ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

จี้หานอีเบิกตาโตจ้องมองชายหนุ่มด้วยความตกตะลึง นางไม่อยากเชื่อเลยว่าคำพูดเหล่านี้จะหลุดออกมาจากปากเซี่ยอวี้เหิงคุณชายที่สูงส่งและอ่อนโยนผู้นั้น จะมีวันที่เขากล่าววาจาเช่นนี้ออกมาด้วยหรือนางพยายามผลักเขาออกไป แต่เซี่ยอวี้เหิงกลับบีบแขนนางแน่น ขณะดันตัวนางให้ถอยเข้าไปในห้องหนังสือทีละก้าว ทั้งยังประคองใบหน้านาง บังคับให้นางถอยหลัง ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันอันแปลกตา ปลายนิ้วบีบลงบนพวงแก้มเนียนนวลของนางอย่างแรง “หานอี รู้หรือไม่ว่าใบหน้าเจ้าสามารถยั่วยวนบุรุษได้มากเพียงใด ใบหน้าที่งดงามปานนี้ ผิวพรรณผุดผ่องดุจไข่มุกเช่นนี้ บุรุษคนใดบ้างไม่ชื่นชอบ?”เซี่ยอวี้เหิงกล่าวพลางโน้มกายลงต่ำ ไล่ต้อนจนจี้หานอีต้องถอยไปชนขอบโต๊ะยาว น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความเคียดแค้นประหนึ่งคนสิ้นไร้ไม้ตอก “เรือนร่างนี้ก็ช่างรู้จักเอาใจบุรุษนัก รู้หรือไม่ว่าข้าพึงใจเจ้าตรงไหนที่สุด? ข้าพึงใจก็ตอนเจ้าอยู่บนเตียง เรือนร่างทั้งอ่อนนุ่มและนวลเนียน ครั้นเกิดอารมณ์เสน่หาก็เร่าร้อนยิ่งกว่าสตรีในหอคณิกา...”หลังจากนั้น เซี่ยอวี้เหิงเอาแต่จ้องมองใบหน้าจี้หานอี เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างหูนาง ก่อนใช้ถ้อยคำอันหยาบโลน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หรงชุนประคองอ่างน้ำร้อนผลักประตูเข้ามา จี้หานอียังคงนอนขดตัวอยู่บนเตียง เรือนผมดำขลับปกปิดใบหน้าจิ้มลิ้ม หรงชุนเห็นแล้วก็อดปวดใจไม่ได้ จึงกระซิบเรียกเบา ๆ "ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ถึงเวลาตื่นแล้วเจ้าค่ะ"จี้หานอีรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย นางครางรับในลำคออย่างเกียจคร้าน ก่อนเผยใบหน้าออกจากใต้ผ้าห่ม พลางถามหรงชุน "ของขวัญวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเตรียมพร้อมแล้วใช่หรือไม่?"หรงชุนรีบตอบ "ฮูหยินน้อยวางใจเถิด เมื่อคืนบ่าวเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"จี้หานอีผงกศีรษะ ก่อนหลับตาลงและยันกายลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าซีดเซียวยังคงงดงาม "ของบนโต๊ะที่เขาให้คนส่งมาเมื่อคืน เจ้าเอาไปเก็บไว้ในห้องคลังให้หมดเถิด ของเหล่านั้นล้วนมีค่า ทั้งยังมีเงินทองรวมอยู่ด้วย เจ้าจงเก็บรักษาไว้ให้ดี อย่าให้หล่นหายเป็นอันขาด"สิ่งของที่เซี่ยอวี้เหิงส่งมาเมื่อคืน จี้หานอีไม่ได้คิดนำไปคืนถึงมือเขา ด้วยนางไม่อยากมีสิ่งใดเกี่ยวพันกับเขาอีก ปรารถนาเพียงได้ไปจากที่นี่อย่างสงบสุข อย่างไรเสียหลังนางไปแล้ว นางก็จะไม่นำสิ่งของเหล่านั้นติดตัวไปอยู่ดีหรงชุนพยักหน้า ก่อนมองดูดวงตาที่บวมช

ขณะกล่าว เสียงของเซี่ยจิ่นก็ขาดห้วงลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าอันสงบนิ่งของจี้หานอี ส่วนลึกในแววตาแฝงไว้ด้วยการจับผิดอย่างเหยียดหยาม "นี่สกุลกู้แอบไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลอื่นมาใช่หรือไม่?""หรือว่ามีคนรู้จักของสกุลกู้สนิทสนมกับท่านผู้บัญชาการ?"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า "ข้าแทบไม่ได้กลับสกุลกู้ จึงไม่รู้เรื่องนี้เลยเจ้าค่ะ"คำพูดนี้ฟังดูคลุมเครือ ทั้งไม่รู้ว่าเรื่องราวที่แท้จริงเป็นเช่นไร เซี่ยจิ่นจึงรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกประหลาดนักสกุลกู้มีสภาพเช่นไร หรือมีเส้นสายอันใด หากมีจริง นายใหญ่สกุลกู้จะยังต้องทนตกระกำลำบากอยู่ชายแดนอันห่างไกลจนถึงเวลานี้หรือ?นางจ้องมองใบหน้าของจี้หานอี พลางคิดว่าสามีของตนคงคิดมากเกินไปเองบางทีฮูหยินรองสกุลกู้อาจทุ่มเงิน ไปขอร้องท่านผู้บัญชาการกองปราบฝ่ายเหนือด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง จนอีกฝ่ายยอมตกลงก็เป็นได้ แปดส่วนคงต้องเป็นเช่นนี้แน่ส่วนทางด้านท่านเจ้ากรมตรวจการฝ่ายซ้าย ก็คงบังเอิญไปได้ยินเรื่องนี้มาจากที่ใดสักแห่ง จึงถามขึ้นมาโดยไม่ได้คิดอะไรกระมังเมื่อคิดได้เช่นนี้ ดวงตาของเซี่ยจิ่นก็ฉายแววเย้ยหยัน นางมองจี้หานอีอีกครั้งพลางก

ล่วงเข้าช่วงสาย จี้หานอียืนอยู่เป็นเพื่อนแม่สามีครู่หนึ่ง ก่อนถูกเรียกให้ไปดูแลบรรดาเครือญาติของสกุลเซี่ย เพื่อเตรียมเชิญพวกเขาไปยังโถงบุปผาสำหรับรับประทานอาหารในอีกไม่กี่อึดใจเวลานี้งานเลี้ยงใกล้เริ่มแล้ว จี้หานอีบังเอิญพบแม่นมหลินผู้กำลังรีบร้อนมาหานางระหว่างทาง จึงหยุดเท้ารอคอยทันทีที่แม่นมหลินมาถึงข้างกายจี้หานอี ก็รีบรายงานสิ่งที่ตนพบเห็นตอนสะกดรอยตามหลี่หมิงโหรวให้ฟังอย่างเร่งร้อนกล่าวจบ แม่นมหลินก็ลดเสียงต่ำลงพลางมองจี้หานอีด้วยความร้อนใจ "บ่าวเฝ้ารออยู่ด้านนอกนานกว่าค่อนชั่วยามก็ยังไม่เห็นคนเดินออกมา ฮูหยินน้อยลองไปดูสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ?""บ่าวเกรงว่านังปีศาจจิ้งจอกนั่นจะใช้มารยาล่อลวงคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ"จี้หานอีครุ่นคิดเล็กน้อย สอบถามเวลาที่เซี่ยอวี้เหิงพาหลี่หมิงโหรวเข้าไปในห้องหนังสือเรือนหลังกับแม่นมหลินโดยละเอียด เมื่อคำนวณดูแล้วก็นับว่ารั้งอยู่นานมากจริง ๆวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่า เซี่ยอวี้เหิงในฐานะหลานชายคนโตของสกุลเซี่ย ย่อมต้องอยู่ต้อนรับแขกเหรื่อที่เรือนหน้า จะมารั้งอยู่ในเรือนหลังนานถึงเพียงนี้ได้อย่างไรพลันปรากฏบ่าวอาวุโสอีกคนหนึ่งเดิ

เมื่อเซี่ยอวี้เหิงพูดออกมาเช่นนั้น ภายในห้องก็พลันเงียบลงในบัดดล สายตาหลายคู่พากันเหลือบมองมาทางจี้หานอีอย่างมีเลศนัยกระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยก็ยังอดปรายตามองจี้หานอีปราดหนึ่งไม่ได้แต่สีหน้าของจี้หานอีสงบนิ่งยิ่งนัก สงบนิ่งเสียจนคล้ายว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตน สงบนิ่งประหนึ่งนางคาดเดาเหตุการณ์ได้อยู่แล้วสำหรับจี้หานอี การที่เซี่ยอวี้เหิงยังคงออกหน้าขอความเมตตาแทนหลี่หมิงโหรว ย่อมไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอันใดอดีตเคยเป็นเช่นไร บัดนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้นนางเข้าใจดี หากวันนี้ฐานะของนางกับหลี่หมิงโหรวสลับกัน สิ่งที่ได้รับกลับมาย่อมต้องเป็นสีหน้ารังเกียจชิงชังของเซี่ยอวี้เหิงแน่นอนความผ่อนปรนและความลำเอียงที่เขามีต่อหลี่หมิงโหรว ล้วนกลายเป็นการกดขี่ข่มเหงต่อนางทั้งสิ้นจี้หานอียังคงนิ่งเงียบ ในเมื่อไร้ผู้ใดไต่ถาม นางก็คร้านจะพูดผู้ที่เอ่ยปากขึ้นมาเป็นคนแรกย่อมหนีไม่พ้นฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย และท่านก็เป็นเพียงผู้เดียวที่สามารถออกคำสั่งได้ในยามนี้หญิงชราพลันตบโต๊ะอย่างบันดาลโทสะ “ข้าว่าเจ้าคงหน้ามืดตามัวไปแล้วจริง ๆ สตรีผู้หนึ่งวางแผนจงใจปองร้ายเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะร้องขอความ