เข้าสู่ระบบแชร์
มนุษย์ประหลาด? 101
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:46:59การคัดเลือกคนงานชายในวันนี้เหมือนจะมีหนุ่ม ๆ ทั้งในและนอกไร่มาสมัครกันหนาตา เพราะตำแหน่งงานที่เปิดรับมีค่าแรงสูงกว่าคนงานทั่วไปของไร่ฟ้าครามถึงสามเท่า และมีบ้านพักแยกให้เป็นกรณีพิเศษอีกด้วย!
แสนหลงพยักหน้าหงึกหงักหลังจากเริ่มเงี่ยหูฟังเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างกันพูดแจ้ว ๆ อยู่นาน
‘ถ้าพี่ชายฉันได้เป็นหัวหน้าคนงานคงดี! คราวนี้ฉันกับพ่อจะได้สบายขึ้น...แล้วฉันก็จะได้มีโอกาสเจอนายบ่อย ๆ ด้วย’
เด็กสาวบอกเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกันคล้ายจะเอียงอาย ส่วนยักษ์ที่แอบฟังอยู่ข้าง ๆ ก็กำลังหยิบคุกกี้ที่ยัดไว้ในกระเป๋าหน้าใส่ปากไปเรื่อย ๆ ด้วยความเพลิดเพลินเจริญอาหาร
‘แกชอบพ่อเลี้ยงครามเหรอ!? นายดุออกปานนั้น...’
‘อืม นายดุมากก็จริง แต่ฉันก็ยังชอบอยู่ดี’
คิ้วของยักษิณีสาวที่กำลังเขมือบคุกกี้ชิ้นสุดท้ายเข้าปากเหมือนจะกระตุกนิด ๆ
‘แกก็เห็นว่านายนิสัยประหลาดจะตายไป...ลองดูคนอื่นดีกว่าไหม?’
เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกันให้ความเห็นด้วยน้ำเสียงขยาดนิด ๆ
‘ใครจะว่าประหลาดก็ช่าง! ฉันรักของฉันแบบนี้’
‘เฮ้อ…ถ้างั้นก็แล้วแต่แกเถอะ’
บทสนทนาจบลงแค่นั้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวข้ออื่นที่แสนหลงไม่ได้สนใจจะฟังแล้ว ยักษิณีสาวเหลือบมองเด็กสาวข้าง ๆ เล็กน้อย...ไม่รู้ทำไม? อยู่ ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเฉยเลย?
“หลง!”
เสียงเรียกของพนาช่วยให้ความหงุดหงิดลดลงนิดหน่อย แสนหลงฉีกยิ้มแล้วโบกไม้โบกมือให้เพื่อนสนิทอีกครั้ง พอเห็นว่าการคัดเลือกหัวหน้าคนงานเดินทางมาจนถึงช่วงท้ายแล้ว ก็ทำไม้ทำมือบอกเพื่อนสนิทของตัวเองว่าจะเป็นกำลังใจให้...
ได้ยินเสียงเด็กสาวขาเม้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และผองเพื่อนระดมเชียร์ชายหนุ่มผิวเข้มหน้าตากลาง ๆ ที่ยืนอยู่ข้างพนา ก็รู้ได้ทันทีว่าคู่แข่งคนสุดท้ายที่เหลือรอดมาชิงตำแหน่งหัวหน้าคนงานเป็นพี่ชายของคนที่นั่งอยู่ข้างเธอ
“พนา! สู้เต็มที่นะ...ถ้านายแพ้ละก็ นายตายแน่!”
แสนหลงตะโกนบอกเพื่อน แม้เสียงจะไม่ดังมากเพราะมีเสียงเชียร์ดังกลบไปหมด แต่ก็เสียงดังพอจะทำให้ยักษาที่ยืนอยู่กลางลานสะดุ้งโหยง
“ไม่เห็นต้องขู่เลย แค่ชนะก็พอแล้วใช่ไหมล่ะ?”
พนาบ่นกระปอดกระแปด รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาตงิด ๆ กับท่าทางเอาเรื่องของเพื่อนสนิท
ไอ้หลงเอ๊ย! ไปโดนตัวไหนมา!?
ยักษิณีสาวกระหยิ่มยิ้มย่องกับชัยชนะที่ลอยมาแบบเห็น ๆ เพราะมั่นใจมากว่าระดับความสามารถของพนาไม่แพ้ใครแน่นอน! ขนาดยักษาด้วยกันก็ยังล้มเพื่อนสนิทของเธอลงไม่ได้ง่าย ๆ เพื่อนเธออยู่ในระดับท็อปคลาสเชียวนะ!
แล้วก็เป็นไปตามคาด หมัดเดียวสลบเหมือด!
แสนหลงกระพริบตาปริบ ๆ กับภาพตรงหน้า เด็กหนุ่มที่เป็นคู่แข่งของพนานอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ส่วนเด็กสาวข้าง ๆ ตัวเธอก็หวีดร้องออกมาด้วยความตกใจรีบวิ่งไปกอดพี่ชายร้องไห้โฮ ไม่กี่วินาทีคนก็กรูเข้าไปช่วยกันปฐมพยาบาล แต่สุดท้ายก็ต้องหามส่งโรงพยาบาลเพราะเจ็บหนักพอดู
‘ใส่เต็มแรงเลยหรือไง!?’
ยักษิณีสาวถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่ยืนเกาหัวแกรก ๆ อยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย เลือกใช้โทรจิตเพราะกลัวพวกมนุษย์จะผิดสังเกต
‘จะบ้าเหรอ! เต็มแรงก็ตายกันพอดี...ใส่แค่สามส่วน’
ยักษาที่ใส่แรงไปมากกว่าหนึ่งส่วนบอกเสียงอ่อย
‘นั่นก็แรงไปโว้ย!’
‘...แต่หลงบอกให้พนาจัดเต็มเองนะ’
‘หลงหมายถึงหนึ่งส่วน...กับอีกนิดเดียวต่างหากเล่า!’
เถียงกันไปมาอยู่นานท่ามกลางฝูงชน แม้จะไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาให้ได้ยิน แต่ถ้าสังเกตดี ๆ ก็จะเห็นว่ายักษาสองตนนี้กำลังเถียงกันแบบห่าง ๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันเป็นเจ๊ใหญ่
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.2K views1969 ซินซินไม่ใช่ดาวหายนะ
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.5K viewsย้อนเวลากลับมาช่วย วิกฤติวันสิ้นโลกพร้อมมิติ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา5.7K viewsเกิดใหม่ทั้งที จะมีสามีคนเดียวได้ยังไง??
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.6K viewsแค้นรักนายอสรพิษ
เหมือนแพ1.2K views5/B เมืองร้างต้องคำสาปที่หายสาปสูญ
ยัยแม่มดแสนน่ารัก654 viewsStarry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา
Avox411 viewsShe’s manaic | หมาบ้าของท่านประธาน
Zicx621 views
