เมื่อไม่อาจย้อนคืน...78

สามปีต่อมา…

ข้ามสมุทรใช้เวลาช่วงหนึ่งไปกับการทำความรู้จักเพื่อนใหม่ที่เรียกว่า ‘ความว่างเปล่า’ มันหิ้วกระเป๋าย้ายมาอยู่กับเขาแบบหน้าด้าน ๆ  แถมยังทำท่าว่าจะไม่ยอมย้ายออกไปง่าย ๆ เสียด้วย? สุดท้ายเลยทำได้แค่อยู่ ๆ กันไปอย่างนั้น พอนานวันเข้าชายหนุ่มก็เริ่มเคยชินไปกับความรู้สึกว่างเปล่า ชินจนบางครั้งก็รู้สึกว่า...

การอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพื่อรอ ‘เธอคนนั้น’ มันก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไร

คนเริ่มชินกับความว่างเปล่าจนบางครั้งก็รู้สึกชา เหม่อมองภาพวาดที่กำลังถูกติดตั้งไว้กลางหอศิลป์อยู่นาน นานจนเจ้าหน้าที่ที่รับหน้าที่ติดตั้งกลับออกไปหมดแล้วแต่เจ้าของภาพนั้นก็ยังยืนอยู่ที่เดิม

“ใครจะเชื่อ ว่าผมจะชนะรางวัลภาพวาดแห่งปี”

เสียงทุ้มเหมือนจะติดตลกเอ่ยกับหญิงสาวในภาพเมื่ออยู่ลำพัง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นยังคงจับจ้องคู่สนทนาที่ไม่เคยตอบคำถามอะไรสักอย่างมาหลายปีแล้วพลางถอนใจ…

“นานแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน”

เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงความตัดพ้อว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาแสนสั้นที่ได้อยู่ร่วมกัน

น่าแปลกที่มันไม่เคยเลือนหายไปตามกาลเวลา

“หวังว่าคุณจะคิดถึงผมบ้าง?”

เงียบไปสักพัก ก่อนจะละสายตาจากหญิงสาวในภาพวาดแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ฟังแล้วให้ความรู้สึกเว้าวอน

“...เหมือนที่ผมกำลังคิดถึงคุณ”

การจัดแสดงภาพวาดที่ได้รับรางวัลชนะเลิศของปีนี้ ถูกจัดขึ้นที่หอศิลป์ขนาดใหญ่ใจกลางเมืองกรุง ในตอนแรกข้ามสมุทรไม่ได้ตอบตกลงว่าจะมา เพราะไม่อยากทิ้งไร่ฟ้าครามที่กำลังอยู่ในช่วงเก็บเกี่ยวผลิตผล รวมถึงไม่อยากทิ้งบ้านมาไกล...คิดเผื่อไว้เสมอว่า ‘ใครบางคน’ อาจจะกลับมา

แต่ติดตรงที่สัญญาของผู้ชนะการประกวดครอบคลุมไปจนถึงการจัดนิทรรศการในครั้งนี้ด้วย เขาจึงต้องปลีกตัวมาแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

“แหม! หล่อมาแต่ไกลเชียวนะมึง ไอ้ชาวสวน”

เสียงเหน็บแนมของแดนเอ่ยทักทาย

วันนี้ข้ามสมุทรอยู่ในชุดกึ่งทางการที่เห็นแล้วให้ความรู้สึกแปลกตา อาจเพราะว่าปกติชายหนุ่มมักจะสวมเสื้อยืดกางเกงยีนอยู่แทบจะตลอด

ก็เดาว่าเป็นแค่ชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็กส์ธรรมดาที่พอหาได้จากตู้เสื้อผ้านั่นละ! แต่พอเอาความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรมาบวกเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งเรียบจนเหมือนไร้อารมณ์เข้าไป...ข้ามสมุทรเลยดูโดดเด่นเป็นสง่าจนเหมือนพกพาสปอตไลต์มาจากบ้าน!?

แดนได้แต่คิดเอาเองว่าโลกใบนี้เหมือนจะไม่ค่อยมีความยุติธรรมนัก คนบางคนไม่ต้องทำอะไรมากมายแค่เสื้อเชิ้ตกางเกงดำก็ยังดูดี ดูเขาสิ!

ใส่ของแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าสาว ๆ ยังมองข้ามหัวคืออะไร?

มองข้ามหัวว่าแย่แล้วนะ! ยังอุตส่าห์แวะมาทิ้งสายตาให้เพื่อนสนิทที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นหินอยู่ข้าง ๆ เขาไปอีก!?

จะหยามน้ำหน้ากันก็ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ!

“แล้วมึงจะอยู่นี่กี่วัน? หรือจะกลับไร่แล้วค่อยลงมาเอาภาพเดือนหน้า”

คนถูกสาวมองข้ามหัวจนรู้สึกเหมือนถูกหยามน้ำหน้าตงิด ๆ เอ่ยถามเหมือนนึกขึ้นได้ จะว่าไปนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ข้ามสมุทรยอมก้าวขาออกมานอกเขตไร่ฟ้าคราม

อืม ถ้าไม่นับคราวนั้นที่ตามมาไล่กระทืบเขา เพราะแอบเอาภาพของมันไปส่งประกวดละนะ

ข้ามสมุทรยืนจ้องภาพวาดของตัวเองอยู่นาน ค่อยตอบคำถาม

“กลับเลย อาทิตย์หน้าค่อยลงมาเก็บรูป”

“หือ? เขาให้จัดนิทรรศการเดือนหนึ่ง มึงจะหอบกลับไปได้ยังไง!?”

“...คุยกับเจ้าของงานแล้ว”

เป็นอันจบบทสนทนาแค่นั้น บางทีแดนก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าอะไรทำให้เพื่อนสนิทของเขายึดติดกับภาพนี้มากขนาดนั้น? สองสามปีที่ผ่านมาเขาคิดว่าข้ามสมุทรเหมือนจะยึดติดกับรูปวาดใบนี้มาก! เช่นเดียวกับที่หวงบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามนั่นละ...

หวงจนไม่ยอมให้ใครเข้าไปในบ้าน!