อ้อมกอดที่ว่างเปล่า 237

“รับรองว่าถึงพรุ่งนี้เช้า พี่ก็ไม่ปล่อยเราออกจากห้องแน่ๆ” 

การการันตีตัวเองแบบแปลกๆของเพทายทำให้คนฟังได้แต่หัวเราะเสียงเบาในลำคอ กะรัตตัดสินใจหมุนตัวกลับไปเขียนแบบต่ออย่างรวดเร็ว ดูเหมือนงานตรงหน้าจะเป็นทางเลือกที่น่าสนใจกว่าเห็นๆ แต่ยังลากเส้นบนแบบร่างได้ไม่ครบจบกระบวนความ...เขาก็เอาคางมาวางเกยบนหัวของเธออย่างจงใจก่อกวนซะแล้ว

“ห้องสมุดกี่ที่เนี่ย? ทำไมเขียนไม่เสร็จสักที” น้ำเสียงแง่งอนหน่อยๆตั้งคำถาม ร่างสูงที่สวมกอดจากด้านหลังกระชับอ้อมแขนเล็กน้อย ถูไถคางหนาของตัวเองลงบนกระหม่อมบางของคนในวงแขนอย่างจงใจออดอ้อน

“แปลนห้องสมุดเสร็จหมดแล้วค่ะ” คนถูกกอดเอนตัวพิงอย่างผ่อนคลาย ดินสอไม้ในมือบางเคาะแบบแปลนบนโต๊ะเบาๆราวกับกำลังครุ่นคิด “ตอนนี้กำลังร่างแบบเรือนกระจกอยู่ค่ะ พิงค์ว่าจะปลูกเรือนกระจกเพิ่มอีกหลังที่บ้านสวนของคุณยาย...จะได้ปลูกดอกไม้เมืองหนาวขายให้เป็นเรื่องเป็นราว”

“ขายดอกไม้?” บางทีเพทายก็ยอมรับว่าเขาตามความคิดของคนในอ้อมแขนไม่ค่อยจะทัน “เพื่อ?”

“หาเงินค่ะ เพราะตอนนี้พิงค์กำลังจนสุดๆเลย” น้ำเสียงทีเล่นทีจริงตอบกลับ ยังแอบอิงอยู่กับแผงอกกว้างอย่างลูกแมวน้อยที่เพิ่งพบมุมถูกใจ “หุ้นของบริษัทก็คืนที่บ้านไปหมดแล้ว แถมตอนนี้ยังตกงานอีกต่างหาก...ก็เลยคิดว่าจะใช้โอกาสนี้ไปลองทำอย่างอื่นบ้าง”

“ฟังดูน่าสนใจดีนะ แล้วพี่จะคอยช่วยอีกแรง”

“ติดแค่เรื่องที่อาจจะต้องย้ายไปอยู่บ้านสวน...ถ้าเป็นแบบนั้น พี่พีทจะโอเคหรือเปล่าคะ?”

ดวงตาสีถ่านพิจารณาคนในอ้อมแขนอีกครั้งอย่างไม่ค่อยชอบใจแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเข้าใจในเวลาด้วยกัน จุมพิตลงบนกระหม่อมบางหนักๆแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด

“ถ้าไม่โอเค พิงค์ก็จะไม่ทำค่ะ”

“...”

การลดทอนความเป็นตัวเองแต่ไม่ลดความเป็นตัวตนทำให้ตัดสินใจลำบาก ใจจริงไม่อยากให้กะรัตอยู่ห่างไกลเกินสายตา แต่ก็รู้ดีว่าพื้นฐานนิสัยของผู้หญิงที่ตัวเองรักจนหมดหัวใจนั้นเต็มไปด้วยอิสระ หากตีกรอบและบีบบังคับเหมือนที่ครอบครัวของเธอเคยทำมา ไม่นานความรักของเขาก็จะกลายเป็นกรงหนามขนาดใหญ่ที่ทำให้เธอทุกข์ทรมาน

“..ถ้าอยากทำก็อยากทำเถอะ พี่โอเค”

คำตอบนั้นทำให้ดวงตากลมใสเปล่งประกายมากกว่าเก่า รอยยิ้มหวานและจุมพิตข้างแก้มสากทำให้เพทายรู้ได้โดยสัญชาติญาณ ว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว

“ขอบคุณนะคะ” เสียงหวานอ้อนอย่างน่าเอ็นดู ก่อนมือบางทั้งสองข้างจะคล้องคอเพทายไว้ “ถ้าพี่พีทจะน่ารักแล้วก็ใจดีแบบนี้ ขอพิงค์ ‘จุ๊บ’ ทีนึงได้ไหมคะ?”

“ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว..”

เสียงกริ่งหน้าประตูห้องพักทำให้ช่วงเวลาแสนสุขถูกขัดจังหวะ ใบหน้าคมที่โน้มลงมาจนเกือบจะชิดริมฝีปากจิ้มลิ้มส่งเสียงขัดใจในลำคอแต่ก็ยอมถอยห่างโดยง่ายไม่เกี่ยงงอน มองค้อนคนขอจูบไปหนึ่งทีข้อหาหัวเราะเยาะเขาอย่างออกรส แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปเปิดประตูแทนเจ้าของห้องที่ตัดสินใจนั่งเขียนแบบต่ออีกนิด

‘ใครมานะ? ถ้าเป็นพวกไอ้กันต์จะถีบให้’

เพทายสบถในใจอย่างหมายมาด คาดโทษเสร็จสรรพเพราะว่าอาจเป็นสองเพื่อนสนิทอย่างกันดิศและตรัยรัตน์ ที่พักหลังชอบแวะเวียนมาก่อกวนที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ค่อยนึกขึ้นได้ว่าทั้งสองคนเพิ่งขึ้นเหนือไปเมื่อวานเย็นนี้เอง...แล้วความสงสัยก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นประหลาดใจเมื่อเห็นแขกผู้มาเยือน

“อานพเก้า!?”