เข้าสู่ระบบแชร์
ของรักของหวง 116
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:57:14หลังควงผู้ชายเดินอวดทั่วตลาดจนหนำใจแล้ว แสนดีที่นั่งรอน้องสาวและน้องเขยอยู่นานจนรากแทบจะงอกก็มองค้อนจนตาแทบกลับ แต่พอฟังน้องสาวเล่าว่านางพรายน้ำทำท่าจะมาฉกเอาผู้ชายของน้องสาวไปก็หัวร้อนขึ้นมาทันที ตำหนิแสนหลงเสียยกใหญ่ว่าใจดีเกินไป! ควรจะจับนางพรายหักแขนหักขาแล้วโยนลงน้ำไปเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว จะได้ไม่กล้ามาแหยมกับยักษ์อีก!
ข้ามสมุทรที่นั่งฟังเงียบ ๆ ไปตลอดทางได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ว่าแสนหลงใจดีถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? ในเมื่อมีพี่สาวดุแล้วเกรี้ยวกราดออกปานนี้...
“รอบหน้าอย่าให้เห็นอีกนะ ว่าเธอใจอ่อน...ว่าไป พี่ก็เกลียดนิสัยพวกพรายน้ำมานานละ!”
แสนดีบ่นกระปอดกระแปดตลอดทาง แต่พอเห็นน้องสาวกับน้องเขยชี้ชวนดูโน่นนี่นั่น กะหนุงกะหนิงกันอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจที่ตัวเองพูดสักครึ่งคำ ก็ทำได้แค่มองค้อนจนตาแทบกลับ...โอ๊ย! เหม็นกลิ่นความรัก!
โลกช่างไม่ยุติธรรมเลย!
เนื้อคู่เธอหายไปไหนนะ ทำไมถึงยังไม่มา!? น้องมันแซงหน้าไปแล้ว!
บ่นไปได้สักพักรถยนต์สมรรถนะสูงก็เลี้ยวเข้ามาในเขตที่มีแต่ภูเขาสูงลิบ ทางเข้าแคบ ๆ ที่ถูกบีบให้เหลือเพียงสองเลนค่อยถูกขยายออกอีกครั้งเมื่อผ่านช่องเขาขนาดกว้างไป
เบื้องหน้ามีป้ายขนาดใหญ่ที่สลักไว้ว่าด้วยภาษาโบราณของโลกบรรพกาล ถ้าให้แปลง่าย ๆ ก็คือ ‘หมู่บ้านยักษา’
บ้านของแสนหลงตั้งสูงขึ้นไปบนภูเขาลูกใหญ่ ตัวบ้านถูกออกแบบมาคล้าย ๆ กับบ้านบนภูเขาของโลกมนุษย์ คือสร้างตามความลาดเอียงของภูเขา แต่จะต่างกันหน่อยตรงที่ตัวบ้านทั้งหลังทำจากปูนผสมเหล็กไม่ใช่ไม้ พื้นที่รอบบ้านมีความกว้างประมาณไร่เศษ ๆ ด้านหน้าเป็นสนามหญ้าดูไม่ต่างจากสวนหน้าบ้านโดยทั่วไปของโลกมนุษย์
เฉลียงหน้าบ้านดูท่าจะถูกสร้างต่อเติมออกมาในภายหลัง เพราะทำจากไม้และวัสดุบางประเภทที่คาดเดาได้ว่ามาจากโลกมนุษย์ รั้วบ้านด้านหน้าเป็นเพียงรั้วสีขาวเตี้ย ๆ ติดฟุตบาททางเดินเท้า ส่วนถนนทางขึ้นภูเขาเป็นสีเทา? ภรรยายักษาบอกเขาว่าเป็นถนนลาดยางมะตอยธรรมดาเพียงแต่สีของมันเป็นสีเทาอ่อน...พอกวาดตามองรอบข้างจะเห็นบ้านที่มีลักษณะใกล้เคียงกันไล่เรียงกันไปเป็นชั้น ๆ สวยงาม
โลกนี้ดูไม่ต่างจากโลกมนุษย์แต่กลับยังรักษาสภาพแวดล้อมได้ดี
คล้ายกับว่า...อาศัยอยู่และปรับตัวโดยมีธรรมชาติเป็นแกนกลาง?
ความสนใจของข้ามสมุทรสะดุดหยุดลงแค่นั้น เมื่อได้ยินเสียงหวีดร้องและเสียงวิ่งตึงตังของแสนหลง
“ท่านพ่อก็ฟังหลงพูดให้จบก่อนสิ!”
เสียงหวานใสเหมือนกังสดาลแก้วร้องโวยวาย แต่เมื่อในน้ำเสียงกลับไม่มีรอยอริ? ข้ามสมุทรเลยพอสันนิษฐานได้ว่าคงเป็นเรื่องปกติของบ้านนี้
“ไม่ฟัง! เจ้าเด็กแสบ...นี่แอบไปแต่งงานกับมนุษย์ไม่พอ ยังกล้าพาเย้ยพ่อถึงบ้านอีกนะไอ้ตัวดี!”
“ไม่ได้เย้ย! หลงพามาให้รู้จักกันไว้ต่างหากเล่า!?”
ว่าจบก็กระโดดหลบสารพัดข้าวของที่ธิปกขว้างออกมาจากบ้านอย่างรู้ทัน แต่ก็หลบทันบ้างไม่ทันบ้างตามประสา
“ท่านแม่ก็ช่วยห้ามท่านพ่อหน่อยสิ! เดี๋ยวท่านพ่อโยนพลาดมา... ลูกเขยของท่านพ่อเกิดหัวร้างข้างแตกไปใครจะรับผิดชอบกันล่ะ!?”
“ที่ลูกมันพูดก็ถูกอยู่นะพ่อ แถวนี้ไม่มีหมอรักษามนุษย์ด้วย เกิดตายขึ้นมาจะลำบากพ่อติดคุกติดตารางเปล่า ๆ นะ”
“...”
“ใช่ ๆ ท่านแม่พูดถูก”
“เรานะเงียบไปเลย!”
พ่อกับแม่ตำหนิแทบจะประสานเสียงกันเลยทีเดียว
“...ไหนล่ะ ไอ้ลูกเขยที่ว่า!”
ธิปกถามคล้ายจะหงุดหงิด แต่พอเห็นลูกสาวตนเล็กยิ้มแป้นแล้วลากกึ่งจูงชายหนุ่มชาวมนุษย์เข้ามาทำความรู้จัก กลับยิ้มกว้างแล้วเดินไปกอดด้วยความสนิทสนมท่ามกลางความงุนงงของทุกตนในบ้าน
โธ่เอ๊ย! รู้จักกันมาก่อนก็ไม่บอก ไอ้เราก็ลุ้นซะแทบแย่!?
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
สงครามรักในเงามืด
มูมูมิ851 views5/B กับหีบต้องคำสาป
ยัยแม่มดแสนน่ารัก775 viewsทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ผู้มั่งคั่งในยุค 90
กัญจารีย์1.9K views90 วันก่อนฉันเป็นศพ
พรธีรา899 viewsหวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย
กัญจารีย์3.1K viewsป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ
เซี่ยหมิงจู9.9K viewsไข่มุกหมื่นปรารถนา
เพลงมีนา4.3K viewsข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก
ซูเล่อเหยียน6 views
