เข้าสู่ระบบแชร์
ไม่น่ามีปัญหานะ? 110
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:53:25แสนหลงก็เพิ่งเข้าใจคำว่า ‘กลับบ้าน’ จริง ๆ ก็ตอนที่เปิดประตูเข้าไปในบ้านไร่ท้ายสวนนี่เอง ดวงตาคู่หวานกวาดมองบ้านหลังใหญ่ที่ไม่ได้กลับมากว่าห้าปีแล้วด้วยความรู้สึกหลากหลาย ข้าวของทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิมเหมือนวันที่เธอจากไปไม่ผิดเพี้ยน
ไม่ผิดกระทั่งตำแหน่งการจัดวางของเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น!
ยักษิณีสาววิ่งตึงตังสำรวจรอบบ้านด้วยความตื่นเต้น ในขณะที่ข้ามสมุทรเลือกเดินไปนั่งรอที่โซฟากว้างกลางห้องรับแขก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นกวาดมองบ้านหลังใหญ่ที่เคยสร้างบาดแผลฉกรรจ์ที่เรียกว่า ‘ความคิดถึงและความโหยหา’ ให้ตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา แล้วค่อยคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ
“นายคราม!”
เสียงหวานใสร้องเรียกเพราะกำลังตื่นเต้นดีใจ ร่างบางกระโดดผลุงขึ้นไปนั่งบนโซฟาเพราะนึกถึงวันเก่า ๆ ลืมไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในร่างเสือขาวที่มีขนาดตัวเท่าหมากระเป๋าอีกแล้ว
แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่เพราะข้ามสมุทรเป็นมนุษย์ที่มีปฏิกิริยาตอบสนองที่ดีมากอยู่แล้ว มือหนาเลยรวบร่างบางไว้ได้ในจังหวะที่พอเหมาะ แถมยังดึงเธอไปนั่งบนตักหนาเสียเสร็จสรรพ
“ฉันชอบบ้านหลังนี้มากกว่านะ บ้านหลังนั้นมันใหญ่เกินไป...เวลาอยู่กันแค่สองคนมันก็เลยดูจะเหงา ๆ หน่อย”
เสียงหวานบอกเจื้อยแจ้ว ปล่อยให้ข้ามสมุทรกระชับกอดแล้วตามด้วยการฝังใบหน้าหล่อเหลาลงกับเรือนผมยาวสลวยของตัวเอง
“แล้วนายจะนอนห้องไหน?”
เพราะมีสองห้องนอน แสนหลงเลยถามไปเพราะคิดว่าชายหนุ่มอาจจะอยากแยกห้องเหมือนตอนอยู่ที่ตึกใหญ่
“จะนอนห้องเดียวกับแสนหลง”
“...”
ยักษิณีสาวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น อันที่จริงเขาก็พูดถูกเพราะตั้งแต่เธอกลับมาที่ไร่ฟ้าครามแห่งนี้ ข้ามสมุทรก็นอนกอดเธออยู่ทุกคืนจริง ๆ
อืม...แต่ไม่รู้ทำไม? พอเป็นบ้านหลังนี้แล้วมันก็จะรู้สึกเขิน ๆ หน่อย
“เป็นอะไร?”
พอถูกถามก็เลยเสมองทางอื่นคล้ายจะเขินหนักเข้าไปอีก พยายามจะลุกหนีแต่ก็ไม่ง่ายเพราะข้ามสมุทรยังกอดแน่นไม่ยอมปล่อย
“เขินเหรอ?”
แถมยังมากระซิบถามเสียงหวานเสียจนสติของแสนหลงแตกกระเจิงไปหมด
“ปล่อยก่อน”
เสียงหวานใสเหมือนกังสดาลแก้วดูจะสั่นนิด ๆ พยายามแกะมือหนาของข้ามสมุทรออกแต่ก็เหมือนจะไม่ง่าย ยิ่งได้ยินเขาหัวเราะชอบใจสติสตังของแสนหลงก็ยิ่งเตลิดไปกันใหญ่
“...ถ้าไม่ปล่อย แล้วแสนหลงจะทำไม?”
ข้ามสมุทรถามด้วยน้ำเสียงเหมือนจะยียวน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อคนในอ้อมแขนมองค้อนจนตาแทบกลับ เห็นแก้มใสเหมือนจะพองลมนิด ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะขโมยหอมแก้มจนเกิดเสียงดัง ‘ฟอด!’
“ปล่อยเถอะ...ถ้าไม่ปล่อยจะอันตรายมาก!”
คนถูกขโมยหอมแก้มบอก ท่าทางเหมือนจะลุกลี้ลุกลนหน่อย ๆ
“อันตรายยังไง?”
“ก็อันตรายว่าจะได้ปล้ำผู้ชายนะสิ!”
สุดท้ายแสนหลงก็ทนไม่ไหว แหวเสียงสูงใส่ข้ามสมุทรทั้งที่ใบหน้าหวานกำลังแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศสุก คือก็รู้อยู่แล้วละ! ว่าเผ่าพันธุ์ยักษาของตัวเองเป็นพวกอารมณ์แรง แต่ก็ไม่เคยคิดไว้ว่าพอความรู้สึกเหล่านั้นเกิดขึ้นกับตัวเองแล้วมันจะรุนแรงขนาดนี้!? รุนแรงขนาดที่ว่าอยากจะลากข้ามสมุทรไปทำมิดีมิร้ายอยู่รอมร่อ!!!
“...”
แสนหลงเบ้หน้าเมื่อเห็นว่าข้ามสมุทรนิ่งไปเหมือนจะช็อก อดระแวงไม่ได้ว่าเขาจะกลัวเธอจนหนีเตลิดหรือเปล่า แต่ทุกอย่างกลับผิดคาดไปหมด? เมื่อข้ามสมุทรหัวเราะออกมาเหมือนจะชอบใจ ซ้ำยังกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกด้วย!?
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นฉายประกายวาวระยับ ริมฝีปากหยักยกยิ้มดูแล้วให้ความรู้สึกเจ้าเล่ห์แสนกลพอประมาณ ก่อนจะพูดออกมาว่า...
“ถ้าสัญญาว่าจะปล้ำผมแค่คนเดียว ก็ไม่น่าจะมีปัญหานะ”
“...”
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ
เซี่ยหมิงจู9.9K viewsพันธะสัญญาของผู้กลืนกิน
Abyssgloom881 viewsหวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย
กัญจารีย์3.1K viewsเกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส
ฉินหลานฮุย1.9K viewsร้อยวิธีพลีชีพในวันสิ้นโลก
แมวน้อยหมวกเขียว1.4K viewsอภินิหารหมูน้อยตกสวรรค์
橙花1.5K viewsบุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง
มายารัตติกาล12.4K views5/B เมืองร้างต้องคำสาปที่หายสาปสูญ
ยัยแม่มดแสนน่ารัก654 views
