เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 53
บทล่าสุด
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 650
ผ่านไปอีกสองวัน เดิมทีช่วงเวลาสองวันนี้ก็สงบสุขดี ทว่าเช้าตรู่วันนี้ จู่ ๆ ก็มีพระราชเสาวนีย์จากไทเฮาส่งมาจากในวัง เพื่อเรียกตัวจี้หานอีไปเข้าเฝ้าเรื่องนี้แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเองก็ยังไม่ทราบล่วงหน้า ทว่าเมื่อเป็นพระราชเสาวนีย์ของไทเฮาย่อมไม่อาจขัดขืน ซ้ำคนจากในวังยังนำเกี้ยวมาจอดรอท่า หมายความว่าอย่างไรก็ต้องรับตัวคนไปให้ได้จี้หานอีจึงทำได้เพียงผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งกายให้เรียบร้อยเท่านั้นฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกระซิบกับนางก่อนออกเดินทางว่า “บางทีไทเฮาคงเรียกเจ้าไปพูดคุยคลายเหงา อาจมีฮูหยินท่านอื่น ๆ อยู่ด้วย รวมถึงในวังก็ยังมีฮองเฮาอยู่ทั้งคน เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก”จี้หานอีพยักหน้ารับคำแผ่วเบาก่อนก้าวขึ้นเกี้ยวไปการเข้าวังในคราวนี้แตกต่างจากการเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮองเฮาเมื่อคราวก่อนอยู่บ้าง ตรงที่ไม่อนุญาตให้พาสาวใช้ติดตามไปด้วย จี้หานอีนั่งอยู่ภายในเกี้ยว ในใจอดรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อยไม่ได้ เรื่องอะไรกันนะที่ทำให้ไทเฮาถึงต้องทรงเรียกตัวนางเข้าวังตั้งแต่เช้าเช่นนี้?พลันหวนนึกถึงคำพูดที่เสิ่นซื่อเพิ่งกำชับนางเมื่อสองวันก่อน ว่าช่วงหลายวันนี้อย่าเพิ่งออกไปนอกจวน นางก็รู้สึกอย
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 649
ยามนี้งานเลี้ยงในเมืองหลวงล้วนไม่เชิญคนสกุลเซี่ย นางย่อมเข้าใจสาเหตุดี หากยังรั้งนางหลินไว้ สกุลเซี่ยก็มีแต่จะยิ่งตกต่ำ ซ้ำยังอาจส่งผลกระทบต่อเส้นทางขุนนางของบุตรชายและหลานชายนางด้วยตัวกาลกิณีเช่นนางหลิน จึงไม่อาจเก็บไว้อีกต่อไปหนังสือหย่าถูกวางลงตรงหน้านางหลินอีกครั้ง พร้อมเสียงเย็นเยียบของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยที่ดังขึ้นว่า “เจ้ายังไม่ต้องลงนามตอนนี้ก็ได้ แต่ทางที่ดีจงคิดให้รอบคอบ หากฉีกหนังสือหย่าฉบับนี้ทิ้ง สิ่งที่รอเจ้าอยู่ก็มีเพียงหนังสือปลดภรรยาเท่านั้น”“แม้ข้าจะไม่ได้ดูแลเรื่องราวในจวนแล้ว แต่การไล่เจ้าออกจากจวนอย่างชอบธรรม ข้าย่อมมีวิธีทำได้แน่”นางหลินรับหนังสือหย่ามาด้วยมืออันสั่นเทา ลายมือของสามีนางลงนามอยู่บนนั้นชัดเจน นางกับเขาเป็นสามีภรรยากันมายี่สิบกว่าปี ย่อมคุ้นเคยกับลายมือนี้ดี หยดน้ำตาจึงร่วงเผาะลงมาอีกครั้งฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยคร้านจะมองนางหลินร้องไห้ จึงสั่งให้คนลากตัวออกไป ก่อนปิดท้ายด้วยถ้อยคำเย็นชาให้อีกฝ่ายกลับไปทบทวนให้ดี พร้อมกำชับบ่าวไพร่ข้างกายว่าช่วงหลายวันนี้ห้ามนางหลินก้าวเท้าออกจากเรือนเด็ดขาดนางหลินร้องไห้ฟูมฟายหมายขอความเมตตาจากฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 648
นางหลินหยัดกายขึ้นพลางจ้องมองเซี่ยอวี้เหิงด้วยความไม่อยากเชื่อ และเมื่อเห็นบุตรชายจ้องมองมาด้วยแววตารังเกียจอย่างชัดเจน หัวใจนางก็พลันเจ็บปวดราวถูกคมมีดกรีดแทงนางพึมพำ “ต่อให้แม่จะทำเรื่องผิดพลาดจริง... แต่ถึงอย่างไรแม่ก็ยังเป็นแม่เจ้านะ...”เซี่ยอวี้เหิงแผดเสียงตะคอก “ข้ายอมให้ท่านไม่ใช่แม่ข้าเสียดีกว่า!”นางหลินจ้องมองเซี่ยอวี้เหิงอย่างเหม่อลอย บุตรชายที่แต่ก่อนไม่เคยทำให้ตนต้องเหนื่อยใจ บัดนี้กลับกลายเป็นคนสิ้นหวังและดูแปลกหน้าได้ถึงเพียงนี้พลันได้ยินเสียงแหบพร่าของเซี่ยอวี้เหิงกล่าวต่อ “ในอดีตท่านทำกับหานอีเช่นนั้น บีบคั้นหานอีถึงเพียงนั้น ตอนนี้ไม่ทราบพอใจแล้วหรือไม่ พวกเราต้องตกอยู่ในสภาพนี้กันหมด ท่านคงพอใจแล้วสินะ...”กล่าวพลางเซี่ยอวี้เหิงก็โยนของในมือลงตรงหน้านางหลิน “นี่คือสิ่งที่ท่านย่าให้ข้านำมามอบให้ท่าน”“ตอนนี้ข้าไม่รู้แล้วจริง ๆ ว่าควรทำเช่นไร...”“ท่านแม่ ตกลงท่านต้องการให้ข้าทำเช่นไรถึงจะพอใจ? ตอนนี้ข้ายังสามารถทำอะไรได้อีก? หรือท่านต้องการให้ข้าไปคุกเข่าหน้าประตูจวนสกุลเสิ่นเพื่ออ้อนวอนขอความเมตตาใช่หรือไม่? จากนั้นก็รอให้ท่านโหวเสิ่นบันดาลโทสะแล้วปลดลูกออก
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 647
แม่นมจ้าวประคองฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยโดยไม่ได้พูดคำใด แต่ในใจกลับกระจ่างแจ้งถึงความหมายของอีกฝ่ายดีเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นในจวนสกุลเซี่ยยามนี้ ไม่ใช่เพราะฝีมือของคุณหนูญาติผู้น้องคนนั้นหรือ?ฮูหยินน้อยคนก่อนนั้นดีแสนดี สงบเสงี่ยมเจียมตนไม่เคยคิดแก่งแย่งชิงดีกับผู้ใด ทว่าผู้คนในบ้านใหญ่กลับทำตัวราวคนตาบอด พอเห็นว่านางไร้ตระกูลเดิมคอยหนุนหลังก็พากันข่มเหงรังแก และผู้ใดจะไปรู้เล่าว่า บัดนี้นางจะได้ดิบได้ดีแต่งงานเข้าไปอยู่ในจวนสกุลเสิ่นแล้วเมื่อลองนึกดูตอนนี้ บ้านใหญ่ช่างหาเรื่องใส่ตัวจนพินาศไปเองโดยแท้เซี่ยอวี้เหิงทราบเรื่องนี้ตอนที่เดินทางกลับมาในช่วงบ่าย ฮูหยินรองเซี่ยทอดสายตามองเขา น้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้ง "เจ้าก็เข้าไปดูมารดาให้ดีเถิด แล้วเกลี้ยกล่อมนางเสียหน่อย""แม้กล่าวว่าหานอีได้ออกเรือนไปอยู่กับครอบครัวที่ดีปานนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สมควรไปนินทาว่าร้ายนางลับหลังจริงหรือไม่? ตอนนี้พอเกิดเรื่องขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็ออกปากแล้วว่าไม่อาจยื่นมือเข้าช่วย ทั่วทั้งจวนสกุลเซี่ยแห่งนี้ยังมีผู้ใดหน้าหนาพอไปร้องขอความเมตตาที่จวนสกุลเสิ่นได้อีก?""เรื่องที่กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่ายังช
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 646
คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยราวกับค้อนเหล็กอันหนักอึ้งที่ทุบลงบนร่างนางหลิน ทำให้ดวงตานางพร่ามัว ก่อนที่ตัวคนจะทรุดฮวบลงและหมดสติไปในทันใดบรรดาสาวใช้ข้างกายนางหลินรีบเข้าไปช่วยกันรับตัวอย่างชุลมุน แต่พวกนางก็แทบประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกนั้นไม่ไหว จึงต้องร้องเรียกสาวใช้ให้มาช่วยประคองเพิ่มอีกหลายคนฮูหยินรองเซี่ยมองดูภาพตรงหน้าพลางขมวดคิ้วมุ่น นางสั่งให้พ่อบ้านไปตามท่านหมอมา จากนั้นจึงให้หญิงรับใช้สูงวัยข้างกายเข้าไปช่วยประคอง เพื่อพานางหลินกลับเรือนไปพักผ่อนภายในโถงหลักเกิดความวุ่นวายพักใหญ่ กระทั่งนางหลินถูกประคองออกไปแล้ว หลี่ป๋อโจวถึงค่อยช้อนตาขึ้นมองฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยผู้นั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ท่าทางคล้ายอยากพูดบางอย่างฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยย่อมรู้ดีว่าหลี่ป๋อโจวกำลังคิดสิ่งใด เขาปรารถนาให้นางกลับไปขอความช่วยเหลือที่จวนติ้งกั๋วกงอันเป็นบ้านเดิม ด้วยความที่จวนติ้งกั๋วกงในอดีตเคยรุ่งโรจน์เกรียงไกร ย่อมต้องมีเส้นสายหลงเหลืออยู่บ้างเป็นธรรมดาทว่าฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยกลับเพียงโบกมือด้วยความเหนื่อยล้า พลางทอดถอนใจกล่าวว่า “คนเราล้วนมีชะตากรรมเป็นของตนเอง ยายทั้งช่วยไม่ได้ และไม่มีหนทางจะ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 645
“เขาจับคนไปโดยมีหลักฐานพยานพร้อมสรรพ แล้วเจ้าจะไปร้องขอผู้ใดอีก!”คำพูดนี้ของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยนับว่ากระจ่างยิ่ง ไม่เพียงแต่จวนผิงหนานโหวเท่านั้น ทว่าเรื่องราวในยามนี้ไม่ว่าจะไปร้องขอความเมตตาจากผู้ใดก็แทบไร้ประโยชน์ ทั้งยังไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแล้วสุ้มเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยที่ดังก้องกังวาน ทำเอานางหลินรู้สึกหน้ามืดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายโงนเงนเจียนจะล้มพับลงไป นางรู้สึกมืดแปดด้านจนไม่ทราบแล้วว่ายามนี้ควรต้องทำเช่นไรนางรีดเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเงยหน้ามองฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย หยดน้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา “เป็นสะใภ้โง่เขลา เป็นสะใภ้ทำผิดไปแล้วเจ้าค่ะ แต่ยามนี้จะให้ทำเช่นไรดีเจ้าคะ?”“จะให้ทนมองดูจิ่นเอ๋อร์ถูกจับเข้าไปในสถานที่พรรค์นั้นได้อย่างไร?”ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยหลับตาลงพลางสูดลมหายใจลึก บัดนี้ นางรังเกียจนางหลินจนคร้านจะปรายตามอง นางหลินโง่เขลาเพียงคนเดียวไม่พอ ยังพาลลากบุตรสาวให้ต้องไปตกระกำลำบากด้วยกันอีกบัดนี้ จวนสกุลเซี่ยไร้ซึ่งผู้มีปากมีเสียงในราชสำนัก แล้วยังจะมีหนทางอันใดเล่าฮูหยินรองเซี่ยก้าวออกมาในจังหวะนี้ พร้อมกับปรายตามองนางหลินผู้ทรุด
บางทีคุณอาจจะชอบ
คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง28.0K viewsเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน37.3K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว40.3K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.1K views1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย
หวงตี้ny292 viewsเกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว
อักษรามณี430 viewsทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ
ภัสสพิชชา2.7K viewsหนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!
ดาราดา80 views
