อ้อมกอดที่ว่างเปล่า 235

หลังอาหารเที่ยงมื้อใหญ่จบลงกะรัตรับหน้าที่เก็บกวาดส่วนเพทายก็ขันอาสาล้างจาน แต่ดูเหมือนปริมาณจานที่มากมายมหาศาลจะทำให้ชายหนุ่มอดบ่นพึมพำไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อคนรับหน้าที่เก็บกวาดหอบจานชามมาเพิ่มให้อีกหลายสิบใบ มองค้อนจนตาแทบกลับแต่พอเห็นเธอหัวเราะชอบใจแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนใจแล้วล้างจานต่อไป

ใช้เวลาไปเกือบสองชั่วโมงกับการล้างจานและทำความสะอาดห้องครัว!

ดวงตาสีถ่านกวาดหาร่างบางระหงที่ห่างสายตาไปสักพักใหญ่ ไม่พบแต่ได้ยินท่วงทำนองหวานจากเสียงเพลงที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ก็พอคาดเดาได้ว่าคงอยู่ในห้องทำงานเล็กเหมือนเคย อันที่จริงนับตั้งแต่ลาออกจาก ‘ไพฑรูย์การช่าง’ กะรัตก็เหมือนจะเข้าไปขลุกอยู่ในห้องนั้นตลอด

“พี่กลับไปอาบน้ำก่อนนะ”

คนล้างจานจนตัวเปียกปอนตะโกนบอก ได้ยินเสียงหวานขานรับค่อยกลับห้องตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

แม้จะใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับการอยู่ข้างกายกะรัต เพทายก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้หอบข้าวของเข้ามาอยู่ด้วยอย่างเป็นทางการ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคน ‘หน้าไม่อาย’ อย่างเขา เพราะการเดินกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องตัวเองวันละสองครั้งก็เป็นแค่การออกกำลังกายเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

สามสิบนาทีไม่ขาดไม่เกินเพทายก็กลับเข้ามาในห้องของกะรัตอีกครั้ง เห็นเจ้าของห้องยังไม่ยอมออกมาจากห้องทำงานเล็ก ก็ใช้เวลาที่เหลือนั่งตรวจสอบแบบแปลนที่ถือติดมือมาแก้เบื่อวนไป จวบจนทำงานของตัวเองเสร็จเรียบร้อยค่อยเริ่มคิดหาวิธีก่อกวนอีกฝ่าย..

“ที่รักทำงานยังไม่เสร็จอีกเหรอ? ไหนเราบอกพี่ว่าตอนนี้เป็นคนตกงาน” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยจริตตะโกนถาม

เงียบ...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก?

คนหน้าไม่อายที่มีเจตนาก่อกวนตัดสินใจเดินไปหยิบเหยือกน้ำส้มที่ตัวเองคั้นใส่ตู้เย็นไว้มาใช้เป็นข้ออ้าง เคาะประตูห้องทำงานสองสามครั้งก่อนเปิดเข้าไปอย่างมีมารยาทยิ่ง เห็นกะรัตยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนแบบแปลนอยู่ก็แนบเหยือกน้ำผลไม้เย็นจัดลงบนแก้มนุ่มนิ่มของเธอทันที

“อื๊อ!” คนถูกแกล้งส่งเสียงขึ้นจมูกน่าฟัง

“พี่เห็นว่าเราทำงานไม่เสร็จสักที ก็เลยหวังดีเอาน้ำส้มคั้นมาให้”

กะรัตหรี่ตามองคนข้างคล้ายจับผิด รู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้หวังดีอย่างที่กล่าวอ้างแม้แต่น้อย คิดว่าเพทายคงก่อกวนเพราะเริ่มจะเหงานิดๆที่เธอเขียนแบบแปลนจนลืมเวลามากกว่า

“แล้วไหนแก้วล่ะคะ?” เพราะมีแค่เหยือกน้ำส้มในมือ คนรับเหยือกมาเลยอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม

“ลืมหยิบมา”

“...”

“แต่ความจริงก็อยากให้ลองกินในเหยือกดูสักครั้งเหมือนกันนะ”

คำตอบที่ฟังดูเหมือนการแถจนสีข้างถลอกทำให้กะรัตต้องถอนใจเฮือกแต่ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ ท้าวคางมองคนที่ยืนอยู่ข้างกายนานพอควรค่อยกระดิกนิ้วเรียกให้ใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างพอสมควรขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แล้วอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัวหอมแก้มสากฟอดใหญ่

จะว่าบ้าก็ได้...แต่เธอคิดว่าเพทายน่ารักที่สุดเวลาเรียกร้องความสนใจ