ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

แสดงให้เห็นว่าสมุดบัญชีของจี้หานอี แทบไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยนางหลินปิดสมุดบัญชีลงด้วยความเงียบงันเมื่อฮูหยินรองสกุลเซี่ยที่อยู่ด้านข้างลอบสังเกตสีหน้านางหลิน รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันแข็งค้าง ดูท่ารายการในสมุดบัญชีคงถูกต้องตรงกันกระมังยามนี้นางจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย จึงผุดลุกขึ้นหมายเดินจากไป "พูดไปพูดมา นี่ก็เป็นเรื่องภายในเรือนของพี่สะใภ้ใหญ่ ข้าอยู่ตรงนี้รังแต่จะเป็นส่วนเกิน เช่นนั้นขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ"จี้หานอีตวัดตามองฮูหยินรองสกุลเซี่ย "เมื่อครู่ท่านอาสะใภ้รองเพิ่งกล่าวหาว่าข้าลักลอบนำของสกุลเซี่ยไปจุนเจือสกุลกู้ บัดนี้เรื่องราวยังไม่กระจ่าง ทั้งยังไม่ได้นำสมุดบัญชีไปตรวจสอบเทียบเคียง รบกวนอาสะใภ้รองรอดูอีกสักประเดี๋ยวเถิด เผื่อวันหน้าเกิดเรื่องผิดใจกันขึ้นมา แล้วจะหาว่าข้าทำตัวมีลับลมคมในอีก ชื่อเสียงต้องมาเสื่อมเสียเช่นนี้ ข้าจะแบกรับไหวได้อย่างไร?""อีกอย่าง ตัวข้านั้นปรารถนาเพียงความปรองดองในจวน แต่เมื่อเกิดเรื่องราวขึ้นมา เราก็ควรทำให้กระจ่างชัดดีกว่าเจ้าค่ะ"ฮูหยินรองสกุลเซี่ยชะงักงัน ครั้นเห็นจี้หานอีถือความถูกต้องเป็นที่ตั้งไม่ยอมอ่อนข้อให้ จึงได้แต่หั

คำตอบของจี้หานอีทำเอานางหลินจุกอกพูดไม่ออกนางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนแค่นยิ้มเย็นชาจ้องมองจี้หานอี “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะใจกว้างยอมใช้เงินตัวเอง รอให้อวี้เหิงกลับมาเมื่อใด ข้าจะซักถามเขาให้รู้เรื่อง ว่าเจ้าไปรีดไถเงินทองจากเขาใช่หรือไม่”จี้หานอีพยักหน้ารับอย่างให้ความร่วมมือเต็มที่ “ในเมื่อท่านแม่ไม่วางใจในเรื่องนี้ ลูกสะใภ้ก็ไม่มีอันใดจะกล่าว เชิญท่านแม่ซักถามคุณชายใหญ่ได้ตามสบายเลยเจ้าค่ะ”เมื่อนางหลินเห็นจี้หานอีตอบกลับอย่างเรียบเฉยไร้ความตื่นตระหนก ก็ให้รู้สึกคล้ายกำลังชกหมัดใส่ปุยนุ่น และไม่มีหนทางใดสามารถใช้จัดการลูกสะใภ้ผู้นี้ได้แม้แต่น้อยกระทั่งนางหลินเองก็ยังรู้สึกว่า บัดนี้ ตนกำลังจงใจหาเรื่องจับผิดโดยใช่เหตุนางหลินสูดลมหายใจเข้าลึก สุดท้ายก็ต้องเอ่ยปากไล่จี้หานอีกลับไปก่อนด้วยความรำคาญใจขณะจี้หานอีเดินกลับออกไป นางหลินก็มองตามแผ่นหลังของลูกสะใภ้ที่ลับหายไปหลังผ้าม่าน จากนั้นจึงค่อยยกมือขึ้นกุมหน้าผากพลางระบายลมหายใจยาวแรงบ่าวอาวุโสที่เพิ่งถือสมุดบัญชีไปตรวจนับสิ่งของเมื่อครู่ ค้อมกายลงมาข้างนางหลินพลางกระซิบ “เมื่อครู่ตอนบ่าวไปตรวจนับข้าวของตามบัญชี ก็ได้ลองเลี

นางทั้งอ่อนโยนทั้งบอบบาง มักพูดจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเจือรอยยิ้ม และเขาก็ไม่เคยเห็นนางโกรธเคืองสักครั้งความจริง บัดนี้เซี่ยอวี้เหิงกลับเฝ้าหวังให้จี้หานอีร้องไห้ฟูมฟายใส่เขาเช่นที่หลี่หมิงโหรวกระทำบ้างหัวใจของเขาเต้นรัวแรง ขณะรอฟังคำตอบของจี้หานอีด้วยความเคร่งเครียดจี้หานอีย่อมไม่คิดพูดเรื่องที่ชวนให้อึดอัดใจในวันปีใหม่ จึงเพียงพยักหน้าแผ่วเบา "คุณชายใหญ่ดีต่อข้าน้อยมาตลอดเจ้าค่ะ"ปลายนิ้วของเซี่ยอวี้เหิงพลันสั่นระริกใช่สิ เวลาพบเจอผู้อื่น จี้หานอีมักบอกว่าเขาดีต่อนางเสมอแต่บัดนี้ เขาถึงเพิ่งเข้าใจ แท้จริงแล้วตนเองปฏิบัติต่อนางย่ำแย่นักแม่นมหลินแอบมารายงานเขาว่า จี้หานอีไม่เคยซื้อหาเครื่องประดับชิ้นใหม่ ซ้ำของที่ได้รับจากกองกลางก็มีแต่เครื่องประดับเรียบง่ายดูมีอายุ จึงแทบไม่เคยหยิบมาสวมใส่ แม่นมจึงเสนอให้เขาซื้อเครื่องประดับให้บ้าง ไม่แน่ว่าจี้หานอีอาจดีใจก็เป็นได้เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น ชายหนุ่มก็พลันตระหนักว่า ที่ผ่านมาตนเองซื้อเครื่องประดับให้หมิงโหรวมากมาย แต่กลับไม่เคยซื้อให้จี้หานอีแม้แต่ชิ้นเดียวทว่านางก็ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยเอ่ยสิ่งใด เพียงติดตามอยู่เคียงข้างเขาอย

จี้หานอีรีบกลับไปที่ห้องหนังสือในช่วงหัวค่ำ ก่อนเซี่ยอวี้เหิงจะกลับมาถึงเรือน และด้วยความที่นางพยายามหลบหน้าเขาให้มากที่สุด ชีวิตจึงถือว่าผ่านไปได้อย่างผ่อนคลายสบายใจล่วงเข้าช่วงบ่ายของวันขึ้นสามค่ำ เซี่ยอวี้เหิงและบิดากลับมาจากเรือนหน้าพร้อมกัน นางหลินจึงเรียกให้เซี่ยอวี้เหิงรั้งอยู่ก่อนเพื่อปรึกษาเรื่องรายชื่อแขกเหรื่อที่จะมาร่วมงานวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยในวันขึ้นห้าค่ำนางสอบถามเซี่ยอวี้เหิงว่าในกลุ่มขุนนางมีผู้ใดที่สนิทสนมกันบ้างหรือไม่ นางจะได้ส่งเทียบเชิญให้ในคราวเดียวเซี่ยอวี้เหิงตอบว่า "ยึดรายชื่อตามปีก่อน ๆ ก็พอขอรับ"นางหลินพยักหน้ารับ จากนั้นก็รั้งเซี่ยอวี้เหิงไว้พูดคุยต่ออีกครู่หนึ่ง โดยซักถามถึงเรื่องที่เขาไปร้องขอความเมตตาจากฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเซี่ยอวี้เหิงชะงักเล็กน้อยก่อนตอบ "ท่านย่าใจอ่อนแล้วขอรับ บอกว่าในเมื่อหมิงโหรวมีใจอยากมาร่วมอวยพรวันเกิด ก็จะอนุญาตให้นางออกจากเรือนในวันนั้นได้เป็นกรณีพิเศษ"นางหลินพยักหน้า ก่อนถอนหายใจ "นับว่าครั้งนี้หมิงโหรวทำตัวเลอะเลือนจริง ๆ ถึงขั้นลงมือก่อเรื่องเช่นนี้ได้ลงคอ"นางพลันหันขวับมองเซี่ยอวี้เหิง "แต่เรื่องที่ฮูหยิน

เมื่อเซี่ยอวี้เหิงรับฟังถ้อยคำของมารดาจบ หัวคิ้วก็อดขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิมไม่ได้เขาสูดลมหายใจเข้าลึกยาวนาน คาดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะไม่เคยล่วงรู้ ถึงเรื่องที่จี้หานอีต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายภายในเรือนไปมากมายถึงเพียงนี้แต่นางกลับไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้กับเขาสักครั้ง และยิ่งไม่เคยขอเงินจากเขาแม้แต่อีแปะเดียวเช่นนั้นนางเอาเงินทองมาจากที่ใดกันเซี่ยอวี้เหิงนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนกล่าวตอบนางหลินด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ข้าไม่เคยให้เงินนาง และนางก็ไม่เคยบากหน้ามาขอข้าเลยขอรับ”ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เบี้ยหวัดของเซี่ยอวี้เหิงล้วนถูกเก็บเข้าบัญชีส่วนตัวของเขาเองทั้งสิ้นและทรัพย์สินส่วนตัวในชื่อเขาก็มีอยู่ไม่น้อย ด้วยความที่เขาเป็นทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของบ้านใหญ่สกุลเซี่ย มารดาจึงคอยดูแลร้านค้าและเรือกสวนไร่นาให้เขามาตั้งแต่เด็ก เซี่ยอวี้เหิงจึงไม่เคยขัดสนเรื่องเงินทองซ้ำตัวเขาเองก็ไม่เคยต้องมานั่งกลัดกลุ้มเรื่องการจับจ่าย ยามนี้เมื่อลองใคร่ครวญดูให้ดี ในมือจี้หานอีจึงไม่ควรมีเงินทองอยู่มากมายจริง ๆสินเดิมสองหาบที่นางนำติดตัวมาด้วยครั้งแต่งเข้าจวน ภายในนั้นล้วนมีแต่เครื่องนอนและข้าวของเครื่อง