ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

ตอนที่จี้หานอีเดินผ่านข้างกายเซี่ยอวี้เหิงไป เซี่ยอวี้เหิงก็ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นกระทั่งกลิ่นหอมกรุ่นนั้นจางหาย เขาถึงเพิ่งได้สติและหันกลับไปมองนาง ภายในใจพลันบังเกิดความรู้สึกซับซ้อนยากทานทนเซี่ยอวี้เหิงหลงคิดว่าเพื่อจะได้หย่าขาดกับเขา จี้หานอีจึงจงใจมาเล่นงานหลี่หมิงชิงหญิงรับใช้ผู้สูงวัยที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเรือนได้ยินบทสนทนาดังกล่าว จึงอดเดินเข้ามากระซิบบอกเซี่ยอวี้เหิงไม่ได้ว่า "คุณชายใหญ่ปรักปรำฮูหยินน้อยแล้วเจ้าค่ะ คุณชายหมิงมาถึงก็คุกเข่าอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ช่วงสายแล้ว ตอนนั้นฮูหยินน้อยยังสนทนาอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่าอยู่เลย""ด้วยความที่ฮูหยินน้อยโดนพิษ ก็ต้องพักรักษาตัวถึงสามวันกว่าจะหายดี วันนี้พอหายดีแล้วก็มาเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าทันที แล้วก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องของคุณชายหมิงแม้แต่ครึ่งคำด้วยเจ้าค่ะ"ใบหน้าของเซี่ยอวี้เหิงพลันแข็งค้างเขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าจี้หานอีเองก็โดนพิษมาเช่นกันพิษของแมลงพิษแดงนั้นร้ายกาจนัก ได้ยินมาว่าเมื่อสองวันก่อนนางถึงขั้นเจ็บปวดจนลุกจากเตียงไม่ไหวสามวันนี้เขาควรอยู่เคียงข้างนาง แต่หลังเขาจากมาในคืนนั้น เซี่ยอวี้เหิงก็ไม่เคยกลับไปหานางอีกเ

จี้หานอีไม่มีเวลาว่างไปสืบความเคลื่อนไหวของฝ่ายหลี่หมิงชิง แต่ด้วยความที่หลี่หมิงชิงไปคุกเข่าร้องไห้โวยวายอยู่หน้าประตูเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องที่เดิมทีรู้กันแค่ในเรือนใหญ่ ตอนนี้ทั้งเรือนรองและเรือนสามต่างก็ล่วงรู้กันหมดแล้วพอหลุดไปถึงหูเรือนรองและเรือนสาม คนพูดถึงก็ยิ่งมาก บ่าวไพร่พากันซุบซิบนินทา กระทั่งเรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวนขณะจี้หานอีประคองฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยไปเดินเล่นที่สวนดอกเหมย ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยก็ได้แต่ทอดถอนใจ "เดิมทีย่าคิดปิดบังเรื่องงามหน้านี้ไว้ แม้พูดว่าจะไล่หลี่หมิงโหรวไป แต่ก็ตั้งใจจะบอกให้คนนอกรู้แค่ว่าสกุลเซี่ยเลี้ยงดูนางมาจนถึงวัยปักปิ่นแล้ว นางจึงต้องแยกออกไปแต่งงานมีครอบครัว วันหน้านางเป็นตายร้ายดีอย่างไร สกุลเซี่ยก็ไม่ขอเข้าไปก้าวก่าย ย่ายังไม่ใจจืดใจดำถึงขั้นคิดทำลายชื่อเสียงของนางหรอก""แต่น้องชายนางกลับดึงดันมาแหกปากโวยวายที่เรือนย่า จนเวลานี้ก็รู้กันไปทั่วแล้ว เขาคงคิดว่าพอทำให้เป็นเรื่องใหญ่ คนนอกก็จะลือกันว่าย่าเป็นนางเฒ่าใจร้ายกระมัง แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า ในฐานะฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเซี่ย หลายปีมานี้มีคลื่นลมและเล่ห์เหลี่ยมผู้คนรูปแบบใดบ้างที่

“ภายภาคหน้า ข้ากับคุณชายใหญ่ถือเสียว่าไม่เคยรู้จักกัน หากมีผู้ใดถามไถ่ ข้าก็จะกล่าวถึงแต่ข้อดีของสกุลเซี่ย ย่อมไม่เป็นอุปสรรคขัดขวางคุณชายใหญ่แน่นอนเจ้าค่ะ”ขณะกล่าว จี้หานอีก็หยัดกายลุกขึ้น ก่อนย่อเข่าคารวะเซี่ยอวี้เหิง “หานอีรู้ตัวดีว่าการไร้ทายาทสืบสกุลถึงสามปีนับเป็นความผิดใหญ่หลวง ไม่ควรรั้งอยู่ในสกุลเซี่ยต่อไป เรื่องนี้มิใช่ความผิดสกุลเซี่ย และมิใช่ความผิดของคุณชายใหญ่ด้วยเช่นกัน”“การหย่าร้างของเราในครั้งนี้ ถือเป็นจุดจบที่น่ายินดีแล้ว”เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยได้ฟังถ้อยคำเหล่านั้น ดวงตาก็รื้นไปด้วยหยดน้ำตา “หานอี เจ้าเด็กโง่เอ๋ย...”เซี่ยอวี้เหิงเหม่อมองเจ้าของร่างอันบอบบางผู้ยืนหลุบตาคารวะอยู่เบื้องหน้า นางยังคงสงบนิ่งและว่าง่ายเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเช่นที่เคยเป็นมา แม้แต่ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยออกจากปาก ก็ไม่มีร่องรอยของการตัดพ้อต่อว่าหรือความไม่ยินยอมพร้อมใจแม้แต่น้อยดูเหมือนนางจะเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร เฉกเช่นเมื่อครู่ที่เขาเข้าใจนางผิด บนใบหน้าของนางก็หาได้มีความรู้สึกโศกเศร้าไม่ราวกับว่านางชาชินเสียแล้ว ราวกับว่านางไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไปยามนี้นางยังคงมีจิตใจสงบเยือกเย็น ก

แต่เขาจะพูดอะไรได้อีกเล่า สุดท้ายก็ทำได้เพียงขบกรามอดกลั้น สองมือขยำม้วนสำนวนคดี ก่อนเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจนักเสิ่นซื่อเอนกายพิงพนักเก้าอี้ พลางทอดสายตามองแผ่นหลังของเซี่ยอวี้เหิง จากนั้นจึงปรายตามองผู้ติดตามที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องผู้ติดตามรับรู้ความนัยได้ทันที จึงก้าวตามหลังเซี่ยอวี้เหิงออกไปครั้นตกเที่ยง ข่าวคราวที่ผู้ติดตามไปสืบเสาะมาก็ถูกส่งถึงหูของเสิ่นซื่ออย่างรวดเร็วที่แท้หลายวันมานี้เซี่ยอวี้เหิงไม่ได้กลับจวนสกุลเซี่ย เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานทุกวันผู้ติดตามค้อมกายลงเล็กน้อย ก่อนกระซิบแผ่วเบา "ได้ยินมาว่าเมื่อคืนวานใต้เท้าเซี่ยยังดื่มสุราจนเมามายไม่ได้สติ คล้ายกลัดกลุ้มใจด้วยเรื่องราวในเรือนหลังขอรับ"เสิ่นซื่อคลึงลูกประคำในมือเล่นอย่างไม่ช้าไม่เร็ว สายตาทอดมองแสงสลัวที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา จากนั้นจึงหรี่ตาลง และถามด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านอย่างหาได้ยากยิ่ง "หืม? เรือนหลังงั้นหรือ?"สายข่าวของสำนักตรวจการในเมืองหลวงนั้นมีอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นสำนักบูรพา กองทหารม้า กรมโยธาธิการ หรือแม้แต่ในหน่วยองครักษ์เสื้อแพรก็ล้วนแต่มีผู้คนแฝงตัวอยู่ทั้งสิ้น หากคิดสืบเรื่อ

คำถามจากผู้เป็นเจ้าของห้องทำเอาจี้หานอีถึงกับพูดไม่ออกหากถามว่าขัดสนหรือไม่ ย่อมต้องขัดสนอยู่แล้วเมื่อก่อนนางไม่เคยต้องกลัดกลุ้มเรื่องเงินทอง แต่บัดนี้นางเพิ่งกระจ่างแจ้งว่า หากมีเงินย่อมสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย หากมีเงินย่อมสามารถใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผย ทั้งยังสามารถรักษาอาการป่วยของมารดาให้ดีขึ้นได้อีกด้วยสุดท้ายไม่ว่าเรื่องราวใด หากไร้ซึ่งเงินทองก็ล้วนไม่อาจขับเคลื่อนทั้งสิ้นแต่นางกลับส่ายหน้า ด้วยไม่อยากเผยความขัดสนให้เขาเห็นมากไปกว่านี้ "พอดีว่าไม่ได้ขัดสนอันใดนักเจ้าค่ะ"อันที่จริงก็ไม่ได้ขัดสนมากนักหรอก เวลานี้เงินทองในมือนางมีพอใช้จ่ายแล้ว ทางจินหลิงเองก็ส่งจดหมายมาบอกว่ากำลังจัดการดูแลจวนที่นั่น นางจึงไม่ต้องหาซื้อเรือนหลังใหม่ ขอเพียงประหยัดมัธยัสถ์ ไปเปิดร้านขายภาพเขียนอักษรศิลป์ให้ดี และขายภาพวาดอีกสักหน่อย ก็น่าจะเพียงพอแล้วเมื่อเสิ่นซื่อปรายตามองใบหน้าจี้หานอี ก็เห็นนางหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบตาเขา ซ้ำยังยืนสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ไม่ต่างจากตอนเยาว์วัยที่นางมักมายืนอย่างมีมารยาทอยู่ตรงหน้าเขา สองมือประสานไว้ด้านหน้า ดูบอบบางอ่อนหัดทว่ากลับแสร้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่ชาย