LOGINShare
บทที่ 252
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 666
เมื่อนางชุยเห็นจี้หานอีกวักมือเรียก ก็รีบเดินอมยิ้มเข้าไปหา ก่อนวางข้าวของที่หิ้วมาลงบนโต๊ะ แล้วกล่าว "แม่สามีบอกว่าท่านอาสะใภ้ป่วย ข้ากับท่านอาสะใภ้อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน น่าจะพอพูดคุยกันถูกคอ จึงตั้งใจมาอยู่เป็นเพื่อนคุยเจ้าค่ะ"นางกล่าวพลางหยิบชามน้ำแกงใบเล็กออกจากกล่องมาวางลงตรงหน้าจี้หานอี และเปิดฝาออก "นี่เป็นน้ำแกงที่ข้าลงมือต้มเองเลยนะเจ้าคะ ใช้ดอกเก๊กฮวย ดอกสายน้ำผึ้ง เหลียนเฉียว เซิงสือเกา รากอ้อ และใบสะระแหน่ เติมลูกสาลี่ลงไปเคี่ยวด้วยกัน เมื่อก่อนตอนคุณชายใหญ่เป็นไข้ลมหนาวพอดื่มยาเทียบนี้ของข้าไปก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยเจ้าค่ะ"จี้หานอีมองดูน้ำแกงที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า กลิ่นยาสมุนไพรโชยมาเบาบาง เมื่อเห็นว่านางชุยกำลังจ้องมองมาอย่างเอาอกเอาใจ ด้วยความที่นางเองก็อยากรักษามารยาท จึงก้มหน้าจิบไปหนึ่งคำนับว่านางชุยใส่ใจความรู้สึกของจี้หานอีดียิ่ง ถึงอย่างไรแม่สามีก็กำชับว่าต้องพยายามตีสนิทและดึงจี้หานอีมาเป็นพวกให้ได้ พอเห็นจี้หานอีจิบไปเพียงคำเดียว นางก็รีบถาม "ข้าเติมชะเอมเทศลงไปนิดหน่อย ท่านอาสะใภ้ดื่มแล้วรู้สึกขมหรือไม่?"จี้หานอีส่ายหน้าพลางตอบ "พอดื่มได้"นางชุยลอบถอนหาย
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 665
ร่างของจี้หานอีแทบจะถูกเสิ่นซื่อใช้มือกดตรึงไว้ หยดน้ำตาร่วงหล่นลงบนหมอนเป็นทางยาว นางซ่อนใบหน้าฝังลึกลงในหมอน ขณะขบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้ตนเองหลุดเสียงสะอื้นออกมาทว่า เสิ่นซื่อกลับเชยคางนางขึ้นมารับจูบ พร้อมทั้งบดริมฝีปากอย่างหนักหน่วงจนจี้หานอีไร้ซึ่งโอกาสขัดขืน เขาไม่สังเกตเห็นหยดน้ำตาที่เอ่อคลอในเบ้าตานางแม้แต่น้อย ซ้ำยังถามนางอีกว่าชอบหรือไม่เมื่อจี้หานอีลืมตาตื่น ลำตัวก็ยังคงถูกกายแกร่งของเสิ่นซื่อแนบชิด แต่เสิ่นซื่อนั้นหลับสนิท ท่อนแขนใหญ่โอบรัดร่างนางไว้ไม่ยอมให้ขยับภายในม่านมุ้งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอุ่นอันแสนเย้ายวน คละคลุ้งด้วยร่องรอยแห่งความเร่าร้อนหลังห้วงปรารถนาพัดผ่านเสิ่นซื่อหลับสนิท ซ้ำร่างของเขาก็หนักอึ้ง และเนื่องจากจี้หานอีไม่อาจขยับกาย จึงทำได้เพียงลืมตาโพลงเฝ้ารอให้เสิ่นซื่อตื่นขึ้นมาเองกระทั่งด้านนอกแว่วเสียงเรียกเตือนเวลาดังขึ้น นางถึงได้รู้สึกว่าบุคคลที่กำลังโอบกอดตนเองอยู่นั้นขยับกายเล็กน้อย แต่นางกลับเลือกที่จะหลับตาลงอีกครั้งเมื่อเสิ่นซื่อหยัดกายลุกขึ้น ผ้าห่มก็หลุดร่วงจากเรือนร่างของคนทั้งสอง เผยให้เห็นผิวกายของจี้หานอีที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 664
จี้หานอีรู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าบนร่างกำลังถูกเปลื้องออกแม้จะยังคงงัวเงียอยู่ในความสะลึมสะลือ แต่นางก็ทราบดีว่าผู้ที่อยู่ด้านหลังนั้นคือใครเดิมทีก็ง่วงงุนอยู่แล้ว จึงไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะคล้อยตามก่อนหน้านี้ด้วยความที่มักถูกเสิ่นซื่อกึ่งบังคับกึ่งขอความร่วมมือจนรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง ยามนี้ตนเองกำลังหลับสนิทกลางดึก นางจึงไม่มีอารมณ์ร่วมแม้แต่น้อยเมื่อหวนนึกถึงยามเสิ่นซื่อมักผละกายจากไปอย่างรวดเร็วทุกครั้งหลังสมปรารถนา ภายในใจก็พลันบังเกิดความต่อต้าน จี้หานอีไม่อยากจะคล้อยตามเขากลางดึกเช่นนี้อีกต่อไปเมื่อความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมาในหัว จังหวะที่เสิ่นซื่อกำลังจะปลดเอี๊ยมตัวในของนางออก จี้หานอีก็พลันกล่าวขึ้นว่า "ข้าไม่ปรารถนาเจ้าค่ะ""ข้าง่วงนอน คืนพรุ่งนี้ค่อยเริ่มเร็วหน่อยได้หรือไม่..."เสิ่นซื่อชะงักเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าจี้หานอีคงหลับสนิทแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่านางจะส่งเสียงอู้อี้ออกมาเขาจึงยื่นมือไปพลิกร่างนางให้หันกลับมา ยามนี้เสื้อผ้าบนกายนางถูกเขาปลดเปลื้องจนหลุดลุ่ยนานแล้ว สายเอี๊ยมคล้องคอห้อยต่องแต่งคล้ายจะร่วงหล่น ทรวงอกอวบอิ่มเผยให้เห็นรำไร เสิ่นซื่อนั้นเตรียมพร้อมอยู่ก่อน ทว่าเ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 663
แต่วันนี้ตอนที่จี้หานอีโผเข้ามากอดเขา เมื่อเขาโอบกอดนางไว้ และเห็นขอบตาของจี้หานอีแดงเรื่อ ชั่วขณะนั้น เสิ่นซื่อกลับไม่อาจควบคุมอารมณ์ตนเอง กระทั่งมือที่โอบกอดนางอยู่ก็ยังสั่นสะท้านแผ่วเบายามนี้ภายในห้องอันกว้างขวางและเหน็บหนาว ในที่สุดก็มีร่างของจี้หานอีปรากฏขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกอ้างว้างที่พรั่งพรูอยู่กลางอกมาตลอดพลันถูกเติมเต็ม ห้วงอารมณ์อันหนักอึ้ง มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้จิตใจของเขาสงบลงได้เมื่อเสิ่นซื่อเงยหน้าขึ้น ใบหน้าคนงามก็ขับสีเลือดฝาด นัยน์ตานางฉ่ำวาวดุจผืนน้ำ สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้เสิ่นซื่อจมดิ่งลงในห้วงภวังค์ ภายในใจปรารถนาจะรั้งอยู่เป็นเพื่อนนาง แต่เวลานี้กลับต้องจากไปเสียแล้วปลายนิ้วหัวแม่มือของเขาช่วยเช็ดหยดน้ำตาให้จี้หานอีอย่างแผ่วเบาที่หางตา ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “นอนพักให้สบาย อย่าได้คิดสิ่งใดวุ่นวาย ทุกเรื่องราวล้วนมีข้าจัดการแล้ว”“ข้าจะแจ้งแก่คนภายนอกว่าเจ้าป่วย ช่วงหลายวันนี้ก็จงพักผ่อนอยู่แต่ในเรือนเถิด”กล่าวพลางก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากจี้หานอีอีกครั้ง จากนั้นจึงมองนางด้วยความลึกซึ้งปราดหนึ่ง “ข้าไปก่อน”เมื่อเสิ่นซื่อกล่าวจบก็หยัดกายลุกขึ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 662
เมื่อเสิ่นซื่อก้มหน้ามองจี้หานอี ก็รู้สึกจนปัญญากับคำถามนี้เล็กน้อยเขาย่อมต้องเป็นห่วงนาง ตลอดทั้งคืนเขาเอาแต่วุ่นวายเตรียมการสำหรับถวายฎีกาถอดถอนในท้องพระโรงวันนี้ เพื่อถอนรากถอนโคนจวนหย่งชิงโหวให้สิ้นซาก แม้ว่าต้องตั้งตนเป็นปรปักษ์กับไทเฮาเขาก็ไม่เสียใจหลังจากที่จี้หานอีถูกไทเฮาเชิญตัวเข้าวัง แม้เขาจะมีความมั่นใจมากพอว่าสามารถนำจี้หานอีเดินออกมาจากตำหนักของไทเฮาได้อย่างปลอดภัย แต่ถึงอย่างไรก็ยังอดเป็นห่วงนางไม่ได้อยู่ดีเสิ่นซื่อยื่นมือไปลูบไล้เส้นผมอันนุ่มสลวยของจี้หานอี ปลายนิ้วหยุดลงตรงหางตาที่แดงเรื่อของนาง พลางทอดถอนใจกล่าวว่า “ข้าย่อมต้องเป็นห่วงเจ้าอยู่แล้ว”ความจริง จี้หานอีเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดตนจึงถามออกไปเช่นนั้น บางทีนางอาจกำลังคิดว่าหากเสิ่นซื่อเป็นห่วงนาง อารมณ์ของเขาก็คงจะแปรเปลี่ยนไป ไม่ได้ดูเย็นชาและห่างเหินเช่นนี้แต่ยามนี้สีหน้าของเสิ่นซื่อกลับยังคงราบเรียบไร้ซึ่งความหวั่นไหว นางมองอะไรไม่ออกแม้แต่น้อยทว่านิ้วมือที่ลูบไล้อยู่ตรงหางตาของนางช่างอบอุ่นและนุ่มนวลนัก แผ่วเบาราวขนนก สัมผัสลงบนหัวใจของนางอย่างช้า ๆ บางทีแค่คำพูดประโยคนี้ก็คงเพียงพอแล้วกระ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 661
นางกำนัลรับคำสั่ง ก่อนจะรีบออกไปทันทีเมื่อซุนเป่าฉยงและท่านหญิงเฟิงหนิงเห็นภาพนี้ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยซุนเป่าฉยงลูบหลังให้ไทเฮาพลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดของตนเอง นางหวนนึกถึงเมื่อวานที่ตนยังบังอาจกล่าวต่อหน้าเสิ่นซื่อว่าสามารถช่วยเหลือเขาได้ มาบัดนี้นางกลับรู้สึกว่าตนเองช่างน่าขันสิ้นดีในสายตาของเสิ่นซื่อ นางคงไม่ต่างอะไรกับตัวตลกผู้หนึ่ง ทั้งที่อุตส่าห์มีความคิดจะไปเจรจาต่อรองกับเขา แต่เขาไม่เคยจำเป็นต้องพึ่งพานางตั้งแต่แรกเมื่อคิดได้ดังนั้น นิ้วมือของนางก็พลันกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพียงไม่นานจี้หานอีก็ถูกพาตัวมา ไทเฮาทรงสะกดกลั้นโทสะ ขณะมองจี้หานอีผู้เดินเข้ามาอยู่ตรงหน้า ครั้นเห็นท่าทางโงนเงนคล้ายจะล้มไม่ล้มแหล่ของจี้หานอี ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตนเองเคียดแค้นเสิ่นซื่อ จึงได้สั่งให้คนระบายโทสะไปที่จี้หานอี ด้วยการทรมานไม่ให้นางได้นอนตลอดทั้งคืนไทเฮาสูดลมหายใจเข้าลึก ทรงผ่อนคลายสีหน้าอันบึ้งตึงให้ดูราบเรียบลง แต่ก็ยังคงรักษาท่วงท่าอันเปี่ยมด้วยบารมีไว้ตามเดิม “ฮูหยินรองเสิ่นต้องเหน็ดเหนื่อยไม่ใช่น้อย เรื่องวาดภาพพระโพธิสัตว์นั้น ข้าได้ให้ปรมาจารย์ท่านอื่นไปวาดใหม
You may also like
บันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง78.9K viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.5K viewsแต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม122.4K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsเกิดใหม่มาอยู่ในร่างภรรยาขาพิการ ยุค 80
มังกรเครา240 viewsท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย
คุณหนูหยางเอิน64 viewsองค์หญิงร้ายหวนคืน
อักษรามณี286 viewsภรรยาวิปลาส
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่296 views
