อ้อมกอดที่ว่างเปล่า 233

เสียงตะหลิวกระทบขอบกระทะเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกว่าใครบางคนกำลังทำอาหาร แล้วเพียงไม่นานจานผัดผักกลิ่นหอมฉุยที่ถูกตักขึ้นจากเตาก็วางลงข้างจานใบใหญ่บรรจุปลาทอดสีสวยราดด้วยน้ำยำรสเด็ด ดวงตากลมใสของคนที่กำลังนั่งเล่นเกมจากแท็บเล็ตเครื่องโปรดอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว แอบเหลือบมองร่างสูงของพ่อครัวคนเก่ง เห็นอีกฝ่ายกำลังสาละวนอยู่กับการปรุงรสแกงกะทิหม้อใหญ่อีกเมนูค่อยยกยิ้ม ครู่เดียวมือบางก็แอบหยิกเนื้อปลาตรงส่วนหางที่ทอดจนกรอบใส่ปากอย่างรวดเร็ว เห็นว่าคนทำอาหารไม่ทันสังเกตก็ลุกลามไปยังกุ้งตัวโตบนจานผัดผัก

เงาสะท้อนจากฝาหม้อทำให้คนไม่ทันสังเกตระบายยิ้ม ลอบมองคนข้างหลังแอบชิมอาหารไปเรื่อยโดยไม่เอ่ยอะไร ชิมไปชิมมาเห็นแก้มใสพองลมเหมือนลูกโป่งถูกเป่าค่อยนึกอยากส่งเสียงเรียก..

“หนูพิงค์ช่วยหยิบชามให้พี่หน่อยสิ ต้มข่าไก่น่าจะได้ที่แล้วนะ”

ขอความช่วยเหลือโดยไม่หันหลังกลับ อมยิ้มพอใจเมื่อเห็นเงาสะท้อนของคนที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆสะดุ้งโหยง

“..แปปนะคะ” คนแอบชิมอาหารไปค่อนจานหันรีหันขวางเหมือนหลงทิศอยู่หลายวินาที ดูเหมือนจะลืมสนิทว่าถ้วยชามที่ตามหาถูกเก็บไว้บนชั้นลอยเหนือหัวตัวเอง กว่าจะคิดได้แล้วเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าอีกฝ่ายหันกลับมาแล้ว ริมฝีปากจิ้มลิ้มมันแผล็บเลยขยับขึ้นลงอีกสองสามครั้งแล้วตัดสินใจกลืนทุกอย่างในปากลงท้องทันทีเพื่อทำลายหลักฐาน ค่อยพูดต่อเสียงหวานแกมเอาอกเอาใจอยู่ในที “อยู่บนหัวเลยค่ะ เก็บไว้บนชั้น”

เพทายหรี่ตามองคล้ายจับผิดแต่ก็เปิดตู้หยิบชามกระเบื้องออกมาสองใบแล้วยื่นให้คนตรงหน้าช่วยถือ ดวงตาสีถ่านเหลือบมองปลาทอดตัวใหญ่ที่แหว่งหายไปเกือบครึ่งตัวราวกับพินิจพิจารณา มองผ่านไปอีกนิดก็เห็นความผิดปกติเล็กน้อยในจานผักที่ปริมาณพร่องลงไป “หิวเหรอ?”

“ก็...นิดนึงค่ะ” คนกินเพลินยิ้มหวาน เลียปากตัวเองอีกเล็กน้อยค่อยพูดต่อ “แต่ตอนนี้ไม่ค่อยหิวแล้ว”

เพทายหัวเราะเสียงเบาในลำคอไปกับคำตอบที่ได้รับมา ก่อนจะจุมพิตกระหม่อมบางอย่างรวดเร็วเป็นรางวัลในความน่าเอ็นดูของคนตรงหน้า สองมือหนาวางขวางเหมือนเจตนากักกันร่างบางที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวไว้ในอ้อมแขนค่อยขยับรวบเอวบางไว้หลวมๆ ได้ยินเสียงหวานหัวเราะก็อดไม่ได้จนต้องขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่

“อื้อ! เดี๋ยวแกงไหม้นะคะ” คนถูกหอมแก้มจนแทบช้ำร้องบอก พยายามเบี่ยงประเด็นอย่างเห็นได้ชัดเพราะบังเอิญมองสบดวงตาสีถ่านที่กำลังทอประกายวาววับจับจ้องราวจะกลืนกิน

คนถูกเบี่ยงประเด็นทำเสียงงึมงำในลำคอคล้ายขัดใจแต่ก็อดเหลือบมองแกงกะทิหม้อใหญ่ไม่ได้ เห็นแกงเดือดผุดๆและเริ่มได้กลิ่นไหม้จางๆของกะทิก้นหม้อเหมือนกำลังส่งสัญญาณร้องขอให้ช่วยชีวิตก็ต้องถอนใจเฮือกใหญ่ หันกลับมาแจกค้อนวงใหญ่ให้คนในอ้อมแขนที่กำลังหัวเราะชอบใจหนึ่งที ก่อนจะจุมพิตริมฝีปากจิ้มลิ้มหนักๆแล้วหมุนตัวกลับไปทำอาหารต่ออย่างเสียมิได้