LOGINShare
เรื่องที่ค้างใจ…106
Last Updated:
2026-01-08 23:50:29พักหลังข้ามสมุทรเหมือนจะงานยุ่งกว่าเดิม ทุกครั้งที่ยักษิณีสาวยกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟจะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน หรือไม่ก็ประชุมทางไกลผ่านระบบออนไลน์ พอเจอแบบนี้บ่อยเข้า...เวลาจะถือของว่างหรือกาแฟเข้าไปในห้องทำงาน แสนหลงก็จะต้องแอบโผล่หน้าเข้าไปดูก่อนทุกทีไป
อืม แอบงีบก็เป็นแฮะ
ใบหน้าเล็กหน้าน่ารักภายใต้กรอบแว่นโผล่พ้นขอบประตูห้องทำงานมาเล็กน้อย เห็นข้ามสมุทรกำลังงีบหลับพิงเก้าอี้ตัวหนาก็ค่อย ๆ แอบย่องเข้าไปในห้อง เลือกวางจานขนมอบที่มนุษย์ป้าอุ่นอวดแล้วอวดอีกว่าทำสุดฝีมือลงบนโต๊ะ
ตอนแรกตั้งใจจะออกไปกินขนมว่างส่วนของตัวเองที่ป้าอุ่นเตรียมไว้ให้ในห้องนั่งเล่น แต่พอเห็นแว่นตาที่ข้ามสมุทรมักจะหยิบมาสวมเวลานั่งทำงานหน้าคอมเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อยก็เลยนึกอยากมีน้ำใจขึ้นมา…
เอื้อมมือไปถอดแว่นตาให้ แต่ไม่สำเร็จ
เพราะมีโต๊ะทำงานขวางอยู่ แล้วแขนเธอก็สั้นเท่านี้เอง! แสนหลงเอียงหัวเล็กน้อยคล้ายครุ่นคิด เหลือบมองเอกสารและแบบแปลนหลายม้วนที่ถูกรื้อมาวางเรียง ๆ กันไว้บนพื้นแล้วถอนใจ
เดินเหยียบไปก็คงไม่ได้สินะ? หรือจะโดดข้ามโต๊ะไปเลยดีหว่า?
แสนหลงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเงยหน้ามองโคมไฟระย้าที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนเพดาน...อืม ไม่ดีหรอก ๆ ไอ้โคมไฟบนหัวเธอท่าทางจะแพงมาก!
ถ้าร่วงลงมาเธอต้องซวยแน่ ๆ
สุดท้ายร่างบางงระหงเลยเลือกกระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานเป็นตัวเลือกสุดท้าย
เอื้อมมืออกไปพยายามถอดแว่นให้อีกรอบ ไม่สำเร็จ?
ขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด
ลองเอื้อมมืออกไปดูอีกรอบ ก็ยังไม่สำเร็จอีก!
แสนหลงชักจะฉุนขึ้นเรื่อย ๆ เลยขยับเข้าไปอีกหลายคืบ
เอื้อมมือออกไปเป็นครั้งสุดท้าย สำเร็จแล้ว!!!
“ฮึ ๆ เป็นแค่แว่นตาแท้ ๆ กล้าดียังไงมาท้าทายความสามารถของฉัน!”
เสียงหวานใสพูดกับแว่นตาที่ดึงออกมาจากใบหน้าของข้ามสมุทรได้สำเร็จคล้ายจะเยาะเย้ย ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียง…
“ขึ้นมาทำอะไรบนโต๊ะ?”
เสียงของเจ้าของโต๊ะทำงานไงละ จะมีใครที่ไหนได้อีก?
แสนหลงก้มมองตัวเองที่นั่งอยู่กลางโต๊ะทำงานของข้ามสมุทรแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มหวานคล้ายเด็กที่เพิ่งถูกจับได้ว่าทำความผิดมา ยื่นแว่นตาคืนให้คล้ายเป็นหลักฐานยืนยันเจตนาดีของตัวเอง
“เห็นนายกำลังหลับสบาย เลยช่วยถอดแว่นตาให้”
“ด้วยการขึ้นมานั่งบนโต๊ะ?”
“ก็มันเดินเข้าไปไม่ได้นิ”
เธอว่า พลางบุ้ยหน้าไปทางกองเอกสารที่วางเรียงรายบนพื้น
“ออ”
ข้ามสมุทรพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ มองจ้องใบหน้าสวยหวานของคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานครู่เดียวค่อยระบายยิ้มออกมา
“ขยับมานี่สิ มีของจะให้”
พอได้ยินแบบนั้น ยักษ์ที่ชอบของฟรีอยู่พอประมาณก็ขยับตัวเข้าไปใกล้โดยง่าย
“นายจะให้อะไรเหรอ ๆ”
ดวงตาสว่างใสสุกสกาวมองจ้องใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ตัวเองขยับเข้าหาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่พอโน้มเข้าไปใกล้...ริมฝีปากหนาก็หอมแก้มนิ่มจนเกิดเสียงดัง ‘ฟอด!’
“อื้อ! แบบนี้ไม่เรียกว่ามีของจะให้แล้ว!?”
แสนหลงที่โดนขโมยหอมแก้มไปหนึ่งทีแหวเสียงสูง ก่อนจะมองค้อนจนตาแทบกลับเมื่อเห็นข้ามสมุทรหัวเราะออกมา มือหนาวางลงบนหัวทุยเล็กเบา ๆ แล้วโยกไปมาคล้ายจะเอ็นดู
“ขอบคุณนะครับแสนหลง”
“...”
Latest chapter
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
You may also like
ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.7K viewsเมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า891 viewsข้ามมิติมารวย
ลัยลา1.7K viewsหลินหลินกับระบบมิติผันผวน
หลินหลินสาวน้อยนักผจญภัย13.7K viewsเกิดใหม่มีสามีตาบอด
กัญจารีย์3.2K viewsข้ามีระบบปลูกผักวิเศษ
อันเข่อซิง4.5K viewsพระเอกหลงยุค
เพลิงนารา/zabzeed/Smeraldo_k934 viewsอภินิหารหมูน้อยตกสวรรค์
橙花1.5K views
