คำขอโทษ.. 231

“วันนั้นแม่พายายพิงค์ไปเล่นที่สวน แล้วเจ้าธรก็ตามมา...น้องพยายามจะขอเงินแม่ บอกจะเอาไปลงทุนทำธุรกิจกับเพื่อนๆแต่แม่ไม่ให้”

เสียงสะอื้นไห้ฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็จับใจความสำคัญได้บ้างบอกเล่า

“สองคนนั้นเริ่มทะเลาะกัน แล้วมันก็แรงขึ้นเรื่อยๆ...แม่เลยสั่งให้พี่พาหลานกลับเข้าบ้านไปก่อน” คนที่อยู่ในเหตุการณ์บอกเล่าทั้งน้ำตา “พี่ดึงยายพิงค์เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงแตรรถดังมาก..”

ประโยคบอกเล่าขาดห้วงไปในช่วงสั้นๆ พร้อมกับเขื่อนกั้นน้ำตาอันแสนบอบบางที่พังทลายลงมาอีกระลอก เพชรลดารวบรวมสติและเสียงอันสั่นเครืออยู่นานค่อยพูดต่อ..

“พี่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง...แต่พอหันกลับไปก็เห็นน้องกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างแม่ แล้ว...แล้วเลือดก็เต็มพื้นถนนไปหมด ยายพิงค์ก็วิ่งเข้าไปกอดแม่แล้วเอาแต่ร้องไห้” ภาพจำที่กลายเป็นฝันร้ายถูกบรรยายออกมาแบบไม่ปะติดปะต่อนัก “คนเข้ามามุงเต็มไปหมด แล้วพี่ก็ได้ยินเสียงใครสักคนพูดกันว่า...เป็นเพราะเด็กวิ่งตัดหน้ารถ”

คำสารภาพทั้งน้ำตาของเพชรลดาทำให้นพเก้าเพิ่งเข้าใจว่า ‘ล้มทั้งยืน’ หมายความว่าอย่างไร? และถ้าหากไม่ได้นั่งอยู่บนโซฟาตั้งแต่แรกป่านนี้เธอก็คงล้มลงไปกองบนพื้นเพราะถ้อยคำมากมายที่กำลังพรั่งพรูออกมาจากปากของคนเป็นพี่สาวไปแล้ว

โดยเฉพาะความจริงที่ว่า..

น้องชายของเธอเป็นคนผลักแม่ออกไปจนถูกรถชนตาย!

ความรู้สึกปวดลึกแล่นเข้ามาในหัวใจเมื่อนึกถึงบุตรสาวคนเล็กที่ถูกตัวเองผลักไสไปจากชีวิตเพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้น พยายามรวบรวมเรื่องราวที่พลิกกลับหลายตลบอยู่นาน น้ำเสียงราบเรียบแต่สั่นไหวในปลายเสียงค่อยตั้งคำถามเพื่อยืนยันความเป็นจริงตรงหน้าอีกครั้ง

“พี่เลยโกหกทุกคน ว่าแม่ตายเพราะช่วยยายพิงค์ที่วิ่งตัดหน้ารถ?”

การปล่อยโฮออกมาอีกรอบของเพชรลดาเหมือนเป็นเครื่องยืนยันคำตอบของคำถาม ว่าการสูญเสียบุพการีไปในวันนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะลูกสาวคนเล็กของเธอจริงๆ

“ตั้งแต่แม่ตายไป..” น้ำเสียงรวดร้าวและบาดลึกของนพเก้าเอ่ยอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเหมือนสิ่งที่กำลังจะพูดออกไปช่างเป็นเรื่องน่าขบขันเสียเต็มประดา

“เก้าก็ไม่เคยทำใจมองหน้ายายพิงค์ได้เลย ทุกครั้งที่เห็นหน้า...ก็อดรู้สึกเกลียดความโชคดีของเด็กคนนั้นไม่ได้ เกลียดที่การรอดชีวิตของเขาคือความตายของแม่เรา”