อ้อมกอดที่ว่างเปล่า 236

“ขอไปหยิบแก้วก่อน..” รีบหลบให้พ้นระยะวงแขนก่อนที่อีกฝ่ายจะคิดได้แล้วตัวเองจะถูกรวบหัวรวบหาง ได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังว่าให้หยิบแก้วมาเผื่อเขาด้วยก็อดยิ้มกว้างกว่าเก่าไม่ได้

เพียงสองสามนาทีกะรัตก็กลับเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้งพร้อมแก้วน้ำและถาดขนมอบสีสวย เห็นเพทายกำลังคลี่ม้วนแบบแปลนที่ตัวเองเพิ่งออกแบบเสร็จไปเมื่อวันก่อนขึ้นดูด้วยความสนใจ..

“บ้านต้นไม้เหรอ?”

“ไม่เชิงค่ะ” คนออกแบบตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะวางจานขนมอบลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเพทายแล้วเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเขียนแบบอีกรอบ หยิบดินสอแท่งโปรดขึ้นลากเส้นที่วาดค้างไว้เมื่อหลายนาทีก่อนจนเสร็จแล้วค่อยพูดต่อ “เรียกว่าเป็น ‘ห้องสมุดบ้านต้นไม้’ น่าจะเหมาะกว่า”

“อ่อ โครงการที่เราเคยบอกพี่ว่าจะไปทำกับเพื่อนๆใช่ไหม?”

“ประมาณนั้นค่ะ” กะรัตตอบกลับทั้งที่มือยังคงเขียนแบบแปลน ลากได้อีกสองสามเส้นค่อยขยายความเรื่องที่ตัวเองพูดค้างอยู่ “ก่อนหน้านี้พิงค์งานยุ่งเกินไปก็เลยไม่มีเวลาเขียนแบบเท่าไร โพรเจกต์นี้เลยไม่ค่อยคืบหน้า...เมื่อวันก่อนนึกขึ้นได้ก็เลยรีบทำค่ะ กลัวว่าถ้าผลัดวันไปเรื่อยเดี๋ยวก็ลืมอีก”

คนฟังเหลือบมอง ‘คนงานยุ่งเกินไป’ เล็กน้อย นึกอยากถามว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่า...ยุ่งน้อยลงแล้วเหรอ? แต่ก็กลัวว่าจะโดนม้วนแบบแปลนลอยใส่กลางหน้าผากเลยยั้งปากไว้ก่อน เคราะห์ยังดีที่มีขนมอบเป็นตัวช่วยชั้นหนึ่งทำให้ปากของเขาไม่ว่างเกินไป

ดูเหมือนการอยู่กันเป็นเวลานานจะทำให้เพทายได้เห็นนิสัยหลายอย่างที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนของกะรัต ก็คงเหมือนกันกับเธอที่ได้สัมผัสนิสัยหลายส่วนของเขาที่ไม่ได้แสดงออกไปในตอนแรกรู้จัก แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติของการปรับตัวและเรียนรู้จะลดความเป็นตัวเองลงเพื่อให้คำว่า ‘เรา’ มั่นคงขึ้นกว่าเดิม

“หวานไปไหมคะ?”

คนปล่อยความคิดเพลินๆสะดุดเล็กน้อย ค่อยเห็นว่าคนที่เอาแต่เขียนแบบอยู่จนถึงเมื่อครู่กำลังนั่งท้าวคางมองตัวเองอยู่

“ขนมหรือคนทำ?” คนที่ตัดสินใจนั่งท้าวคางไปกับพนักพิงของโซฟาเช่นกัน ถามกลับด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

“ถ้าตอบว่า ‘คนทำ’ จะถูกกินหรือเปล่าล่ะ?” เสียงหวานกลั้วหัวเราะ

“จะเหลือเหรอ?” คนหน้าไม่อายยอมรับหน้าตาเฉย ตัดสินใจเสร็จสรรพว่าถ้าคนตรงหน้าตอบว่า ‘คนทำ’ เขาจะอุ้มเธอไปห้องนอนข้างๆเดี๋ยวนี้ละ! 

“...”

“รับรองว่าถึงพรุ่งนี้เช้า พี่ก็ไม่ปล่อยเราออกจากห้องแน่ๆ”