Todos os capítulos de แสนหลง: Capítulo 61 - Capítulo 70

“ตกลง”สิ้นคำสัตย์สาบานสายลมหอบใหญ่ก็พัดวูบผ่านไป‘นายเป็นบ้าอะไร! นายรู้หรือเปล่าว่าตัวเองพูดอะไรออกมาฮะ!?’ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยดิ้นทุรนทุราย แต่ยิ่งดิ้นบ่วงดักขโมยก็ยิ่งรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แสนหลงมองจ้องดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นที่มองสบตาเธอโดยไม่หลบสักนิดด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะอธิบาย‘ฉันขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลยนะนายคราม’แสนหลงร้องห้ามอย่างสิ้นหวัง เมื่อเห็นว่าเขากำลังเดินออกมาจากกำแพงเวทมนตร์โดยไร้ความลังเล รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาทั้งสองข้างจนแทบไหม้ อารมณ์มากมายตีกันจนแยกไม่ออกว่าความรู้สึกไหนมีมากกว่ากัน...เธอกำลังโกรธ! ที่เขาไม่ฟังเสียงร้องห้ามของเธอเลยสักนิดเธอกำลังเสียใจ! ที่เขาเอาชีวิตเปราะบางมาแลกกับชีวิตกึ่งอมตะของเธอเธอกำลังเจ็บปวด! ที่รู้สึกว่าอาจจะต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาลและเธอกำลังรู้สึกผิดหวัง! ที่ตัวเองอ่อนแอจนปกป้องเขาไว้ไม่ได้ดวงตาสีดำอมม่วงอาบไปด้วยม่านน้ำตา เสือขาวตัวน้อยกรีดร้องขู่คำรามและดิ้นรนจนสุดแรงเพื่อให้ตัวเองหลุดจากห้วงพันธนาการ แต่เหมือนทุกอย่างจะสายเกินไปแล้ว!ข้ามสมุทรเดินออกมาจากกำแพงเวทมนตร์แล้ว...“พวกผู้พิทักษ์กำลังมา...พวกแกรีบลงมือได้

ผู้พิทักษ์ประตูกาลยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหนักอก เลือดแดงฉานสาดกระจายเป็นวงกว้างเหมือนสาดสี ไหนจะเศษอวัยวะมากมายที่กระจัดกระจายจนหาเจ้าของไม่เจอ ต้องใช้เวลาอยู่พอประมาณกว่าจะประมวลผลของความเสียหายที่เกิดขึ้นเสร็จ...สิบสาม คือจำนวนขาที่เหลือพอนับได้?หกคนครึ่งหรืออาจมากกว่านั้น ที่แสนหลงพลั้งมือฆ่ามนุษย์!แค่ศพเดียวผู้พิทักษ์ประตูกาลก็เครียดจนแทบกุมขมับ! แต่นี่น้องสาวของเธอเล่นกระชากหัวใจคนออกมาขยี้จนแหลกคามือไปเสียเกินครึ่งโหล แล้วเธอควรจะแสดงสีหน้าแบบไหน?เมื่อโทษทัณฑ์ร้ายแรงสุดของโลกบรรพกาล ก็คือการสังหารมนุษย์!แสนดีเหลือบมองน้องสาวผู้ต้องโทษร้ายแรงแล้วได้แต่ถอนใจ แสนหลงเอาแต่นั่งกอดร่างของข้ามสมุทรอยู่อย่างนั้นมาเป็นชั่วโมงแล้ว นั่งร้องไห้เงียบ ๆ โดยไม่ยอมให้ ‘ผู้อำพราง’ แตะต้องร่างของมนุษย์คนนั้นแม้แต่น้อย“ท่านผู้พิทักษ์ค่ะ ถ้าคุณแสนหลงไม่หลบออกมา...ทางเราก็ลบร่องรอยพวกนี้ไม่ได้นะคะ” ผู้อำพรางตนหนึ่งเดินมาบอกแสนดีอย่างอ่อนใจเพราะการลบร่องรอยที่เกิดจากเผ่าพันธุ์พิเศษจะต้องกระทำภายในหกชั่วโมงหลังเกิดเรื่องเท่านั้น แต่นี่ก็ผ่านเวลามาครึ่งทางแล้ว หากยังไม่เริ่มก็มีโอกาสสูงที่

“เธอชื่ออะไร?”หันมาคุยกับผู้อำพรางที่เดินตามมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“โซเนียค่ะ”ภูตสาวผิวขาวเหมือนหินอ่อนตอบกลับอย่างนอบน้อม นัยน์ตากลมโตเหมือนลูกปัดดูจะทอประกายประหลาดเมื่อมองจ้องยักษิณีสาวที่อยู่ตรงหน้า“เธอไม่มีชื่อเป็นภาษาพื้นถิ่นของแถวนี้เลยเหรอ?”แสนดีตั้งคำถาม เพราะโดยปกติชาวโลกบรรพกาลจะตั้งชื่อตามแนวเขตประเทศที่มิติซ้อนทับ ดังนั้นการที่ภูตสาวตรงหน้าเธอใช้ชื่อของทางตะวันตกจึงฟังดูแปลกหูสักหน่อย“ไม่มีค่ะ โซเนียเพิ่งถูกส่งมาประจำที่นี่เมื่อสองสามปีที่แล้วค่ะ”“ออ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะเหลือบมองน้องสาวอีกที เห็นยังคงเอาแต่สะอึกสะอื้นก็หันกลับมาเปิดบทสนทนาอีกครั้ง“จะว่าไปฉันสงสัยตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ...ว่าทำไมกำไรข้อมือของเธอถึงส่งกลิ่นหอมแปลก ๆ ออกมา”ยักษิณีสาวย่นจมูกเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจึงไม่ทันรู้สึกตัว แต่พอเก็บกวาดเรียบร้อยค่อยได้กลิ่นหอมอ่อนชวนผ่อนคลาย“ดูเหมือนว่าเธอเป็นพวกภูตแห่งขุนเขาสินะ”“พ่อของโซเนียเป็นภูตแห่งขุนเขาค่ะ”ภูตสาวอธิบายอย่างตื่นเต้น ก่อนจะยื่นข้อมือเล็ก ๆ ที่ผอมแห้งเหมือนกิ่งไม้มาให้ยั

ตามตำนานเล่าขานถึงการกำเนิดของชาวบรรพกาลไว้ว่า…ที่ตั้งของวิญญาณ คือดวงจิตที่สถิตของจิตวิญญาณ คือดวงแก้วดับสูญแล้วจึงมีเพียงร่างกาย ที่สูญสลายว่ายเวียนไปในวังวน ของธรรมชาติชำระล้างและหลอมรวม เป็นแก่นแท้ของจิตวิญญาณ!ภายในร่างกายของชาวบรรพกาลทุกตนจะมี ‘แก่นวิญญาณ’ ฝังอยู่ในนั้นเสมอ เป็นเหมือนขุมพลังงานขนาดใหญ่ที่ขาดไปไม่ได้...ถ้าให้เปรียบเทียบก็น่าจะคล้ายกับเครื่องใช้ไฟฟ้าจำพวกโทรศัพท์มือถือ ที่ต้องถูกชาร์จไฟอยู่ตลอดแก่นวิญญาณของชาวบรรพกาลก็เหมือนก้อนแบตเตอรี่ เพียงแต่จะหมดพลังงานจนต้องกลับไปชาร์จใหม่แค่หนเดียวตอนตายเท่านั้น...พอร่างกายสูญสลายไป แก่นแท้ของจิตวิญญาณจะล่องลอยอยู่ในธรรมชาติ เมื่อดูดซับพลังงานจนเต็มก็จะกลับมาเกิดอีกครั้งในเผ่าพันธุ์เดิมของตนแล้วจะให้ยกของที่มีค่าขนาดนั้นให้ใครได้ยังไงกัน!?ยักษิณีสาวที่ถูกตรึงไว้กับต้นไม้ใหญ่ดิ้นรนอย่างเกรี้ยวกราด แต่ไม่ว่าจะทำลายเถาวัลย์พวกนี้ไปมากแค่ไหน จำนวนของมันกลับไม่มีวี่แววว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเถาวัลย์บางเส้นยังงอกขึ้นมามัดปากเธอไว้ไม่ให้พูดอีกด้วย!‘นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ยายยักษ์หัวร้อน’เสียงของแม่มดในคราบเด็กสิบ

วงแหวนเวทขนาดใหญ่ที่สร้างจากเลือดของเผ่าพันธุ์แห่งจิตวิญญาณที่สาบสูญนั้นมีพลังรุนแรงมาก สายลมกรรโชกพัดอย่างเกรี้ยวกราดไปทั่วบริเวณเมื่อเสียงหวานของแม่มดในคราบเด็กสิบขวบเริ่มร่ายมนตร์ ท้องฟ้าที่เคยสว่างกลับมืดลงเหมือนถูกผืนผ้าสีดำคลุมทับ“ยายยักษ์ดุร้าย เอาร่างของเจ้ามนุษย์ไปวางไว้ที่กลางวงเวท”น้ำเสียงเยือกเย็นของแม่มดเอ่ยสั่งเรียบ ๆ หลังร่ายมนตร์เสร็จ รอจนแสนดีที่ถูกสั่งให้เป็นผู้ช่วยในการทำพิธีวางร่างของข้ามสมุทรไว้กลางวงแหวนเวทแล้วถอยออกมาเรียบร้อย ค่อยเริ่มร่ายมนตร์อีกครั้งกระแสลมกรรโชกพัดไร้ทิศทางในตอนแรก เริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นอย่างมีระเบียบ ครู่เดียวคลื่นสายลมก็ม้วนเป็นวงกลมขนาดใหญ่ครอบวงแหวนเวทไว้ และขยายกว้างออกมาจนถึงบริเวณข้าง ๆ ที่แสนหลงและแม่มดผู้ร่ายคาถายืนอยู่แสนดีที่ถูกดีดออกจากวงเวทขมวดคิ้วขุ่น มองดูภาพเกลียวคลื่นสายลมที่หมุนวนจนแตะต้องไม่ได้แล้วสบถเสียงขุ่น นึกค่อนในใจว่ายายแม่มดนั่นคงระแวงว่าเธอจะทำลายพิธีกรรมแน่ ๆ ถึงได้โยนเธอออกจากวงโคจรในทันทีที่ใช้แรงงานเสร็จแล้วใครแคร์? เธอแอบดูเอาก็ได้! ผู้พิทักษ์สาวดีดตัวขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ที่สูงที่สุดในบริเวณนั้นทันที