เข้าสู่ระบบแชร์
แก่นวิญญาณ...66
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:25:33“แกเป็นใคร!?”
ไม่มีคำตอบของคำถาม มีเพียงกิ่งไม้ไหวเอนไปตามกระแสลมกรรโชกเท่านั้นที่พอจะยืนยันได้ว่ามีอะไรบางอย่างซ่อนตัวอยู่จริง ๆ
ผู้พิทักษ์ประตูกาลแยกเขี้ยว ก่อนจะสบถออกมาอีกรอบเมื่อไม่สามารถมองเห็นตัวตนของ ‘อะไรบางสิ่ง’ ที่ซ่อนตัวอยู่แถวนี้ได้ แต่เพราะสายตาจับจ้องภาพตรงหน้ามากเกินไป จึงพลาดท่าถูกจับตัวไว้! เถาวัลย์เส้นยาวที่ขยับได้เหมือนมีชีวิตรัดแขนและขาทั้งสองข้างของแสนดีไว้อย่างแน่นหนา เพียงวินาทีเดียวร่างบางระหงของผู้พิทักษ์มากฝีมือก็ถูกตรึงไว้กับต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ
“พี่ดี!?”
แสนหลงร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้ขยับเสียงของใครบางตนก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน...
“ปล่อยนางยักษ์ดุร้ายตนนั้นไว้ตรงนั้นละ ข้าละขี้เกียจจะมีปัญหา!”
เจ้าของเสียงหวานร้องบอกอย่างเบื่อหน่าย ครู่เดียวแมวอ้วนสีส้มก็เดินนวยนาดออกมาจากใต้ร่มไม้อีกด้านด้วยท่าทีเกียจคร้าน ดวงตาสีแดงก่ำเหล่มองยักษ์ดุร้ายที่กำลังฉีกกระชากเถาวัลย์อย่างเกรี้ยวกราดแล้วส่ายหน้าพลางถอนใจ
“...ยายแม่มด”
แสนหลงร้องเรียกเสียงเครือ ความหวังที่มอดดับเริ่มจะมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง มือบางยกปาดน้ำตาลวก ๆ ค่อยเห็นว่าที่หลังมือของตนมีตราประทับเวทมนตร์ที่อีกฝ่ายเคยร่ายไว้เมื่อนานมาแล้วปรากฏขึ้น มันส่องแสงเรืองรองเป็นสีทองอยู่ครู่เดียวก็สลายหายไป
“ข้าคิดไว้แล้ว ว่าสักวันเจ้าจะต้องก่อเรื่องจนได้…”
“ช่วยนายครามด้วยนะ”
“...แล้วเจ้าคิดว่าข้าถ่อสังขารมาถึงนี่เพื่ออะไรล่ะ”
“ยังช่วยได้ใช่ไหม?”
แสนหลงถามเสียงสะอื้น ยักษิณีสาวไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีใครสามารถชุบชีวิตคนตายได้
“เฮ้อ! โดยปกติถ้าตายนานขนาดนี้ก็ทำไม่ได้หรอก”
แมวอ้วนสีส้มเดินเข้ามาดูร่างไร้วิญญาณของข้ามสมุทรใกล้ ๆ ราวพินิจ
“แล้วทำไมเธอไม่รีบมาให้เร็วกว่านี้ล่ะ!”
แสนหลงเบ้ปากทำท่าจะร้องไห้อีกระลอก รู้สึกเหมือนความหวังที่เลือนรางมีแววว่าจะถูกลมพัดจนดับวูบไปอีกหน
“แล้วใครใช้ให้พี่สาวเจ้านั่งเฝ้าไม่เลิกล่ะ! ข้าไม่ชอบออกมาให้ใครเห็นหรอกนะ...เดี๋ยวชีวิตสงบสุขของข้าก็วุ่นวายกันพอดี”
ยักษิณีสาวที่ร่ำไห้จนน้ำตาแทบจะกลายเป็นสายเลือดมองค้อนจนตาแทบกลับ ก่อนจะปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วแยกเขี้ยวใส่แมวอ้วนสีส้มตรงหน้าทันที
“เธอต้องช่วยเขาให้ได้! อย่าลืมนะว่าตอนนี้เธอติดหนี้ฉันอยู่!”
“เฮ้อ...ยายยักษ์ขี้เหร่เอ๊ย! ถือว่าเจ้ายังโชคดีนะที่เจ้าหมอนี่เป็นพวกเลือดบริสุทธิ์”
“เธอรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”
แมวอ้วนสีส้มมองแรงเข้าให้ ก่อนจะเกิดแสงสีขาวสว่างวาบรอบร่างเล็ก ๆ สีส้มนั้นในทันที! เพียงพริบตาเดียวก็กลายร่างเป็นเด็กหญิงวัยประมาณสิบขวบที่มีดวงตาสีแดง
“ถ้าใครที่อยู่มานานเท่า ๆ กับข้าก็มองออกทั้งนั้น”
แม่มดในคราบเด็กหญิงวัยสิบขวบตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะร่ายมนตร์เป็นภาษาโบราณที่ยักษิณีสาวฟังไม่เข้าใจอยู่สักพัก แล้วดึงกริชเงินด้ามยาวออกจากหัวใจของข้ามสมุทรอย่างระมัดระวัง
“อีกอย่าง ‘กริชวิญญาณ’ ปักคาอกขนาดนี้...”
มือเล็กของแม่มดในคราบเด็กหญิงแกว่งกริชเงินไปมาเหมือนของเล่น ก่อนจะแวะมาชี้หน้ายักษิณีสาวที่นั่งตาแดงก่ำอยู่ข้าง ๆ ร่างไร้วิญญาณ แล้วบ่นอย่างเบื่อหน่าย
“เจ้ารู้ไว้เลยนะว่าตัวเองโชคดีมากที่รู้จักกับข้า! เพราะกริชเงินเล่มนี้จะขังวิญญาณของคนที่มันแทงไว้ด้วย...ถ้าไม่เก่งระดับข้า รับรองว่าผู้ชายของเจ้าจะถูกผลึกวิญญาณไว้ในกริชนี่ไปตลอดกาล”
“...ช่วยเขาออกมาได้แน่ ๆ ใช่ไหม?”
แสนหลงถามเสียงสั่น ใจหายวาบที่รู้ว่าตัวเองเกือบสูญเสียข้ามสมุทรไปทั้งชีวิตและจิตวิญญาณ
“ก็...ประมาณนั้น”
แม่มดในคราบเด็กหญิงร้องบอกเหมือนไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำตำหนิปนคำถาม ก็ต้องถอนใจออกมาเฮือกใหญ่
“ที่บอกว่าจะประมาณนั้น ก็เพราะมันต้องใช้อะไรบางอย่างที่ค่อนข้างสำคัญ...และเจ้าอาจไม่อยากให้มันกับข้าก็ได้?”
“อะไร?”
“แก่นวิญญาณของเจ้ายังไงละ”
“...!?”
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ช่วยด้วย! ข้าถูกตัวร้ายปักธงเข้าให้แล้ว
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค5.1K viewsทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ผู้มั่งคั่งในยุค 90
กัญจารีย์1.9K viewsสามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว
กัญจารีย์3.6K viewsภารกิจนางร้ายในเกมจีบหนุ่ม ทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.3K viewsย้อนเวลากลับมาช่วย วิกฤติวันสิ้นโลกพร้อมมิติ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา5.7K viewsดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี 1980
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง4.3K viewsการสวมร่างของหมอผีปากแซ่บ
รสผลไม้2.1K viewsI'll follow Apollo [Mpreg]
pppyc160 views
