All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 11 - Chapter 20

จี้หานอีคลี่ยิ้มขื่น นางย่อมเข้าใจ ดูท่าเขาคงรู้เรื่องญาติผู้พี่ของนางแล้ว และเขาก็คิดไปเองว่านางจะขอร้องให้เขาช่วยเหลือญาติผู้พี่คนนั้นแม้รู้อยู่แล้วว่าเขาคงไม่ช่วย แต่เมื่อได้ยินกับหูเช่นนี้ ก็ยังอดรู้สึกเจ็บแปลบในใจขึ้นมาไม่ได้เสื้อสีชมพูที่คลุมไหล่ชั้นนอกเลื่อนหลุดลง เส้นผมยาวสลวยซึ่งเกล้าไว้เรียบง่ายตกสยายลงมาปรกไหล่ข้างหนึ่ง ใบหน้าขาวกระจ่างบอกถึงความเหนื่อยล้าจากพิษไข้ ทว่าภายใต้แสงโคมไฟที่สลัวราง นางกลับดูอ่อนโยนงดงามนักหรงชุนรีบเข้ามาช่วยจัดเสื้อคลุมที่ร่วงหล่นให้แก่จี้หานอี พลางพูดด้วยความอึดอัดใจ "นายท่านเข้าใจผิด ถึงได้พูดจาด้วยอารมณ์เช่นนั้น ขอเพียงฮูหยินน้อยอธิบายให้กระจ่าง นายท่านต้องรับฟังแน่เจ้าค่ะ"จี้หานอียกมือกุมขมับ ยื่นส่งหนังสือหย่าในมือให้หรงชุนนำไปเก็บ ก่อนก้มหน้าลงมองหมึกหยดหนึ่งบนหน้ากระดาษขาวสะอาด ซึ่งดูคล้ายรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบเลือน และไม่มีวันหวนคืนสู่สภาพเดิมได้อีกไม่มีวันกลับมาเป็นปกติได้อีกแล้วกระทั่งเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จี้หานอีตื่นนอนถึงได้รู้ว่าเช้านี้เซี่ยอวี้เหิงก็ไม่ได้แวะมา เพียงส่งบ่าวรับใช้มาเอาเสื้อผ้าของเขาไปให้ที่ห้องหนังสือเรือ

กู้เยี่ยนพลันเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยความรีบร้อน เมื่อพ้นประตูแล้วสายตาก็พบเข้ากับร่างบอบบางในชุดสีม่วงงามนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝ่ามือเขาพลันชื้นไปด้วยเหงื่อ ฝีเท้าเร่งรีบเมื่อครู่พลันชะงักงัน เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ทำได้เพียงมองต่างหูหยกมรกตซึ่งกำลังแกว่งไกวอยู่ข้างแก้มนวล เขาอ้าปาก แผ่นหลังมีเหงื่อผุดซึม แทบลืมเลือนสุ้มเสียงของตนเองไปเสียสิ้น "น้องหานอี"จี้หานอีเงยหน้ามองกู้เยี่ยน ไม่ได้พบกันนานแล้ว คล้ายเขาจะสูงขึ้นไม่น้อย รูปร่างก็หล่อเหลาสูงโปร่ง ดูสุขุมกว่าแต่ก่อน ไม่ใช่กู้เยี่ยนคนเดิมที่เคยชอบแกล้งนางในความทรงจำอีกต่อไปนางคลี่ยิ้ม ทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พี่เยี่ยน สบายดีหรือ?"กู้เยี่ยนกำมือแน่น หัวใจเต้นรัวดั่งกลองศึก ก่อนพยักหน้ารับคำรัวเร็ว "ย่อมสบายดี"แต่เมื่อพูดจบ ใบหน้าเขากลับร้อนผ่าวยามนั้นเอง ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองสกุลกู้ก็เดินเข้ามาจากด้านนอกฮูหยินรองมีใบหน้าซูบซีดอิดโรย ขอบตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่ายังคงกังวลเรื่องบุตรชายส่วนฮูหยินใหญ่ก็วางตัวภูมิฐานไม่แปรเปลี่ยน แม้เห็นจี้หานอีมาเยือน สีหน้าก็ไม่ได้แสดงความยินดีอันใด แววตาเรียบเฉยไร้อารมณ์ความรู้สึก ขณะถามว่า

ขณะพูด ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ทอดสายตามองหว่างคิ้วของจี้หานอีด้วยความเวทนา จึงเอื้อมมือไปลูบผมหลานสาว นิ้วมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลานั้นสัมผัสลงบนใบหน้านวลเนียน ขอบตาเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย "อีเอ๋อร์ ยายรู้ว่าความจริงแล้วเจ้าคงลำบากใจนัก เมื่อเบื้องหลังไร้บ้านเดิมคอยสนับสนุน เจ้าแต่งเข้าสกุลเซี่ย คนสกุลเซี่ยเองก็ใช่ว่าจะดีต่อเจ้าสักเท่าใด""ป้าสะใภ้ทั้งสองของเจ้าก็เอาแต่ผูกใจเจ็บ โทษว่าบิดาเจ้าก่อเรื่องพลอยทำลุงทั้งสองของเจ้าเดือดร้อน จึงพาลมาโทษเจ้าอีกคน""แต่เจ้าอย่าได้เก็บมาใส่ใจ เรื่องของพี่สวินในครั้งนี้ หากช่วยได้ก็ช่วย แต่อย่าให้ถึงขั้นต้องผิดใจกับอวี้เหิง เจ้าไม่ควรต้องอยู่สกุลเซี่ยด้วยความลำบากใจไปมากกว่านี้""ยายเข้าใจเจ้าดี เจ้าไม่เคยพูดจาว่าร้ายผู้ใด เอาเป็นว่าทางป้าสะใภ้ของเจ้า เดี๋ยวยายจะออกหน้าแทนเจ้าเอง เจ้าไม่ต้องกดดันตนเองให้มากเกินไปนัก""ไม่ว่าพี่สวินจะออกมาได้หรือไม่ นั่นล้วนเป็นชะตาฟ้าลิขิต ยายหวังเพียงให้เจ้าใช้ชีวิตในสกุลเซี่ยอย่างมีความสุขก็พอ""สกุลกู้อย่างไรก็ต้องมีสักคนที่ได้อยู่เย็นเป็นสุข..."คำพูดนี้ทำเอาขอบตาของจี้หานอีแดงก่ำต้องก้มหน้าลง ด้วยไม่อาจฝ

เมื่อเดินผ่านฉากกั้นบังลมสองชั้นเข้าไป จึงได้พบมารดานอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงนางกู้สวมเพียงชุดตัวในบางเบา ไหล่คลุมทับด้วยผ้าห่มขนแกะ แม้ใบหน้าสตรีผู้นี้จะดูป่วยไข้แต่เค้าความงามยังคงแจ่มชัด ถึงจะต้องนอนซมเพราะโรคภัยรุมเร้า แต่ทุกกิริยาก็ยังคงไว้ซึ่งความสง่างามจี้หานอีเดินตรงไปที่ข้างเตียงหลังเห็นจี้หานอีเดินเข้ามา ใบหน้าซีดเซียวซูบตอบของนางกู้ก็ปรากฏรอยยิ้ม นางขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย ยิ้มพลางพินิจใบหน้าจี้หานอี สายตาอันอ่อนโยนไล่มองตั้งแต่เครื่องประดับบนเรือนผมลงไปจรดชายกระโปรงปิ่นปักผมทำจากหยกเนื้อดี อาภรณ์บนร่างตัดเย็บจากผ้าไหมสู่จิ่นอันล้ำค่า สร้อยไข่มุกบนลำคอก็เปล่งประกายงดงามไร้ที่ตินางกู้จึงวางใจแล้ว ไม่ว่าคนนอกจะเล่าลือกันอย่างไร ไม่ว่าพี่สะใภ้ทั้งสองจะพูดจาถากถางเหน็บแนมต่อหน้าว่าบุตรสาวของนางอาจมีความเป็นอยู่ไม่สู้ดีในสกุลเซี่ยเพียงใด นางก็ไม่เชื่อทั้งสิ้นนางเชื่อเพียงคำพูดของบุตรสาวเท่านั้นสุดท้าย นางกู้ก็กุมมือจี้หานอีแน่น ไอโขลกเล็กน้อย แล้วไต่ถาม "ไปคารวะท่านยายกับป้าสะใภ้ทั้งสองมาแล้วหรือ?"จี้หานอีพยักหน้านุ่มนวล "เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"สีหน้าของนางกู้ฉ

ยามสบประสานกับดวงตาคู่นั้น หัวใจของจี้หานอีพลันสั่นไหว เท้าที่ก้าวออกไปด้านหน้า กลับต้องถอยร่นโดยไม่รู้ตัวจี้หานอีคาดไม่ถึงเลยว่า นางจะมาพบกับเสิ่นซื่อในที่แห่งนี้เสิ่นซื่อไม่ได้พูดคำใด ไม่ว่าหลงจู๊ข้างกายจะพยายามประจบเพียงใด เขาก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองสักนิดชายหนุ่มไพล่มือไว้ด้านหลัง ใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งตลอดกาลนั้นยากคาดเดาความรู้สึก มีเพียงรูปโฉมอันสง่างามดุจสนหยก ที่ขับเน้นให้ผู้คนรอบกายดูต่ำต้อยราวเศษซากโคลนตมจี้หานอีรู้ดีว่า ความเย็นชาของเสิ่นซื่อนั้นติดตัวมาแต่กำเนิด เย็นชาประหนึ่งไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก แม้กระทั่งความชื่นชอบหรือชิงชังก็ไม่มี ผู้คนมากมายอยากเอาอกเอาใจเขา แต่กลับไม่เคยมีผู้ใดทำสำเร็จ ด้วยเขามักผลักไสผู้คนออกห่างพันลี้เสมอมาเพียงไม่กี่ก้าว ทั้งสองก็เดินมาเผชิญหน้ากันบนขั้นบันไดที่ไม่ได้กว้างขวางนักดวงตาอันเย็นชาของเสิ่นซื่อไม่ได้หยุดมองที่ร่างนาง นอกจากการสบตาเมื่อครู่ เขาก็ไม่ได้ปรายตามองนางอีกเลยนางถอยหลบไปชิดริมบันได กลิ่นหอมเย็นสูงศักดิ์จากกายเขาโชยมาปะทะจมูก ทว่าฝีเท้าของคนตรงหน้ากลับไม่ได้หยุดลงชั่วขณะนี้ จี้หานอีคิดฟุ้งซ่านไปไกล ได้แต่นึกส