Todos os capítulos de แสนหลง: Capítulo 71 - Capítulo 80

แปลกประหลาดที่บนโต๊ะมีกระดาษเขียนแบบถูกกางทิ้งไว้ แต่ข้ามสมุทรก็เลือกหยิบดินสอขึ้นมาเพื่อวาดอะไรสักอย่างบนความว่างเปล่านั้น ลากเส้นอยู่นานจนเหมือนลืมวันเวลา แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมากระดาษกลับยังคงว่างเปล่า? คงเพราะดินสอคมไม่พอ? รูปที่วาดถึงไม่ปรากฏขึ้นบนกระดาษแต่ความสงสัยก็อยู่ได้ไม่นานเช่นเดียวกับดินสอที่เขาหยิบขึ้นมาเหลาเพื่อเพิ่มความคม เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นมาข้ามสมุทรกลับพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ที่แปลงกุหลาบ? ในมือมีพลั่วอันเล็กที่ใช้ขุดพรวนดิน เขาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจแปลก? ตั้งแต่แม่ตายไป เขาไม่ยักจำได้ว่าตัวเองกลับมาเหยียบที่นี่?คิดไปก็ขุดพรวนดินไปด้วยความสงสัย ทำไปสักพักกลับรู้สึกเหมือนอากาศเริ่มจะเย็นลงทุกที ซ้ำบรรยากาศรอบกายก็เริ่มเงียบสงบจนกลายเป็นความสงัด‘คราม นั่นลูกใช่ไหม?’น้ำเสียงอ่อนโยนที่ฟังแล้วชวนให้รู้สึกโหยหาดังขึ้นในความเงียบ พร้อมกับสตรีร่างท้วมที่เดินเข้ามาทักทาย ในมือของเธอมีตะกร้าหวายใบใหญ่ที่ภายในเต็มไปด้วยดอกกุหลาบแสนสวย‘แม่!?’ข้ามสมุทรอุทานด้วยความแปลกใจ ใบหน้าคมคายที่มักจะมีรอยยิ้มเพียงเล็กน้อยประดับไว้ เวลานี้กลับฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะตาหยี ตรงดิ่งเ

‘นายคราม...นายต้องกลับมานะ’เสียงหวานใสเหมือนกังสดาลแก้วที่ลอยมาตามสายลม ทำให้ข้ามสมุทรที่กำลังวิ่งตามเงาของอดีตที่จากไปนานแล้วและไม่มีวันหวนคืนหยุดชะงัก กวาดตามองรอบกายกลับพบเพียงทุ่งหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่สุดสายตา‘นายต้องจำไว้นะ ว่านับจากนี้ชีวิตนายคือของฉัน...ในเมื่อฉันสั่งให้นายกลับมา! ต่อให้นายไม่อยากกลับนายก็ต้องกลับ! เข้าใจไหม?’เสียงนั้นออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราด แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ้อนวอนในตอนท้าย เสียงหวานสะอื้นไห้และน้ำตาที่หยดลงบนแก้มสากทำให้รับรู้ได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นกำลังมีน้ำตา‘นั่นเสียงใคร!?’ข้ามสมุทรตะโกนถามด้วยความรู้สึกร้อนรน ลึกลงไปในใจคิดว่าตัวเองรู้ดีว่าเสียงคุ้นหูที่ได้ฟังเป็นของใคร แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไร ก็ไม่อาจตอบได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร?‘ฉันรู้ว่านายจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน’เสียงนั้นบอกอย่างเศร้าสร้อย รู้สึกเหมือนเธอกำลังดึงมือเขาเข้าไปแนบแก้มนิ่มที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา แก้มนิ่มถูไถไปกับมือของเขาเหมือนต้องการส่งผ่านความรู้สึกห่วงหาที่มีมากจนล้นใจ‘...แต่ดูเหมือนความผิดมากมายที่ฉันทำลงไป มันทำให้ฉันไม่เหลือเวลามากพอจะรอนายตื่นขึ้นมา’‘คุณจะ

ข้ามสมุทรรู้สึกตัวนานแล้วว่าตัวเองมีบางอย่างที่แตกต่างจากคนทั่วไป แต่ก็เลือกจะปล่อยผ่านแล้วใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ทำเป็นมองไม่เห็นและไม่รับรู้ว่าโลกใบนี้ยังมีเผ่าพันธุ์อื่นอีกมากมายที่หลบเร้นซ่อนกาย ซ้ำยังแฝงตัวเข้ามาปะปนอยู่ร่วมกับมนุษย์...รู้แล้วได้อะไร? ไม่รู้แล้วต่างกันตรงไหน? ...ยังไงชีวิตของเขาก็ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมอยู่ดี?เพราะมองเห็นและสามารถแยกแยะแต่ละเผ่าพันธุ์ออกจากกันได้ด้วยตาเปล่าตั้งแต่อายุครบเจ็ดขวบ ข้ามสมุทรจึงไม่ค่อยสนใจนักว่าเงาสะท้อนที่แตกต่างกันของแต่ละเผ่าพันธุ์นั้นจะสำคัญตรงไหน?และต่อให้พ่อของเขาจะมีเพื่อนสนิทเป็นเสือโคร่งตัวใหญ่ก็ไม่ได้น่ากังวลสักเท่าไร? ตราบใดที่ยังไม่มีความคิดจะหันขย้ำพ่อของเขาแทนเนื้อสเต๊กชิ้นใหญ่บนจานตรงหน้า ก็ถือว่าความต่างของเผ่าพันธุ์ไม่ใช่ปัญหาในการคบค้าสมาคมจะว่าไปแล้ว...หนึ่งในเพื่อนสนิทของเขาเองก็เป็นเงือกแม้จะจินตนาการไม่ออกว่าผู้ชายตอนกลายร่างเป็น...อืม...นายเงือก? จะดูน่าสยองหรือเปล่า? ก็ถือซะว่าปล่อยผ่านไปได้โดยไม่ติดใจสงสัยอะไรเป็นพิเศษสำหรับเขาแล้ว...บนโลกใบนี้จึงไม่มีอะไรที่เรียกว่า ‘แปลก’ ได้โดยแท้จริงแต่การม

ประตูห้องวาดเขียนที่ถูกปิดมานานกว่าสามเดือนถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับภาพวาดสีน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกลงสีค้างไว้ ภาพของหญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูที่ยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ เบื้องหลังเป็นท้องทะเลกว้างสุดสายตาและพระจันทร์ดวงโตที่เพิ่งโผล่ขึ้นพ้นน้ำ...เพราะคิดว่ายังเหลือเวลา เลยตั้งใจว่าจะรอให้ภาพนี้วาดเสร็จค่อยบอกเธอมือหนาแตะลงบนภาพคล้ายอยากสัมผัสถึงใครบางคนที่จากไปไกล ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นหม่นแสงกว่าที่เคยเป็นมา น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะมีให้ใครกลับไหลออกมาอย่างง่ายดาย ทำราวกับร่างกายไม่อาจแบกรับความรู้สึกสูญเสียมากมายมหาศาลที่กำลังเกิดขึ้นได้อีกต่อไป“ผมควรทำยังไง? ถึงจะได้คุณคืนมา...”คำถามที่ตกค้างมานานกว่าสามเดือนถูกเอ่ยออกมาในที่สุด ข้ามสมุทรทรุดตัวลงตรงหน้าภาพวาดของใครบางคน รู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เขาหลอกตัวเองว่าเข้มแข็งต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว!ดวงตาสีดำอมม่วงกระตุกวูบเมื่อนึกถึงใครอีกคนที่ตัวเองฝากแก่นวิญญาณครึ่งดวงไว้ในร่าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เคยแดงสดเวลานี้กลับซีดจางจนน่าใจหาย ยักษิณีสาวยกยิ้มเมื่อสัมผัสได้ว่าแก่นวิญญาณอีกครึ่งกำลังหลอมรวมเข้ากับร่างของข้ามสมุทรจนแทบแยกไม่ออก

“หลงเดินให้มันดี ๆ หน่อย...ถ้าโยเยกว่านี้พนาจะอุ้มไปเลยนะ”เสียงทุ้มก้องกังวานที่ดังมาจากห้องจัดนิทรรศการไม่ห่างนัก สามารถเรียกความสนใจของแดนและข้ามสมุทรได้ดีทีเดียว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหอศิลป์แห่งนี้เงียบมากจนได้ยินกระทั่งเสียงคนเดินหรือเปล่า? พอมีคนคุยกันเสียงถึงดังก้องไปทั่วบริเวณ“ไหนว่าจะพาไปเลี้ยงบุฟเฟต์? แบบนี้มันหลอกลวงกันชัด ๆ เลยนะ...ไอ้รูปพวกนี้กินได้หรือไง! ถ้าหลงแทะภาพพวกนี้แหว่งไปสักสองสามอันพนาก็จ่ายไหวใช่ไหม?”เสียงหวานใสเหมือนกังสดาลแก้วโต้ตอบทันที“ก็ดูเสร็จแล้วค่อยไปไง คิวมันยาวตั้งขนาดนั้น...ไปถึงก็ใช่ว่าจะได้กินทันทีสักหน่อย? นั่งรอหน้าร้านก็มีแต่ทำให้ท้องร้องจ๊อก ๆ เปล่า ๆ”“ฮึ! รู้แบบนี้หลงลี้ภัยไปอยู่กับพี่ดียังดีซะกว่า อยู่กับพนาเหมือนพวกโฆษณาชวนเชื่อ”“ชวนเชื่อ! แล้วเชื่อหรือเปล่าล่ะ?”“ไม่เชื่อ”บทสนทนาชวนอมยิ้มทำให้แดนที่ตั้งใจฟังแบบไม่มีคำว่าแอบหัวเราะออกมาเบา ๆ คล้ายนึกเอ็นดูเจ้าของเสียงหวานใสที่ไม่เคยเห็นหน้า ก่อนจะหันกลับมากระซิบกระซาบกับเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกันคล้ายจะขอความเห็นเรื่องความน่ารักที่ตนเองสัมผัสได้“เฮ้ย...เราเดินไปดูดีไหมวะ? ไม่รู้ทำไมกูถ