All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 21 - Chapter 30

เหวินอันรีบก้าวเท้าตามไป ผู้เป็นนายรักความสงบมาแต่ไหนแต่ไร สถานที่ที่ไปเยือนประจำมักมีคนจัดเตรียมประตูพิเศษไว้ให้ หรือไม่ก็จัดการกันคนออกไปล่วงหน้า เขาจึงรีบสั่งคนไปจัดเตรียมรถม้าให้พร้อมจี้หานอีเฝ้ารอจนฟ้ามืดก็ยังไม่พบหน้าเสิ่นซื่อความกลัดกลุ้มอันหนักอึ้งเปรียบประหนึ่งหิมะทับถมบนกิ่งไม้หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ นางเงียบงันอยู่เนิ่นนาน จึงค่อยสั่งให้รถม้าออกเดินทางใช่สิ คนระดับเขา นางย่อมเอื้อมไม่ถึงแล้วรถม้าแล่นกลับจวนสกุลเซี่ยอย่างเชื่องช้า หรงชุนเห็นจี้หานอีก้มหน้ากอดเข่า ก็กล่าวด้วยความเศร้าใจ "ฮูหยินทำเต็มที่แล้วเจ้าค่ะ"จี้หานอีเพียงเหม่อมองไปที่จุดหนึ่ง เข้าใจดีว่าไม่ว่าอย่างไร ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไปเมื่อกลับถึงจวนสกุลเซี่ย บ่าวชายหน้าประตูก็รีบเข้ามาช่วยวางม้านั่งรองเท้า พลางกระซิบ "ฮูหยินน้อย นายท่านเพิ่งกลับมาถึงเมื่อครู่นี้เองขอรับ"จี้หานอีเพียงพยักหน้าเรียบเฉย ในใจไร้ความรู้สึกใด ๆ ต่อเซี่ยอวี้เหิงมานานแล้วภายในลานเรือนสว่างไสว ดูท่าเซี่ยอวี้เหิงคงจะอยู่ในห้องนางสูดลมหายใจเข้าลึก เดินตรงเข้าไปด้านในพลางปลดผ้าคลุมไหล่ออกสาวใช้ยกน้ำร้อนเข้ามา หลังแช่มือที่เย็นเ

"วันหน้าเจ้าจะเป็นนายหญิงใหญ่สกุลเซี่ยได้อย่างไร หากเจ้ายังทำตัวไร้เหตุผลก่อความวุ่นวายเช่นนี้อีก ข้าก็คงต้องส่งเจ้าไปคุกเข่าสำนึกผิดในศาลบรรพชนเสียแล้ว"จี้หานอีพลันรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วสรรพางค์กายแม้รู้ดีว่าเซี่ยอวี้เหิงไม่ได้มีใจให้นางมาแต่แรก แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่า เขาจะเป็นเช่นนี้กับนางเสมอ ไม่เคยแปรเปลี่ยนเพียงเพราะน้ำชาถ้วยเดียวที่หลี่หมิงโหรวตั้งใจทำหกใส่ตัวเองในอดีต มันก็กลายเป็นตราบาปที่ติดตัวนางมาตลอดสามปี ไม่ว่านางจะทำดีเพียงใด ในใจของเขา นางก็เป็นเพียงสตรีจิตใจคับแคบ ไม่ยอมคน และชอบก่อเรื่องไร้เหตุผลอยู่วันยังค่ำความรู้สึกเบื่อหน่ายและอ่อนล้าที่มีต่อเซี่ยอวี้เหิงพลันก่อตัวขึ้นมาอย่างแรงกล้า กระทั่งทำให้นางรู้สึกว่าหากปรายตามองเขาอีกสักแวบเดียว หัวใจก็คงต้องแหลกสลายแล้วจี้หานอีถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หลับตาลง ร่างกายที่โงนเงนจวนจะล้มพิงอยู่กับโต๊ะเตี้ยข้างกาย ใบหน้าซีดขาว ผ่านไปครู่ใหญ่จึงกล่าวว่า "หากข้าไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ศาลบรรพชน ยามออกมาแล้ว ท่านจะยอมเขียนหนังสือหย่าให้ข้าหรือไม่"เซี่ยอวี้เหิงมองใบหน้าอันขาวซีดของจี้หานอี เรือนร่างอรชรกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ตัวเขานั้

ฝ่ามือนั้นทั้งอบอุ่นและกว้างใหญ่ แต่จี้หานอีกลับตัวแข็งทื่อ พลันเกิดความรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาเมื่อเซี่ยอวี้เหิงอยู่ต่อหน้านาง ช่วงเวลาเดียวที่เขาจะไม่ทำตัวเย็นชาห่างเหิน ก็คือยามอยู่บนเตียงนอนแม้ช่วงเวลาที่ทั้งสองร่วมเรียงเคียงหมอนจะมีไม่มาก และหลายครั้งยามเขาเข้ามานอน นางก็หลับใหลไปก่อนแล้วแต่ถึงจะไม่ได้ทำเรื่องนี้บ่อยนัก ทว่าเขาก็หาได้มีความอ่อนโยนไม่ ซ้ำแต่ละครั้งยังมักเรียกร้องมากกว่าหนึ่งรอบในอดีต นางมักเอาอกเอาใจเซี่ยอวี้เหิงอย่างสุดความสามารถด้วยหวังจะตั้งครรภ์โดยเร็ว แต่เวลานี้ เมื่อมือของเขาทาบทับลงบนเอวนาง นางกลับทนไม่ไหว นึกอยากจะเบี่ยงกายหนีสัมผัสของเขาเต็มทีเมื่อต้นคอสัมผัสได้ถึงไอร้อนแผ่วเบา สุ้มเสียงแหบพร่าของเซี่ยอวี้เหิงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "หานอี ก่อนนี้ข้าอาจละเลยเจ้าไปบ้าง แต่เรื่องราวของเรายังห่างไกลจากคำว่าหย่าร้างมากนัก""ประการแรก ในจวนไม่เคยขาดตกบกพร่องสิ่งใดต่อเจ้า ประการที่สอง บุรุษอื่นที่มีชาติตระกูลเช่นข้า ผู้ใดบ้างไม่มีสามภรรยาสี่อนุ? ทั้งเจ้าแต่งมาสามปีไร้ทายาท ข้าเคยนึกตำหนิเจ้าสักคำหรือไม่?""เจ้าเป็นภรรยาของข้าเสมอมา การหย่าร้างเป็นเรื่องใหญ่

จี้หานอีไม่ได้หันหลังกลับ เพียงก้มหน้าจัดระเบียบเสื้อคลุมซึ่งสวมอยู่บนร่าง ท่วงท่ายังคงสุขุมเยือกเย็น เมื่อผูกสายคาดเอวเสร็จ ก็เงยหน้าขึ้น สบกับดวงตาคู่นั้นของเซี่ยอวี้เหิงที่ทอแววตำหนิผิดหวังซ้ำความรู้สึกในดวงตาคู่นั้นยังบอกถึงความไม่พอใจและความตื่นตะลึงชัดเจนอันที่จริง หากกล่าวกันตามตรง แม้จี้หานอีกับเซี่ยอวี้เหิงจะไร้ซึ่งวาสนาผูกพันฉันสามีภรรยา แต่ทั้งสองก็ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกันมาก่อนเซี่ยอวี้เหิงไม่นิยมการโต้เถียง ทว่าสายตาของเขากลับทำให้ผู้คนหนาวเหน็บยิ่งกว่าการด่าทอนางสูดลมหายใจลึก ชั่วขณะนี้พลันตระหนักถึงความรู้สึกชนิดหนึ่ง ยามเมื่อเบื่อหน่ายผู้ใดสักคนเข้าแล้ว ย่อมไม่มีกะจิตกะใจแม้แต่จะทะเลาะด้วยนางไม่มีอารมณ์แม้แต่จะโต้เถียงกับเขาเรื่องความหมางเมิน ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความเข้าใจผิดที่ได้รับมาตลอดหลายปีบางทีที่ผ่านมาเซี่ยอวี้เหิงก็คงรู้สึกเช่นนี้กระมังต่อให้โต้เถียงกันไปก็ไร้ประโยชน์ เซี่ยอวี้เหิงมักยึดถือความคิดของตนเป็นใหญ่และมองลงมาจากที่สูงเสมอ ทั้งยังลำเอียงอยู่เป็นนิจหากนางยังฝืนถกเถียงกับเขา ก็ไม่ต่างกับยื่นบาดแผลของตนส่งไปตรงหน้าเขา เพื่อให้เขาฉีกกระชา

จี้หานอีกุมมือหรงชุนแน่น ภายในใจยังคงกังวลระคนหวาดหวั่นด้วยนางไม่เคยคาดคิดเลยว่าเซี่ยอวี้เหิงจะไม่ยอมหย่า เพราะนางรู้ดีว่าเขาพึงใจในตัวหลี่หมิงโหรวเพียงใด แต่เวลานี้เซี่ยอวี้เหิงกลับไม่ยอมรับปาก จี้หานอีจึงเริ่มเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาเล็กน้อยนางเพียงปรารถนาจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดนางหันไปมองหรงชุนอีกครั้ง ก่อนพยักหน้าแผ่วเบาในเวลานี้ที่จวนสกุลเสิ่น เสิ่นซื่อกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จื่อถาน เขาจ้องมองจดหมายในมืออยู่นานด้วยความสงบ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะจะโคนเมื่อเขาหลับตาลง ภาพใบหน้าของจี้หานอีที่แดงระเรื่อเล็กน้อยจากการต้องลมพายุหิมะก็ปรากฏขึ้นมาทันใด คิ้วตาดูเย้ายวนมีเสน่ห์ ทั้งงดงามและบอบบางน่าทะนุถนอมขณะเดินผ่านไป เขาก็ได้ยินเสียงนางไอออกมาแผ่วเบาสีหน้าของเสิ่นซื่อค่อย ๆ เข้มขรึมมากขึ้นในความเงียบสงัด พยายามต่อต้านความรู้สึกชั่ววูบเมื่อครู่ ต่อต้านความคิดคำนึงที่ยังคงพัวพันอยู่กับสตรีผู้นั้นเสิ่นซื่อสูดลมหายใจลึก เอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ ภาพเบื้องหน้าพลันปรากฏผิวพรรณขาวผ่องที่เคยพานพบ รวมถึงยอดถันสีชมพูบนความอวบอิ่มกระเพื่อมไหวเส