เค้าลางแห่งความยุ่งยาก 47

               พระจันทร์ทรงกรดสาดแสงช่วยให้ค่ำคืนอันแสนมืดมิดและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าไม่แย่จนเกินไป ร่างสูงของเพทายถูกประคองโดยร่างบอบบางที่เดินเคียงคู่กันไปอย่างไม่เร่งร้อนนัก สายลมยามค่ำช่วยพัดพาไอเย็นเข้ามาปะทะผิวกายและใบหน้า เสริมให้ทุกสรรพสิ่งรอบกายแลดูสงบเงียบได้อย่างไม่น่าเชื่อ

               “คุณน่าจะนั่งรถไปกับชลันธรนะคะ...ให้ฉันเดินกลับพร้อมอลันก็ได้ไม่น่าต้องลำบาก เพิ่งออกจากโรงพยาบาลแท้ๆ” เพราะความวุ่นวายและการสลายการชุมนุมโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจเมื่อหลายสิบนาทีก่อน ทำให้การขับรถเข้ามารับคนเจ็บที่สุดขอบไซต์งานไม่ง่ายเลยสักนิด โดยเฉพาะเมื่อเกิดการปะทะและมีผู้บาดเจ็บหลายสิบคนต้องหามส่งโรงพยาบาล...นายช่างประชาก็นับเป็นหนึ่งในนั้น 

               และเมื่อพื้นที่ของกระบะหลังรถยนต์ที่ขับวนเข้ามารับมีจำกัด ก็ย่อมต้องมีสองคนเสียสละเดินกลับอย่างไม่มีทางเลือก และเมื่อเธออาสาเสียสละให้คนที่เจ็บมากกว่าอย่างนายช่างประชา คนข้างๆเธอในตอนนี้ก็ขันอาสาเสียสละพื้นที่ให้กับอลันในทันทีเช่นกัน

               “คุณเป็นห่วงผมเหรอ?” เสียงหวานที่ส่งผ่านความกังวลจางๆ ทำให้คนข้างกันอดถามเย้าไม่ได้

               “ถ้าตอบว่า ‘ไม่’ จะดูใจร้ายไปหรือเปล่าล่ะคะ ว่าแต่คุณเถอะ! นึกยังไงถึงปีนกำแพงที่สูงเกือบสามเมตรข้ามมาคะ? ถ้าตกลงมาแข้งขาหักละก็...รับรองว่าประธานของ ‘วัฒนากร’ คงดูไม่จืดแน่ๆ”

               ตอนรู้ว่าคนข้างกายแอบปีนกำแพงข้ามรั้วที่กางกั้นระหว่างไซต์งานของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ และ ‘ญาดาพัชร์’ ที่อยู่ข้างกันเข้ามา ก็สร้างความประหลาดใจให้คนฟังไม่น้อย กะรัตลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อคมของคนที่ตัวเองประคองอยู่คล้ายเพิ่งจะสังเกต รอยยิ้มมุมปากหยักและท่าทีสบายๆของเพทายช่วยทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายตามไปด้วยอย่างง่ายๆ

               “ความจริงผมเป็นอมตะนะ คุณไม่รู้เหรอ? ต่อให้ตกลงมาก็ไม่เจ็บหรอก!” คำแก้ตัวของคนเป็นอมตะ ทำให้คนฟังขำพรืด

               “คุณนี่มันเหลือเกินจริงๆ!” คนที่ยังหัวเราะอยู่ถอนใจพลางเอ็ดแกมขำ ก่อนจะระบายยิ้มหวานแล้วเอ่ยต่อ “ฉันไม่อยากรู้แล้วว่าคุณนึกคิดยังไง...เอาเป็นว่าขอบคุณมากนะคะ ที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดี”

               วงแขนแกร่งที่โอบรัดไหล่มนไว้หลวมๆคล้ายต้องการพึ่งพิงแต่กลับไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงไปเพื่อสร้างภาระให้คนข้างกาย ค่อยเพิ่มน้ำหนักขึ้นเล็กน้อยตามความรู้สึกบางอย่างที่อยู่เบื้องลึกในจิตใจ ก่อนดวงตาสีถ่านที่จับจ้องดวงหน้าหวานอยู่ตลอดจะหันเหมองดวงจันทร์คล้ายอยากซ่อนความสับสนในดวงตาของตน

               “ท้องฟ้าสวยจัง ฉันไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยนะ” คนถูกละสายตาเบือนหน้ามองภาพความสวยงามของท้องฟ้ายามราตรีเช่นกัน ก่อนพึมพำเสียงเบาคล้ายเอื้อนเอ่ยสิ่งเหล่านั้นกับตนเอง

               “จริงด้วย” เพทายให้ความเห็น ก่อนจะถอนใจออกมาเบาๆกับความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้อย่างใจคิด แล้วตัดสินใจเอ่ยตามความจริง “ผมก็ไม่เคยคิดเหมือนกันนะ ว่าในชีวิตนี้จะต้องปีนข้ามกำแพงเพื่อมาหาใครสักคน”

“คะ?” คนรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเหลียวมองคนข้างกาย

 “แล้วคุณเชื่อไหมว่าผมเป็นอมตะจริงๆ?” ตัดสินใจหันกลับมาประสานสายตาอีกครั้ง

“คิดว่า ‘ไม่’ นะคะ” เมื่อน้ำเสียงนั้นไร้แววหยอกล้อเหมือนเช่นเคย คนที่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเหล่านั้นก็เลือกตอบออกไปตามความจริงในใจที่ไร้แววล้อเล่นเช่นกัน

“ถ้าไม่เชื่อ...วันหลังคุณก็อย่าวู่วามแบบวันนี้อีกนะ เพราะผมก็ไม่ได้อยากพิสูจน์ความเป็นอมตะของตัวเองเท่าไร”

“...”

ในตอนที่รู้ว่าคนตรงหน้าเลือกเดินเข้าไปเพื่อเจรจากับผู้ชุมนุมในสถานการณ์ไม่สู้ดี เพทายก็ตอบตัวเองไม่ได้เช่นกันว่ารู้สึกอย่างไร จึงทำได้แค่ปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสิ่งที่ก่อเกิดภายในอย่างไร้การควบคุม กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรไปบ้าง ก็ตอนขวางกลางระหว่างเธอคนนี้และผู้หมายจะปองร้าย

กะรัตมองลึกเข้าไปในดวงตาสีถ่าน ไม่อาจเห็นสิ่งใดได้มากมายนักภายใต้ประกายแสงดาว แต่กระแสความรู้สึกบางอย่างที่ส่งผ่านมา ก็มากเพียงพอจะก่อเกิดข้อสรุปบางอย่างขึ้นในหัวใจของคนมอง มือบอบบางข้างที่โอบประคองเอวหนาไว้ค่อยกระชับกอดขึ้นอีกนิดตามสัญชาตญาณและความรู้สึก ก่อนกระหม่อมเล็กได้รูปจะซบพิงแผงอกกว้างเพียงบางเบาแล้วเอ่ยสิ่งที่คิดออกมา..

“ขอโทษนะคะ ที่ทำให้เป็นห่วง”