม่แน่ชัดตั้งคำถาม ก่อนจะแวะจุมพิตหัวทุยเล็กน่ารักที่โผล่พ้นขอบโซฟาขึ้นมาเล็กน้อย...
“งานเสร็จแล้วเหรอนายคราม?”
แสนหลงฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนที่งานยุ่งอยู่ตลอด สามารถออกมาจากห้องทำงานได้แล้วทั้งที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน
“อืม...เบื่อมากหรือเปล่า?”
“ก็น่าเบื่อพอประมาณ ป้าอุ่นคุยไม่ค่อยสนุก”
เสียงหวานตอบเจื้อยแจ้ว เห็นข้ามสมุทรยืนอยู่หลังโซฟาตัวใหญ่ใกล้เธอแต่ไม่ยอมเดินมานั่ง ยักษิณีสาวเลยเป็นฝ่ายหมุนตัวกลับไปเกาะขอบโซฟาแล้วคุยกับอีกฝ่ายแทน
มือหนาค่อยวางลงบนหัวทุยเล็กคล้ายจะเอ็นดู อดไม่ได้จนต้องจุมพิตหน้าผากมนแถมให้อีกครั้ง
“...เราไปเดินเล่นกันไหม?”
“ไป ๆ”
Latest chapter
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
You may also like
พันธะสัญญาของผู้กลืนกิน
Abyssgloom881 viewsเมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย
มูมูมิ1.3K viewsไข่มุกหมื่นปรารถนา
เพลงมีนา4.3K viewsภารกิจนางร้ายในเกมจีบหนุ่ม ทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.3K views(จบแล้ว )รวยแน่ 100% !!ไป่หลิงย้อนอดีตไปเป็นเศรษฐีในปี 80’s
primพริมโรส3.7K viewsทะลุยุคพร้อมมิติห้างระดับโลก ภาค 1
อตวสัตถา2.2K viewsออกจากวงการบับเทิงเพื่อมาเป็นแม่หมอ
เฉินม่านอิ๋ง2.9K viewsNinja of chaos บทนำ ลำนำแห่งเลอร์มอง
นักเขียนบ้านนา317 views
