อ้อมกอดที่ว่างเปล่า 234

ใช้เวลาไม่นานอาหารหลากหลายที่รังสรรค์โดยพ่อครัวคนเก่งก็ค่อยๆถูกลำเลียงไปวางบนโต๊ะ ด้วยฝีมือของ ‘นักชิมมืออาชีพ’ ที่เพทายใช้เรียกอย่างประชดประชันแกมเอ็นดูเวลาเข้าครัว และเหมือนกลัวฉายาใหม่ของตัวเองจะมัวหมอง พอวางจานสุดท้ายลงบนโต๊ะก็จำต้องหยิบไก่ทอดเกลือเข้าปากไปอีกสองสามชิ้น..

แต่เหมือนเวรกรรมจากความ ‘ตะกละ’ จะตามทัน เพราะดูเหมือนชิ้นสุดท้ายที่หยิบเข้าปากจะมีเกลือเม็ดใหญ่ติดอยู่ในเนื้อไก่ ใบหน้าหวานบู้บี้อย่างรวดเร็วจนแทบอยากจะคายทิ้งแต่ก็ทำไม่ได้!

ไม่ใช่เพราะเสียดายของ แต่เป็นเพราะมือหนาของ ‘พ่อครัว’ ตะปบปิดปากเธอไว้ต่างหาก!

เพทายหัวเราะชอบใจที่เห็นคนในอ้อมแขนมองค้อนจนตาแทบกลับ ตั้งใจแล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยมือจนกว่าอีกฝ่ายจะเคี้ยวหมดและกลืนไก่ทอดเกลือลงไป อันที่จริงตอนยกไก่ขึ้นจากกระทะเมื่อครู่ก็เห็นอยู่ว่ามีเกลือก้อนใหญ่ติดไป คิดจะหยิบออกแต่ยังไม่ทันได้ทำกะรัตก็ยกจานไก่ทอดออกมาเสียก่อน เจตนาดีเลยเดินตามออกมาจะบอกก็เห็นนักชิมมืออาชีพหยิบไก่ใส่ปากซะก่อน...พอเห็นแบบนั้นแล้ว มันดันกระตุ้นต่อมอยากแกล้งของเขาขึ้นมากะทันหัน!

แต่เพทายคงลืมไปว่าผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาค่อนข้างพิเศษกว่าใคร และเธอก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ใครมารังแกหรือกลั่นแกล้งได้ง่ายๆ

กว่าจะรู้สึกตัวว่าทำพลาดครั้งใหญ่ ก็ตอนเขี้ยวเล็กๆฝังบนสันมือนั่นละ!

คนขี้แกล้งร้องเสียงหลงรีบดึงมือหนาออกห่าง แต่เหมือนจะไม่ง่ายอย่างใจคิดเพราะมือบางทั้งสองข้างจับยึดข้อมือของเขาไว้อย่างมั่นคง เพทายมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกสะเทือนใจนิดหน่อยที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มยังงับสันมือของเขาไว้แน่นอย่างกับปลาฉลามในหนังการ์ตูน แถมดวงตากลมใสที่กำลังมองจ้องหน้าเขาอยู่ตอนนี้ก็เอาเรื่องทีเดียว

เพทายหัวเราะเสียงเบาในลำคอ รู้สึกสนุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เห็นดวงตากลมใสวาววับและเต็มไปด้วยประกายท้าทาย ลองใช้มืออีกข้างที่ยังอยู่รอดปลอดภัยบีบแก้มใสเบาๆแล้วทดลองดึงมือออก...ไม่สำเร็จ? แถมยังมีเสียงตอบโต้จากคนกัดไม่ปล่อยพูดอะไรสักอย่างที่จับใจความไม่ได้ แต่เขากลับสามารถเข้าใจความหมายได้โดยไม่ต้องพยายาม 

ดูเหมือนเธอจะพูดว่า คนนิสัยไม่ดี!

คนนิสัยไม่ดีหัวเราะชอบใจ ก่อนจะอาศัยช่องว่างเล็กน้อยฉวยโอกาสออกแรงดึง ‘ปลาฉลาม’ เข้ามาในระยะประชิด มือหนาที่ละจากแก้มใสลากไล้ลงมาหยุดที่เอวบางอย่างจงใจยั่วยุ..

“หนูพิงค์ นี่หนูพยายามจะกินพี่เหรอ? ไหนเราขอพี่ว่าเป็นหลังแต่งงาน?” น้ำเสียงใสซื่อที่กำลังเสแสร้งอย่างชัดเจนตั้งคำถาม ก่อนจะทำท่าถอนอกถอนใจอย่างคนปลงตก “เอาเถอะๆ พี่ก็พอรู้มาบ้างว่าตัวเองค่อนข้าง ‘น่ากิน’ ”

“ฮึ!” คนที่ตั้งใจจะกัดให้ครบห้านาทีคายมือทิ้งทันที ก่อนจะดึงชายเสื้อของเพทายขึ้นเช็ดน้ำลายบนแก้มตัวเองอย่างลวกๆ ค่อยดึงมือหนาข้างที่ถูกกัดจนเห็นเป็นรอยฟันขึ้นมาเช็ดน้ำลายออก พลางบ่นพึมพำ

“งั้นพี่พีทก็น่าจะพอรู้ตัวมาบ้างนะคะ ว่าตัวเองค่อนข้าง...หน้าไม่อาย!”

เพทายหัวเราะร่วนไปกับความหน้าไม่อายและสงครามขนาดย่อมที่เพิ่งสิ้นสุดลง ปล่อยให้ปลาฉลามที่กลับร่างเป็นคนสำรวจรอยฟันบนมือของเขาต่อไปอย่างคนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ คิดไว้ล่วงหน้าเสร็จสรรพว่าถ้าหากถูกเพื่อนๆถามก็จะตอบไปอย่างตรงไปตรงมาว่า...ถูกเมียกัด!