All Chapters of ลวงราคะลิขิตสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

ยามสายในหมู่บ้าน เสียงจอแจของพ่อค้าแม่ค้าท่ามกลางอากาศเย็นบางเบาในปลายฝนต้นหนาว ซูเหมยหลันยืนอยู่หน้าร้านขายของริมถนนดินที่เต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่มือเรียวหยิบถุงเครื่องเทศและธัญพืชต่างๆ ขึ้นมาอย่างเงียบๆ ริมฝีปากอวบอิ่มปราศจากรอยยิ้ม มีเพียงดวงตาที่แข็งกร้าวและเยียบเย็นนางจ่ายเงินแล้วเดินไปตามทางเดิน มุ่งหน้าสู่ร้านขายสุราแล้วซื้อไหเล็กกลับไปเท่าที่พอนำกลับไปไหว จากหญิงสาวที่เชื่อมั่นใจความรักครั้งใหม่ ตอนนี้เหลือเพียงใบหน้าเย็นชาของคนที่ใจแตกสลายนางเดินออกจากหมู่บ้านอย่างเงียบงัน สายตาหลุบต่ำแต่แววตากลับสั่นไหวเต็มไปด้วยไฟคุกรุ่นเหวินเจากล้าพูดว่าไม่มีผู้ใด กล้ามองหน้านางแล้วเอ่ยคำว่ารัก เขาคิดจะจับปลาสองมือ กับนางก็จะเก็บไว้ กับภรรยาก็ไม่ยอมปล่อยเสียงในหัวกระซิบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่เท้าเหยียบลงบนเส้นทางขึ้นเขานางเดินขึ้นทางคดเคี้ยวผ่านหมู่ไม้หนาแน่น ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า แต่กลับไม่อาจเยียวยาความเจ็บปวดของจิตใจ“ข้าช่างโง่เขลา ต่อแต่นี้ ไม่ว่าผู้ใดจะเข้ามาในเรือน ข้าจะไม่วางใจใครอีกแล้ว” นางกัดฟันแน่น รู้ตัวดีว่าไม่อาจหวนคืนเป็นหญิงสาวคนเดิมได้อีกแล้ว ความรักที่นางเคยหล่อเลี้ยงด้

คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางให้เขาพักที่ห้องโถงเล็กๆ ของบ้านโดยมีผ้าห่มให้เขาเพียงหนึ่งผืน ในขณะที่ตนเองนอนอยู่ในห้องนอนที่มีเพียงฉากไม้ไผ่กั้นทั้งคู่เอาไว้จิ่งเฟยไม่หลอกตัวเอง เขามีความปรารถนาต่อนาง หากแต่บุรุษอย่างเขาไม่เคยข่มเหงน้ำใจสตรี หากนางไม่เต็มใจเขาก็ไม่กล้าที่จะล่วงเกินในตอนเช้าเมื่อซูเหมยหลันตื่นขึ้นมา นางก็ไม่เจอเขาแล้ว นางยกยิ้มแล้วถอนหายใจด้วยความเสียดาย รู้เช่นนี้เมื่อคืนน่าจะยั่วยวนเขาให้มากกว่านี้ ความเปล่าเปลี่ยวใจและความกำหนัดของนางเริ่มปะทุ ความรักหรือ...นางไม่ปรารถนา นางปรารถนาเพียงร่างกายของเขาที่จะมอบความสุขสมให้แก่นางเท่านั้นแต่เมื่อประตูผลักเข้ามา นางก็พบว่าเขายังไม่ได้จากไปไหน“เจ้า... ข้านึกว่าเจ้าไปเสียแล้ว”“ข้าออกไปอาบน้ำที่ลำธารมาน่ะ และได้ปลามาสองตัว มันติดอยู่ในกับดักไม้ที่เจ้าทำเอาไว้”“รู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้าทำ”“แถวนี้ยังจะมีใครอาศัยอยู่อีกเล่า” เขากล่าวแล้วยิ้มให้นาง มองดูนางยิ้มอ่อนหวานกลับมาแล้วหัวใจก็เต้นเร็วด้วยความหวั่นไหว“เช่นนั้นเจ้าพักต่อจนแผลหายดีแล้วค่อยไป ดีหรือไม่” นางกล่าวถาม แล้วหลุบตาต่ำ กิริยาที่เขินอายนั้นทำให้ใจบุรุษยิ่งสั่นไ

หลายวันต่อมา เสียงเรียกจากหน้าบ้านไม้ในยามสาย ปลุกซูเหมยหลันจากภวังค์แห่งความสงบสุขชั่วคราว“มีใครอยู่ไหม” เสียงหญิงสาวฟังดูรีบร้อน แต่เรียบร้อย ซูเหมยหลันวางถ้วยน้ำแกงในมือลง ลุกขึ้นเดินออกมาทางประตูอย่างไม่เร่งรีบ แต่หัวใจกลับเต้นแรง สัญชาตญาณบางอย่างเตือนว่านี่ไม่ใช่ผู้ผ่านทางธรรมดาพอเปิดประตูออกไป นางก็เห็นหญิงสาวผู้หนึ่ง ใบหน้าซีดเซียวจากการเดินทางไกล แต่สายตาเด็ดเดี่ยวมั่นคง เคียงข้างนางมีชายฉกรรจ์อีกสองคนยืนประกบ มองมาด้วยสายตาที่สำรวจและค้นหาสตรีนางนั้นคือภรรยาของเหวินเจา...“มีอะไรหรือ” ซูเหมยหลันถาม แล้วทำสีหน้าราวกับไม่เคยเห็นนางมาก่อน“ข้าแซ่ลู่ นามว่าฉางเอ๋อร์ ทั้งสองคนคือลูกพี่ลูกน้องของข้า พวกเรามาตามหาคน” หญิงผู้นั้นจ้องมองนางอย่างไม่หลบสายตา“หาคนหรือ” ซูเหมยหลันทำเป็นขมวดคิ้วแล้วเอียงคอด้วยความสงสัย“เจ้าอยู่ที่นี่ตามลำพังหรือไม่” ลู่ฉางเอ๋อร์ถามพลางชะโงกหน้าเข้าไปในเรือน ให้สามีมีภรรยาอีกคนยังดีกว่าไม่รู้ว่าเขาเป็นตายอย่างไร“ข้าอยู่กับสามี” ซูเหมยหลันตอบ แสร้งทำท่าไม่ไว้วางใจพวกเขา“สามีของข้า... นามว่าเหวินเจา เขาหายไปได้สองเดือนแล้ว ข้าตามหาเขาไปทั่วทุกที่”ซูเ

จิ่งเฟยกลับมาอยู่กับซูเหมยหลันอีกครั้งในช่วงต้นฤดูหนาว ดวงหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้มอ่อนล้าแต่ก็มีความสุขกับการปรนเปรอรักจากนางเขาออกล่าสัตว์ตั้งแต่เช้าจรดเย็น บางคราก็แบกซากกวางป่ากลับมา บางคราก็เพียงเก็บผลไม้ป่ามาให้นาง แล้วขุดหลุมดินลึกเพื่อให้นางเก็บเนื้อสัตว์ไว้กินในฤดูหนาวซูเหมยหลันใช้ชีวิตร่วมกับเขาอย่างเรียบง่าย นางพูดจาอ่อนหวานและให้เขาช่วยทำงานหนักหลายอย่างได้เพียงแค่เอ่ยปาก รวมถึงบ้านไม้ที่ตอนนี้ต่อเติมให้เขาทำห้องอาบน้ำให้นาง เพื่อให้ต้มน้ำอาบในฤดูหนาวนี้ไม่ต้องไปที่ลำธารให้ลำบากวันนี้เขาออกไปตั้งแต่เช้า เพราะนางอยากเติมข้าวสารให้เต็มถัง และอยากได้แป้งและธัญพืชมาเพิ่ม กวางที่เขาล่าได้เมื่อวานนี้ถูกชำแหละและนำลงไปขายในหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด เพื่อนำเงินไปซื้อข้าวของเหล่านี้กลับขึ้นมาให้นางจิ่งเฟยมีรูปร่างสูงใหญ่และพละกำลังที่มาก เขากลับมาถึงในยามโหย่วพร้อมกับข้าวสารหนึ่งกระสอบ แป้งสาลีกระสอบเล็ก ธัญพืชจำนวนหลายห่อ แล้วมีเกลือที่ซื้อมาเพิ่มทั้งๆ ที่ของเดิมก็ยังเหลืออีกมาก“ข้ากลับมาแล้ว” เสียงร้องของเขาทำให้นางรับเปิดประตูรับเขานำข้าวของที่แบกมาไปไว้ที่ครัว นางเดินตามไปดูก็ย

หนึ่งเดือนผ่านไป เข้าสู่ช่วงกลางฤดูหนาว สายลมเย็นที่พัดผ่านป่าเงียบ ทุกสิ่งกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง ไม่มีเสียงฝีเท้าของผู้ใดที่ผ่านเข้ามา ไม่มีเพียงละอองหิมะเบาบางที่เริ่มโปรยปรายให้ยิ่งรู้สึกเหน็บหนาวทั้งกายและใจซูเหมยหลันใช้ชีวิตตามปกติ อาหารยังมีเพียงพอให้นางใช้ชีวิตในเรือนไม้หลังนี้ต่อไปอย่างไม่ลำบาก ทั้งข้าวสาร ธัญพืช ไข่จากไก่ในคอก และผักในแปลงที่เขาปลูกทิ้งไว้ให้ วันนี้ทำน้ำแกงรสจืดแต่กลมกล่อมคือสิ่งเดียวที่ทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่ว่างเปล่าเสียทีเดียว“หิมะจะตกแล้ว อีกหน่อยผักเหล่านี้ก็คงปลูกไม่ได้” นางพึมพำแล้วมองออกไปด้านนอก หิมะยังไม่ปกคลุมผืนดินเสียเท่าไหร่“น้ำที่ส่งผ่านท่อไม้ไผ่ลำเลียงเข้ามาอีกหน่อยคงกลายเป็นน้ำแข็ง เช่นนั้นอ่างอาบน้ำที่จิ่งเฟยทำเอาไว้คงได้ใช้เป็นอ่างเก็บน้ำดื่มกินชั่วคราวในช่วงฤดูหนาวนี้” นางพูดกับตนเองเบาๆ ขณะนั่งเหม่อมองออกไปนอกเรือนแต่แม้จะบอกตนเองว่ามิได้เสียใจ ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกว่างเปล่าเริ่มเกาะกินลึกขึ้นทุกวันขณะที่นางกำลังนั่งตากแดดอย่างเพลินๆ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบพื้นดินนุ่มของป่า ไม่ใช่เสียงหนักแน่นของคนแบกของหนัก หากแ