All Chapters of Mr. Velazquez Unknown heir : Chapter 61 - Chapter 70

ZAICA POVIlang linggo na ang lumipas, at tila ba unti-unti nang naglalaho ang presensya ni Zeus sa loob ng bahay. Kung dati ay nakikita ko pa siyang dumadaan sa sala o kumukuha ng tubig sa kusina, ngayon ay parang hangin na lamang siya - naririto ang kaniyang mga gamit, naririto ang mga bakas ng kaniyang pagdaan, pero siya mismo ay bihira ko nang masilayan o makausap nang maayos.Naging karaniwang gawain na niya ang umalis nang napakaaga, bago pa man sumilip ang liwanag ng araw, suot na niya agad ang kaniyang puting polo na parang hindi na ito tinatanggal kahit sa pagtulog. At pag-uwi naman ay pasadang-araw na, kapag tulog na ang lahat at tahimik na tahimik na ang buong paligid. Pumapasok siya nang palihim, naglalakad nang dahan-dahan na parang takot na may magising, at dire-diretso na lamang sa aming kwarto upang magpahinga. Pagkagising ko sa umaga, wala na siya ulit. Ganoon na lang ang siklo, walang pagbabago, walang pagkukuwentuhan, walang kahit isang sandali na kami'y nagkausap n

ZAICA POVParang naging bahagi na ng bawat araw ko ang katahimikan at ang matagal na paghihintay. Sa mahabang panahon na lumipas, tila ba tuluyan nang naglaho ang presensya ni Zeus sa loob ng bahay na ito - ang bahay na dapat sana ay puno ng tawanan, ng kwentuhan, at ng pagmamahalan naming mag-asawa.Ganoon pa rin ang nakasanayang takbo ng aming mga araw. Bago pa man sumilip ang unang sinag ng araw, naririnig ko na ang ugong ng kaniyang sasakyan na paalis na. Hindi ko man siya nakikita, alam kong suot na naman niya ang kaniyang paboritong puting polo, maayos man o gusot na, dahil galing o papunta na naman siya sa kumpanya. At sa gabi, kapag tulog na ang halos lahat, kapag tahimik na tahimik na ang paligid at tanging mga ilaw na lamang sa daanan ang nagbibigay liwanag, saka lamang siya babalik. Pumapasok siya nang palihim, parang ayaw niyang may makapansin, parang ayaw niyang may makakita sa kaniya. Dumadaan lang siya nang mabilis, nakayuko, iwas ang tingin, at dire-diretso na paakyat

ZAICA POVIlang araw ang lumipas, at tila unti-unting bumalik sa dating tahimik ngunit mabigat na takbo ang aking araw-araw. Ang imahe nina Zeus at Kera sa labas ng restawran ay pilit kong itinataboy sa isipan, ngunit sa tuwing mag-isa ako, bumabalik ito-parang sugat na ayaw maghilom.Isang gabi, dumating si Zeus. Mas maaga ito kaysa sa nakagawian, ngunit kitang-kita sa kaniyang mga mata na may bumabagabag. Huminto siya sa harap ko, at sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, tinignan niya ako nang diretso."Zaica," panimula niya, mabigat ang bawat salita. "Mayroon akong mahalagang lakad. Kailangan kong pumunta sa Boracay para sa isang business trip. Ilang araw din akong mawawala dahil sa mahahabang pagpupulong at pakikipagkita sa mga kasosyo ng kumpanya."Tumibok nang mabilis ang aking puso. Sa mahabang panahon na halos kaming dalawa lang ang nakatira sa bahay na ito, simula nang bumalik kami sa bahay nabito ay ngayon konalang ulit nakinig ang buses ni zeus. "Sasama ako,"

ZAICA ( AUTHOR POV) ___Lumipas ang tatlong taon.Sa loob ng mahabang panahong iyon, tila isang makapal na kurtina ang bumalot sa nakaraan ni Zaica. Ang dating tahanang puno ng pangungulila, pagdududa, at panloloko ay naging isang malayong alaala na lamang-isang bangungot na matagal na niyang nais na tuluyang makalimutan.Sa tulong ng kaniyang tunay na pamilya, nakapagpatayo siya ng panibagong buhay sa isang payapa at liblib na probinsya, malayo sa ingay ng siyudad at lalo na sa anino ni Zeus. Dito, sa gitna ng luntiang kapaligiran at preskong hangin, ibinigay niya ang buong pagmamahal at atensyon sa kaniyang munting anghel-si Zio.Tatlong taong gulang na si Zio. Minana nito ang matang maitim, matangos na ilong, at matipunong pangangatawan ng kaniyang ama, ngunit ang kaniyang matamis na ngiti, malambot na puso, at magalang na pag-uugali ay salin mismo kay Zaica. Sa bawat araw na lumilipas, ang bata ang naging liwanag at lakas na nagtulak sa kaniya upang magpatuloy. Kahit hindi niya ma

ZAICA’S POVAng takbo ng buhay dito sa probinsya ay dahan-dahan at payapa, at natutunan ko nang pahalagahan ang bawat sandali nang higit pa kaysa sa mabilis at magulong pamumuhay ko noon sa siyudad. Every morning, gumigising ako hindi sa ingay ng mga sasakyan o sa sunod-sunod na tawag para sa trabaho, kundi sa mahinang huni ng mga ibon at sa preskong hangin na may dalang amoy ng lupa at mga namumulaklak na halaman mula sa paligid. It feels as if this place is wrapping us in a warm blanket, keeping us safe and far away from all the problems and chaos that exist outside this little world we have built for ourselves.Tatlong taon na ang lumipas mula noong nagdesisyon akong iwan ang lahat, at kapag bumabalik ang alaala noon, masasabi kong iyon ang pinakamahirap pero pinakamagandang desisyong nagawa ko. May mga pagkakataong pilit pa ring bumabalik sa isip ko ang mga pangyayaring dati’y nagpabigat sa dibdib ko at nagpapatulo ng luha, pero ngayon, those memories no longer bring the same shar