All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 31 - Chapter 40

จี้หานอีรู้สึกจุกแน่นในอก สีหน้าโศกเศร้า ขณะมองไปทางนางหลิวพลางพูดเสียงแผ่ว "ป้าสะใภ้เชื่อข้าเถิด รอถึงพรุ่งนี้เช้า ข้าจะให้คำตอบแก่ท่านแน่นอนเจ้าค่ะ"นางหลิวกลับส่ายหน้าด้วยความร้อนรน "เรื่องนี้ผ่านมาหลายวันแล้ว เจ้ายังจะยื้อไว้อีกหรือ? พี่ชายเจ้าจะทนรับทัณฑ์ทรมานเหล่านั้นได้อย่างไร?""หากเจ้าพูดแล้วไม่ได้ความ ก็พาข้าไปหาอวี้เหิง ข้าจะไปคุกเข่าต่อหน้าเขาเพื่อให้เขาช่วยร้องขอด้วยตนเอง"จี้หานอีหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนกล่าว "ป้าสะใภ้ เซี่ยอวี้เหิงไม่มีทางช่วยเราหรอกเจ้าค่ะ ขอร้องเขาไปก็ไร้ประโยชน์"นางหลิวเบิกตากว้างมองจี้หานอี "เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด เจ้าเป็นภรรยาของเซี่ยอวี้เหิง เขาจะไม่ช่วยเจ้าได้อย่างไร? หรือเป็นเจ้าเองที่ไม่คิดช่วยพี่ชาย?""นี่เป็นเรื่องที่แค่พูดไม่กี่คำก็เสร็จสิ้นแล้ว เขาจะไม่ช่วยได้ลงคอเชียวหรือ?"จี้หานอีมองนางหลิวด้วยความขมขื่น "เรื่องที่ท่านพี่ครอบครองตำราต้องห้าม ไม่ทราบป้าสะใภ้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่หรือไม่?""ตอนนี้ท่านพี่ถูกคุมขังอยู่ที่กองปราบฝ่ายเหนือ ถ้าจะให้ลู่หยวนแห่งกองปราบฝ่ายเหนือปล่อยตัวออกมา เซี่ยอวี้เหิงก็แค่ต้องไปพูดกับพี่เขยของเขาเพีย

เมื่อก่อนที่จี้หานอีอดทนได้ ย่อมเป็นเพราะนางรู้ว่าตนต้องอยู่ในจวนสกุลเซี่ยไปชั่วชีวิต รู้ว่าสิ่งที่เซี่ยอวี้เหิงไม่พึงปรารถนาที่สุดคือเห็นเรือนหลังไม่สงบสุข วุ่นวายไม่จบสิ้นนางจึงอดทนอดกลั้นในทุกเรื่อง เพื่อรักษาภาพลักษณ์ความปรองดองในจวนต่อหน้าเขานางไม่เคยพูดจาว่าร้ายสกุลเซี่ยให้ผู้ใดฟังสักครึ่งคำ และยิ่งไม่เคยโต้เถียงแย่งชิงความเป็นใหญ่ภายในจวนแม้แต่น้อยฝ่ายแม่สามีจึงชินชากับการวางท่าใช้อำนาจต่อหน้านาง ด้วยรู้ดีว่าเบื้องหลังของนางไร้คนคอยสนับสนุนจี้หานอีเงยหน้าสบสายตาเซี่ยจิ่น นางกระชับแขนเสื้อ ยืนตัวตรง น้ำเสียงที่เดิมทีมักอ่อนหวานนุ่มนวล ไพเราะเสนาะหู แต่บัดนี้กลับไม่เหมือนกาลก่อน ฟังดูเย็นชามากกว่าเดิมเล็กน้อย "พี่หญิงใหญ่ไม่ต้องกล่าวเช่นนี้ก็ได้เจ้าค่ะ นับแต่ข้าแต่งเข้าสกุลเซี่ยมาสามปี ข้าเคยนำเรื่องยุ่งยากอันใดมาให้พวกท่านบ้างหรือไม่?""แต่ในเมื่อพูดถึงขั้นนี้แล้ว ก็รบกวนพี่หญิงใหญ่แจกแจงมาให้ชัดเจนเถิด""เรื่องราวทางบ้านท่านตาของข้า นอกจากเรื่องนี้แล้ว มีเรื่องใดเคยรบกวนสกุลเซี่ยบ้างหรือไม่?""กระทั่งยามมารดาข้าป่วยหนัก หรือช่วงเทศกาลปีใหม่ คุณชายใหญ่ไม่เคยกลับไปเยี่ย

ถ้อยคำที่ถูกฝังลึกอยู่ก้นบึ้งหัวใจมาเนิ่นนาน ในที่สุด ก็ได้เอื้อนเอ่ยออกมาเสียทีตลอดสามปีนี้ สมาชิกสกุลเซี่ยทุกคนต่างคิดว่าการที่นางได้แต่งกับเซี่ยอวี้เหิง คือความเมตตาที่สกุลเซี่ยหยิบยื่นให้แก่นางแม้กระทั่งตัวเซี่ยอวี้เหิงเองก็ยังคิดเช่นนั้นดังนั้น พวกเขาจึงถือสิทธิ์วางตัวอยู่เหนือกว่า คอยชี้นิ้วสั่งนาง และวิพากษ์วิจารณ์ราวตนเองเป็นผู้กุมชะตาชีวิตนางหลินเบิกตากว้างจ้องมองจี้หานอีผู้ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหน้านางสวมอาภรณ์สีเทาอ่อน นัยน์ตาไม่เย็นชาแต่ก็ไม่อบอุ่น ต่างหูสีเขียวหยกทิ้งตัวสงบนิ่ง แม้ท่าทีจะดูนอบน้อมดั่งเช่นทุกวันที่ยืนอยู่ตรงนั้น ทว่าวันนี้กลับทำให้นางหลินรู้สึกจุกแน่นในอกเป็นระลอกนางชี้หน้าจี้หานอี แต่ผ่านไปเนิ่นนานกลับไม่รู้จะพูดคำใดผู้อื่นอาจไม่รู้ที่มาที่ไปของการแต่งงานครั้งนี้ แต่นางรู้ สามีนางรู้ และฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้เช่นกันในอดีต จี้จิ่งบิดาของจี้หานอีนั้นเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะผู้หนึ่ง ไม่เพียงรูปงามนามสง่า ทั้งยังสอบได้ตำแหน่งทั่นฮวา ได้รับความไว้วางใจจากอัครมหาเสนาบดีเสิ่นในขณะนั้น จากบัณฑิตยากจนไร้ภูมิหลัง เพียงเจ็ดปี ก็ได้เลื่อนขั้นเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจ

ยามนี้ ลู่หยวนไม่ได้โต้แย้งเลยว่าสองคนนั้นรับเงินไปจริงหรือไม่เพราะในเมื่อเสิ่นซื่อเรียกตัวคนมาถึงที่นี่ ย่อมต้องมีหลักฐานแน่นหนา หากยังฝืนโต้แย้ง ก็ไม่ต่างจากราดน้ำมันลงบนกองไฟและเขาย่อมรู้นิสัยผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองดี การขูดรีดผู้ที่ถูกจับกุมนั้นถือเป็นเรื่องปกติ และลูกน้องเขาก็ยังอุตส่าห์มีน้ำใจมอบส่วนแบ่งให้ เขาจึงทำเป็นลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่งมาโดยตลอดหากว่ากันตามจริง หรือหากสืบสาวราวเรื่องให้มันลึกซึ้ง ตัวเขาเองก็คงต้องพลอยติดร่างแหไปด้วยเพียงแต่ลู่หยวนคิดไม่ถึงเลยว่า เสิ่นซื่อจะลดตัวลงมาจับตามองขุนนางชั้นผู้น้อยเหล่านี้แม้แต่ความผิดของนายกองเล็ก ๆ สองคนก็ยังล่วงรู้ นี่ยิ่งทำให้ลู่หยวนรู้สึกหวาดกลัวเสิ่นซื่อมากขึ้นกว่าเดิม ปกติเขาเป็นคนระมัดระวังตัว แต่หากพลาดท่าถูกจับได้คาหนังคาเขาเล่า?เช่นครั้งนี้ หากจะเอาผิดจริง ๆ เพียงเสิ่นซื่อยื่นฎีกากราบทูลเบื้องบนว่าเขาละเลยการปฏิบัติหน้าที่ ปล่อยปละผู้ใต้บังคับบัญชา ตำแหน่งขุนนางของเขาก็คงรักษาไว้ไม่ได้แล้วเสิ่นซื่อไพล่มือไว้ด้านหลัง ร่างสูงโปร่งเดินมาหยุดเท้าลงตรงหน้าลู่หยวนผู้กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น "ว่าอย่างไร? ข่

เมื่อลู่หยวนเดินออกไปแล้ว เสิ่นซื่อก็หันกลับมา ก่อนเงยหน้ามองตัวอักษรบนป้ายสูงตระหง่านซึ่งเขียนคำขวัญรักษาวินัยผดุงคุณธรรม ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายลอยล่องต้องแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เสิ่นซื่อยืนนิ่งงันอยู่เนิ่นนาน ยากจะดูออกว่าเขากำลังครุ่นคิดสิ่งใดแต่เหวินอันผู้ยืนอยู่นอกฉากกั้นมาโดยตลอด กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางประการประโยคสุดท้ายที่เจ้านายของเขาพูดกับใต้เท้าลู่เมื่อครู่ เขาติดตามรับใช้เจ้านายมาหลายปี เจ้านายเคยเอ่ยปากชมเชยผู้ใดเสียที่ไหน และเคยใส่ใจบัณฑิตในสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยนตั้งแต่เมื่อใดกันถ้อยคำนั้นชัดเจนว่ากำลังชี้แนะใต้เท้าลู่หลายปีมานี้ ไม่ว่าเป็นคนใหญ่คนโตจากที่ใดคิดเข้าหาขอความเมตตาจากเจ้านายของเขา ก็ต้องพบแต่ความผิดหวังทั้งสิ้นโดยปกติแล้ว เจ้านายมีงานรัดตัว แต่เวลานี้กลับเรียกใต้เท้าลู่มาสอบสวนความผิดเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเท่านี้ แม้แต่เหวินอันเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันแล้วเขาก็พลันหวนนึกถึงสตรีที่บังเอิญพบกันเมื่อวันก่อน คล้ายเจ้านายจะหยุดเท้ามองดูนางอยู่ชั่วครู่...เหวินอันคิดฟุ้งซ่านไปไกล รู้สึกเพียงว่ายิ่งคิดก็ยิ่งพิกลนัก จึงรีบสลัดความคิดนั้นทิ