ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

หรือบางทีนางอาจกำลังพูดความจริง ด้วยรู้สึกว่าตนเองใช้ชีวิตอยู่ในสกุลเซี่ยราบรื่นดีก็เป็นได้แล้วเขาจะคาดหวังคำตอบใดจากสตรีที่ออกเรือนแล้วกันเล่าขณะยื่นมือไปรับถ้วยชาจากจี้หานอี ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของเขาก็เฉียดผ่านปลายแขนเสื้อนาง ส่งผลให้ร่างกายพลันแข็งเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง แต่เสิ่นซื่อก็ไม่ได้มองหน้านางอีก เพียงกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำเท่านั้นว่า "ข้าได้ยินมาว่า เจ้ากับสามีคิดหย่าขาดจากกัน"สิ้นคำกล่าวของเสิ่นซื่อ ม้วนภาพวาดที่วางอยู่ขอบโต๊ะก็พลันร่วงหล่นลงพื้น จี้หานอีรีบก้มลงไปหยิบด้วยความลนลาน ก่อนม้วนเก็บภาพวาดที่คลี่ออกมาให้กลับคืนสู่ความเรียบร้อยเสิ่นซื่อเฝ้ามองการกระทำของจี้หานอีในความเงียบ ดวงตาหงส์อันสงบนิ่งกวาดมองอกอิ่มและทรวดทรงองเอวที่ดูอวบอัดชัดเจนยิ่งขึ้นยามนางโน้มตัวลง แล้วสายตาก็หยุดลงบนใบหน้าซึ่งกำลังตื่นตระหนกเล็กน้อยในขณะนี้บนใบหน้าขาวผ่องปรากฏสีแดงเรื่อ ทำเอาเขารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาวูบหนึ่งจี้หานอีรอจนม้วนเก็บภาพวาดวางคืนที่เดิมแล้ว จึงค่อยหันไปมองเขา น้ำเสียงแฝงความระมัดระวังคล้ายหยั่งเชิงขณะถาม "ใต้เท้าเสิ่น... เหตุใดถึงกล่าวเช่นนั้นหรือเจ้าคะ..."สายตาที่ใช

หรงชุนผู้เดินติดตามอยู่ข้างกายจี้หานอีพลันรู้สึกปวดใจกับเงินทองที่ใช้จ่ายออกไปยิ่งนัก จึงกระซิบว่า "ฮูหยินน้อยประหยัดหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หรงชุนนั้นปวดใจจริง ๆ วันเวลาหลังหย่าร้างเกรงว่าชีวิตคงยากลำบากกว่านี้เป็นร้อยเท่า เก็บเงินไว้ให้มากหน่อยย่อมเป็นเรื่องดีแต่จี้หานอีกลับแย้มยิ้ม "เจ้าวางใจเถิด ข้ายังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง"แต่ตอนที่อยู่ในร้านขายผ้า กลับบังเอิญพบฮูหยินรองแห่งจวนสกุลเซี่ยและลูกสะใภ้สามที่กำลังประคองนางอยู่พอดีและก็ให้บังเอิญเป็นจังหวะที่หลงจู๊ห่อผ้าพับนั้นเสร็จ และหรงชุนก็สั่งให้หลงจู๊นำผ้าไปส่งที่สกุลกู้โดยตรงผ้าของร้านนี้ราคาไม่ถูก เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในร้านที่ดีที่สุดประจำเมืองหลวงตอนแรก ฮูหยินรองสกุลเซี่ยจำจี้หานอีผู้สวมหมวกติดผ้าคลุมหน้าไม่ได้ แต่พอมองเห็นหรงชุนเท่านั้นก็จำจี้หานอีได้ทันทีนางชำเลืองมองจี้หานอีด้วยแววตากึ่งยิ้มกึ่งเย้ยหยัน พิจารณาจี้หานอีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนหัวเราะทักทาย "หลานสะใภ้ช่างระลึกถึงสกุลกู้อยู่เสมอเชียวนะ"จี้หานอีเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาอย่างเป็นธรรมชาติ "คราวก่อนตอนไปบ้านท่านตา เห็นญาติผู้น้องสว

คำพูดของแม่นมหลินค่อย ๆ แผ่วเบาลง เมื่อกล่าวถึงประโยคสุดท้าย น้ำเสียงก็ถึงกับสั่นสะอื้นขึ้นมาเล็กน้อยฮูหยินน้อยในเรือนอื่น ผู้ใดบ้างไม่มีเงินทองส่วนตัวและสินเดิมอันสมบูรณ์พร้อม ยามปกติล้วนแต่งกายหรูหราเลิศล้ำ มีเพียงฮูหยินน้อยของพวกนางเท่านั้นที่ไม่มีสิ่งใดเลย ทำได้เพียงพึ่งพาเบี้ยหวัดจากกองกลาง ยามปกติหรือก็แต่งกายเรียบง่าย สวมใส่เพียงเครื่องประดับเก่าครึ ซ้ำยังต้องถูกสะใภ้เรือนอื่นหัวเราะเยาะลับหลังอีกเวลาเดียวที่ฮูหยินน้อยจะได้แต่งกายหรูหราสมฐานะ ก็มีเพียงยามต้องออกไปข้างนอกหรือไม่ก็กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเท่านั้นเครื่องประดับในหีบก็มีรวมกันอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ฮูหยินใหญ่ให้คนมาส่งมอบในแต่ละเรือนทุกช่วงฤดูอยู่แล้ว ส่วนฮูหยินน้อยนั้นไม่เคยซื้อหาสิ่งที่ตนเองโปรดปรานเพิ่มเติมสักครั้งทั้งยามปกติคุณชายใหญ่ก็ไม่ได้ใส่ใจฮูหยินน้อยสักนิด นายท่านเรือนอื่นมีแต่ซื้อหาเครื่องประดับมาฝากภรรยา ทว่าคุณชายใหญ่แค่จะรั้งอยู่ในเรือนยังแทบไม่มีเวลา จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงการซื้อหาข้าวของใด ๆ มาให้ฮูหยินน้อยกลับเป็นคุณหนูญาติผู้น้องผู้นั้น ที่มักแวะเวียนมาหาฮูหยินน้อยอยู่บ่อยครั้ง คอ

หลังเซี่ยอวี้เหิงเดินจากไป จี้หานอีซึ่งอยู่ภายในห้องก็ก้มหน้ามองเศษกระเบื้องและน้ำชาที่เจิ่งนองอยู่แทบเท้าตลอดช่วงเวลาสามปีระหว่างนางกับเซี่ยอวี้เหิง ก็เปรียบประหนึ่งความยุ่งเหยิงเละเทะบนพื้นห้องขณะนี้ยามอยู่ภายนอก เซี่ยอวี้เหิงคือวิญญูชนผู้สง่างามและซื่อสัตย์สุจริตแห่งศาลต้าหลี่ เป็นขุนนางหนุ่มอนาคตไกล ชาติตระกูลสูงส่ง ทว่ายามอยู่ภายในเรือน เขากลับไม่เคยแยแสเรื่องราวใด เขาเคยชินกับการทิ้งความวุ่นวายยุ่งเหยิงเช่นแอ่งน้ำชาแทบเท้านี้ ให้นางเป็นคนคอยตามเก็บกวาดและรับหน้าเขาสามารถเดินจากไปโดยไม่สนใจไยดี และไม่เคยเหลียวแลความรู้สึกของนางสักครั้งหรงชุนเดินเข้ามาจากด้านนอก เมื่อเห็นเศษซากความวุ่นวายแทบเท้าจี้หานอี ก็รีบสาวเท้าเข้ามาหาทันทีจี้หานอีบอกหรงชุนว่าไม่ต้องกังวล ก่อนถาม “ตรวจนับข้าวของเรียบร้อยดีหรือไม่?”หรงชุนรีบพยักหน้า “ตรวจนับเรียบร้อยหมดแล้วเจ้าค่ะ”จี้หานอีผงกศีรษะ สั่งให้หรงชุนไปนำสมุดบันทึกของตนออกมาจี้หานอียังคงนั่งอยู่บนตั่งหลัวฮั่น ขณะพลิกเปิดสมุดบันทึก ก่อนให้หรงชุนขานรายชื่อสิ่งของที่เพิ่งตรวจนับ เมื่อหรงชุนอ่านออกเสียง นางก็จดบันทึกตามไปด้วยสมุดเล่มนี้จ

กล่าวพลางนางหลินก็แค่นหัวเราะเย็นชา "หรือเจ้านำข้าวของจากสกุลเซี่ยแอบไปขายแลกเงินจุนเจือสกุลกู้หมดแล้ว?"จี้หานอีสวมใส่อาภรณ์ชุดนี้มาสองปีแล้วจริง ๆ ทว่าเสื้อผ้านางก็หาได้ขาดแคลนอันใด ซ้ำชุดนี้ยังเป็นชุดประจำช่วงฤดูหนาว ความจริงนับรวมกันแล้วนางก็สวมใส่ได้เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นนางหันมองนางหลินเพื่ออธิบายไปรอบหนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ "สกุลกู้นั้นเทียบสกุลเซี่ยไม่ได้จริง ๆ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นตกต่ำจนต้องให้ลูกสะใภ้นำข้าวของจากสกุลเซี่ยไปจุนเจือหรอกเจ้าค่ะ"นางหลินตวัดสายตาเย็นชามองจี้หานอี "แค่เจ้าบอกว่าไม่ได้จุนเจือก็หมายความเช่นนั้นงั้นรึ?""ผ้าแพรพับละแปดสิบตำลึง เจ้ากลับซื้อหาให้สกุลกู้โดยไม่คิดลังเล เจ้านี่ก็ช่างใจกว้างเหลือเกิน เบี้ยหวัดรายเดือนเจ้ามีเพียงห้าตำลึง ไม่ทราบเอาเงินทองมากมายมาจากที่ใด?""ข้ารู้ดีว่าเจ้ามีร้านค้าอยู่หนึ่งแห่ง ทว่าผลกำไรก็หาได้ดีเลิศอันใด ลำพังแค่ซื้อผ้าให้คุณหนูสกุลกู้ทั้งสองยังกล้าทุ่มถึงเพียงนี้ แล้วกับผู้อื่นเจ้ามิยิ่งใช้จ่ายไปมากมายหรอกหรือ? เงินทองเหล่านั้นมิใช่สกุลเซี่ยเป็นคนจ่ายหรือไร?"ฮูหยินรองสกุลเซี่ยผู้อยู่ด้านข้างมองจี้หานอีก่อนสำทับว่า "หล