เค้าลางแห่งความยุ่งยาก 48

แสงสุดท้ายของดวงตะวันลาลับดับขอบฟ้า ได้นำพาสายลมยามค่ำคืนและความมืดให้แผ่ขยายกระจายตัวไปอย่างรวดเร็ว อดีตประธานบริหาร ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ยังคงนั่งมองความเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติที่เกิดขึ้นเป็นสัจธรรมอยู่เนินนาน ก่อนรอยยิ้มมุมปากจะยกขึ้นเมื่อเพียงไม่นานหลังแสงสว่างลาจากท้องฟ้าไป แสงไฟสีส้มอ่อนก็สาดสะท้อนเข้าทดแทน

บ่อตกปลาขนาดใหญ่ย่านชานเมืองยังคงเป็นสถานที่หย่อนใจสุดโปรดปรานของเขาเสมอ สินธรนั่งมองท้องน้ำมืดมิดแต่ยังสะท้อนแสงไฟระยับอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนมือหนาจะกระตุกคันเบ็ดตกปลาไปมาเบาๆเพียงสองสามครั้งแล้ววางลงที่เดิมอีกหน

“ท่านครับ ตำรวจสลายม็อบแล้วนะครับ” คนสนิทที่หายไปรับสายใครบางคนอยู่นานเอ่ยขึ้น

               คนที่นั่งมองผืนน้ำแสนสงบนิ่งในความมืดอยู่นานละสายตาจากภาพเบื้องหน้า ก่อนจะยกยิ้มเมื่อเห็นรอยลังเลจางๆในดวงตาคู่คมของพบธรรม

“ก็ดีแล้ว” คนยังมีรอยยิ้มให้ความเห็นพลางหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ คล้ายคาดการณ์ไว้แล้ว

“ผู้หญิงคนนั้น จะส่งคนเข้าไปตรวจสอบภายใน...วันพรุ่งนี้นะครับ”

“ฮึ! ประธานใหม่ไฟแรงใช้ได้” คนรับฟังติงเรียบๆ พลางหมุนแก้วทรงสูงที่บรรจุไวน์รสกลมกล่อมไปมา

“แต่คราวนี้จ้างมาจากข้างนอกนะครับ ไม่ใช่คนของเรา”

               ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นหนาสะท้อนแสงไฟจนส่องให้เห็นประกายวาวโรจน์ ก่อนมือหนาจะหยิบคันเบ็ดที่กำลังเกิดแรงกระตุกสองสามครั้งขึ้นมอง เจ้าของคันเบ็ดชั่งใจอยู่เพียงครู่แล้วเลือกปล่อยเส้นเอ็นที่ผูกไว้กับเหยื่อชั้นเลิศให้ถูกดึงรั้งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ธรรม...แกรู้ไหมว่าการตกปลามันสนุกตรงไหน ทำไมฉันถึงชอบ?” เจ้าของคันเบ็ดมองเส้นเอ็นที่ถูกดึงไปจนไกลลิบ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“ไม่ทราบครับ”

               คนถามหัวเราะในลำคอคล้ายพึงพอใจในคำตอบ แต่กระนั้นดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นก็ยังคงจับจ้องเส้นเอ็นคล้ายรอคอยอะไรบางอย่าง ในวินาทีนั้นเองเส้นเอ็นที่ถูกดึงรั้งจนตึงกลับหย่อนลงอย่างเห็นได้ชัด คนที่รอคอยเวลาอยู่นานจึงออกแรงดึงแล้วกระชากคันเบ็ดกลับเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว 

“ฉันชอบตกปลา เพราะเราสามารถใช้ ‘เหยื่อไร้ค่า’ ไว้ตกปลาตัวใหญ่ได้ยังไงละ” พูดจบปลาตัวใหญ่ที่พยายามดิ้นรนให้พ้นพันธนาการอยู่ใต้น้ำ ก็ถูกกระชากอีกครั้งจนโผล่พ้นขึ้นบนผิวน้ำอย่างง่ายดาย

การตรวจสอบโพรเจกต์ไปป์ไม่ใช่สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายแต่อย่างใด และการก่อม็อบที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้นัดหมายก็ช่วยส่งผลให้ ‘เหยื่อล่อ’ เหล่านั้นทำงานได้เต็มประสิทธิภาพอย่างไม่น่าเชื่อ และแม้เหยื่อพวกนั้นจะไม่สามารถใช้จับปลาตัวใหญ่ที่แสนจะแข็งแรงและฉลาดเฉลียวได้

แต่สำหรับนักตกปลา...แค่สร้างบาดแผลและลดทอนความแข็งแรงของปลาตัวนั้นลงได้ ก็ถือว่าคุ้มค่ามาก!

“เพราะแบบนี้ ท่านถึงปล่อยให้คนพวกนั้นทำตามอำเภอใจ” คนที่รับรู้เรื่องการทุจริตของโพรเจกต์ไปป์เอ่ยสรุป

“ที่ปล่อยพวกมันไว้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อผลประโยชน์ที่มีร่วมกัน” สินธรว่ายิ้มๆ ก่อนเอ่ยต่อ “แต่ตอนนี้โพรเจกต์ไปป์หมดประโยชน์สำหรับเราแล้ว ก็คงถึงเวลาที่ต้องเก็บกวาดกันสักที”

เม็ดเงินมหาศาลจากการทุจริตและยักยอก ที่ส่งมาให้ในทุกๆเดือนไม่จำเป็นสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว!