Alle Kapitel von เพทายลายกะรัต: Kapitel 231 – Kapitel 240

“วันนั้นแม่พายายพิงค์ไปเล่นที่สวน แล้วเจ้าธรก็ตามมา...น้องพยายามจะขอเงินแม่ บอกจะเอาไปลงทุนทำธุรกิจกับเพื่อนๆแต่แม่ไม่ให้”เสียงสะอื้นไห้ฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็จับใจความสำคัญได้บ้างบอกเล่า“สองคนนั้นเริ่มทะเลาะกัน แล้วมันก็แรงขึ้นเรื่อยๆ...แม่เลยสั่งให้พี่พาหลานกลับเข้าบ้านไปก่อน” คนที่อยู่ในเหตุการณ์บอกเล่าทั้งน้ำตา “พี่ดึงยายพิงค์เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงแตรรถดังมาก..”ประโยคบอกเล่าขาดห้วงไปในช่วงสั้นๆ พร้อมกับเขื่อนกั้นน้ำตาอันแสนบอบบางที่พังทลายลงมาอีกระลอก เพชรลดารวบรวมสติและเสียงอันสั่นเครืออยู่นานค่อยพูดต่อ..“พี่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง...แต่พอหันกลับไปก็เห็นน้องกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างแม่ แล้ว...แล้วเลือดก็เต็มพื้นถนนไปหมด ยายพิงค์ก็วิ่งเข้าไปกอดแม่แล้วเอาแต่ร้องไห้” ภาพจำที่กลายเป็นฝันร้ายถูกบรรยายออกมาแบบไม่ปะติดปะต่อนัก “คนเข้ามามุงเต็มไปหมด แล้วพี่ก็ได้ยินเสียงใครสักคนพูดกันว่า...เป็นเพราะเด็กวิ่งตัดหน้ารถ”คำสารภาพทั้งน้ำตาของเพชรลดาทำให้นพเก้าเพิ่งเข้าใจว่า ‘ล้มทั้งยืน’ หมายความว่าอย่างไร? และถ้าหากไม่ได้นั่งอยู่บนโซฟาตั้งแต่แรกป่านนี้เธอก็คงล้มลงไปกองบนพื

เสียงตะหลิวกระทบขอบกระทะเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกว่าใครบางคนกำลังทำอาหาร แล้วเพียงไม่นานจานผัดผักกลิ่นหอมฉุยที่ถูกตักขึ้นจากเตาก็วางลงข้างจานใบใหญ่บรรจุปลาทอดสีสวยราดด้วยน้ำยำรสเด็ด ดวงตากลมใสของคนที่กำลังนั่งเล่นเกมจากแท็บเล็ตเครื่องโปรดอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว แอบเหลือบมองร่างสูงของพ่อครัวคนเก่ง เห็นอีกฝ่ายกำลังสาละวนอยู่กับการปรุงรสแกงกะทิหม้อใหญ่อีกเมนูค่อยยกยิ้ม ครู่เดียวมือบางก็แอบหยิกเนื้อปลาตรงส่วนหางที่ทอดจนกรอบใส่ปากอย่างรวดเร็ว เห็นว่าคนทำอาหารไม่ทันสังเกตก็ลุกลามไปยังกุ้งตัวโตบนจานผัดผักเงาสะท้อนจากฝาหม้อทำให้คนไม่ทันสังเกตระบายยิ้ม ลอบมองคนข้างหลังแอบชิมอาหารไปเรื่อยโดยไม่เอ่ยอะไร ชิมไปชิมมาเห็นแก้มใสพองลมเหมือนลูกโป่งถูกเป่าค่อยนึกอยากส่งเสียงเรียก..“หนูพิงค์ช่วยหยิบชามให้พี่หน่อยสิ ต้มข่าไก่น่าจะได้ที่แล้วนะ”ขอความช่วยเหลือโดยไม่หันหลังกลับ อมยิ้มพอใจเมื่อเห็นเงาสะท้อนของคนที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆสะดุ้งโหยง“..แปปนะคะ” คนแอบชิมอาหารไปค่อนจานหันรีหันขวางเหมือนหลงทิศอยู่หลายวินาที ดูเหมือนจะลืมสนิทว่าถ้วยชามที่ตามหาถูกเก็บไว้บนชั้นลอยเหนือหัวตัวเอง กว่าจะคิดได้แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

หลังอาหารเที่ยงมื้อใหญ่จบลงกะรัตรับหน้าที่เก็บกวาดส่วนเพทายก็ขันอาสาล้างจาน แต่ดูเหมือนปริมาณจานที่มากมายมหาศาลจะทำให้ชายหนุ่มอดบ่นพึมพำไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อคนรับหน้าที่เก็บกวาดหอบจานชามมาเพิ่มให้อีกหลายสิบใบ มองค้อนจนตาแทบกลับแต่พอเห็นเธอหัวเราะชอบใจแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนใจแล้วล้างจานต่อไปใช้เวลาไปเกือบสองชั่วโมงกับการล้างจานและทำความสะอาดห้องครัว!ดวงตาสีถ่านกวาดหาร่างบางระหงที่ห่างสายตาไปสักพักใหญ่ ไม่พบแต่ได้ยินท่วงทำนองหวานจากเสียงเพลงที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ก็พอคาดเดาได้ว่าคงอยู่ในห้องทำงานเล็กเหมือนเคย อันที่จริงนับตั้งแต่ลาออกจาก ‘ไพฑรูย์การช่าง’ กะรัตก็เหมือนจะเข้าไปขลุกอยู่ในห้องนั้นตลอด“พี่กลับไปอาบน้ำก่อนนะ”คนล้างจานจนตัวเปียกปอนตะโกนบอก ได้ยินเสียงหวานขานรับค่อยกลับห้องตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม้จะใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการอยู่ข้างกายกะรัต เพทายก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้หอบข้าวของเข้ามาอยู่ด้วยอย่างเป็นทางการ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคน ‘หน้าไม่อาย’ อย่างเขา เพราะการเดินกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องตัวเองวันละสองครั้งก็เป็นแค่การออกกำลังกายเล็กๆน้อยๆเท่านั้นสามสิบนาท

“รับรองว่าถึงพรุ่งนี้เช้า พี่ก็ไม่ปล่อยเราออกจากห้องแน่ๆ” การการันตีตัวเองแบบแปลกๆของเพทายทำให้คนฟังได้แต่หัวเราะเสียงเบาในลำคอ กะรัตตัดสินใจหมุนตัวกลับไปเขียนแบบต่ออย่างรวดเร็ว ดูเหมือนงานตรงหน้าจะเป็นทางเลือกที่น่าสนใจกว่าเห็นๆ แต่ยังลากเส้นบนแบบร่างได้ไม่ครบจบกระบวนความ...เขาก็เอาคางมาวางเกยบนหัวของเธออย่างจงใจก่อกวนซะแล้ว“ห้องสมุดกี่ที่เนี่ย? ทำไมเขียนไม่เสร็จสักที” น้ำเสียงแง่งอนหน่อยๆตั้งคำถาม ร่างสูงที่สวมกอดจากด้านหลังกระชับอ้อมแขนเล็กน้อย ถูไถคางหนาของตัวเองลงบนกระหม่อมบางของคนในวงแขนอย่างจงใจออดอ้อน“แปลนห้องสมุดเสร็จหมดแล้วค่ะ” คนถูกกอดเอนตัวพิงอย่างผ่อนคลาย ดินสอไม้ในมือบางเคาะแบบแปลนบนโต๊ะเบาๆราวกับกำลังครุ่นคิด “ตอนนี้กำลังร่างแบบเรือนกระจกอยู่ค่ะ พิงค์ว่าจะปลูกเรือนกระจกเพิ่มอีกหลังที่บ้านสวนของคุณยาย...จะได้ปลูกดอกไม้เมืองหนาวขายให้เป็นเรื่องเป็นราว”“ขายดอกไม้?” บางทีเพทายก็ยอมรับว่าเขาตามความคิดของคนในอ้อมแขนไม่ค่อยจะทัน “เพื่อ?”“หาเงินค่ะ เพราะตอนนี้พิงค์กำลังจนสุดๆเลย” น้ำเสียงทีเล่นทีจริงตอบกลับ ยังแอบอิงอยู่กับแผงอกกว้างอย่างลูกแมวน้อยที่เพิ่งพบมุมถูกใจ “หุ้นข

บรรยากาศชวนอึดอัดและการพยายามหลบหน้าอย่างเห็นได้ชัดทำให้คนเป็นแม่อดหนักใจไม่ได้ นพเก้ามองตามแผ่นหลังบอบบางที่หายลับเข้าไปในครัวอีกครั้งพลางถอนใจ ค่อยเริ่มสำรวจห้องพักของบุตรสาวคนเล็กที่ตัวเองไม่เคยมาเยือนต่ออีกนิด...แล้วก็ต้องรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อทุกตารางเมตรของห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเป็นตัวเองของเจ้าของห้อง เธอสัมผัสถึงความมีชีวิตชีวาและตัวตนของกะรัตได้ชัดเจนมากกว่าตอนอยู่ที่บ้านเสียอีก‘ลูกจะกลับมาใช่ไหมคะ? ต่อให้ฉันใจร้ายขนาดไหนลูกก็จะกลับมาหาเราใช่ไหม?’‘ผมเชื่อว่าลูกจะกลับมา เพราะไม่ว่าจะยังไงที่นี่ก็คือบ้านของแก’เหมือนสามีของเธอคงตีค่าคำว่า ‘บ้าน’ ผิดไปไกล เพราะมันอาจไม่ใช่สถานที่แต่เป็นเรื่องของความรู้สึก!นพเก้าเลือกเดินสำรวจห้องพักต่ออีกเล็กน้อยค่อยเห็นภาพจิ๊กซอว์ขนาดใหญ่ที่ถูกแขวนไว้บนฝาผนัง..ตัวต่อห้าพันชิ้นที่เธอซื้อให้ลูกเป็นของขวัญวันเรียนจบ?‘อยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเรียนจบล่ะ? ถ้านึกออกแล้วก็ไปบอกเลขาของแม่ก็แล้วกัน’‘ขอเป็นจิ๊กซอว์สวยๆสักภาพก็แล้วกันค่ะ’‘ไร้สาระ ถ้าว่างพอจะมานั่งต่อจิ๊กซอว์เล่นก็เอาเวลาไปช่วยงานที่บริษัทไม่ฟังดูเข้าท่ากว่าหรือไง’‘