ไม่คาดคิด 46

               กลิ่นเหล้าดีกรีแรงลอยแตะปลายจมูกเมื่อลมเปลี่ยนทิศ ทำให้คนรอฟังตัดสินใจค่อยๆถอยออกห่างจากคนตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง เริ่มแน่ใจว่าคู่สนทนาของเธอตอนนี้กำลังอยู่ในภาวะที่ ‘ไม่ปกติ’ แน่นอน

“ช่างพิงค์จะวิ่งหนีไปก็ได้นะ แต่ผมจะกระทืบมันสองคนรออยู่ตรงนี้” คนที่ยังดูเลื่อนลอยบอกคล้ายละเมอ ก่อนจะเรียกใครบางคนที่หลบอยู่ในเงามืดไม่ห่าง

               ไม่ถึงนาทีร่างสูงของอลันและประชาที่เธอคาดว่าหนีออกไปได้แล้วก็ถูกเหวี่ยงลงมาบนพื้นเบื้องหน้าทันที ร่างไร้สติของคนทั้งสองทำให้ประธานสาวรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังร้อนขึ้นอย่างไร้เหตุผล

“นายจอมต้องการอะไร! ทำไมต้องใช้กำลัง...พูดกันดีๆไม่เป็นหรือไง” เสียงหวานติดจะกราดเกรี้ยวเอ่ยถามขึ้นคล้ายคนกำลังจะหมดความอดทน

“ไม่เป็นโว้ย! เพราะกูไม่มีอะไรจะพูดกับคนที่ทำให้ลุงของกูต้องตาย ได้ยินไหม!” เสียงตวาดดังไม่แพ้กันของคนเพิ่งสูญเสียญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวตะโกนลั่น

               คนที่คิดว่าความอดทนของตัวเองกำลังจะหมดกลับสงบลงอย่างน่าประหลาด ดวงตาคู่งามมองจ้องคนเพิ่งสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญในชีวิตไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนแววตากลมหวานที่วูบไหวเพียงครู่จะนิ่งสนิทจนเกือบกลายเป็นความว่างเปล่า แล้วตัดสินใจเอ่ยบางอย่างกับคนตรงหน้า..

“อย่าโยนความผิดใส่คนอื่นแค่เพราะอยากหนีความจริง นายจอมน่าจะรู้ดีกว่าใคร ว่าลุงสนตายไปเพราะอะไร”

“แต่ถ้าช่วยสักหน่อย...ลุงก็อาจจะไม่ตาย มันเป็นเพราะใคร! เพราะใครกัน!!” คนไม่พร้อมยอมรับสิ่งที่เกิดตวาดทั้งน้ำตา ก่อนจะถลาเข้าใส่ร่างบางที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าทันที

“..คุณพิงค์ระวัง!” อลันที่เพิ่งฟื้นคืนสติตะโกนก้อง

เสี้ยววินาทีที่ไม่ทันคาดคิดร่างสูงในเงามืดของใครอีกคนก็ถลาตัวเข้ามา วงแขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวบางของคนยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความรวดเร็ว ก่อนคนที่กอดรัดไว้แน่นจะสบถเสียงขุ่นแล้วทรุดลงกับพื้น น้ำเสียงเคยคุ้นทำให้คนในอ้อมแขนที่เพิ่งได้สตินิ่งค้างไปราวถูกสาป

“ชลัน ลากมันไปส่งสารวัตรเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ฉันจะกระทืบมันให้ตายคาตี..” คนทรุดลงกับพื้นตวาดสั่งเสียงกร้าว แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคแรงกอดกระชับของคนในอ้อมแขนก็ทำให้คนที่กำลังหัวเสียชะงักไป

“คุณเพทาย?” เสียงหวานยังหวั่นไหวเช่นเดียวกับใจแกว่งไกวเอ่ยเบาราวกระซิบ

ด้วยคิดว่าตัวเองคงไม่อาจรอดพ้นภัยอันตรายที่กำลังเกิดแน่ๆ จึงไม่ได้เผื่อใจไว้ว่าอาจมีใครสักคนเข้ามาให้ความช่วยเหลือ เมื่อเพทายโผล่เข้ามาเหมือนเช่นทุกครั้งที่เขามักเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิต คนไม่ทันคาดคิดจึงเพิ่งรู้สึกถึงความจริงบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ในหัวใจ ว่าตลอดมาเธอต้องใช้พละกำลังมหาศาลมากแค่ไหนและมันกำลังหมดลงไปโดยไม่ทันรู้ตัว ก่อนดวงหน้าหวานจะซุกลงบนแผงอกกว้างของคนที่กำลังกระชับกอดคล้ายสิ้นเรียวแรง

“ขวัญเอ้ยขวัญมา...แต่ถ้าขวัญยังไม่อยากกลับมา ก็ฝากมาไว้ที่ผมก่อนก็ได้” เสียงทุ้มกึ่งล้อเลียนแกมเอื้อเอ็นดูปลอบเบาๆ ก่อนจะต้องหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินเสียงทอดถอนใจของคนในอ้อมแขน ท่าทีคล้ายระอาพร้อมแรงทุบไม่เบานักจากมือบอบบางที่กอดรัดอยู่จนถึงเมื่อครู่ ทำให้เจ้าของแผงอกกว้างระบายยิ้มอ่อนโยนที่ไม่อาจเห็นได้ในความมืดมิด พลางโยกตัวไปมาเบาๆแล้วลูบกระหม่อมบางของคนในอ้อมกอดคล้ายปลอบประโลม

“คุณรู้ไหม? วันนี้ฉันโคตรเหนื่อยเลย” คนที่ยังซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงบ่นเสียงอู้อี้  

               น้ำเสียงบอกเล่ากึ่งประชดของคนกอดรัดไว้ ทำให้เพทายอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกหนักๆลงบนเรือนผมสวยชื่นเหงื่อของคนกำลังเหน็ดเหนื่อย แล้วเอ่ยสิ่งที่คิดอยู่ “งั้นเราคงต้องพักเหนื่อยไปด้วยกัน เพราะวันนี้ผมก็เหนื่อยโคตรๆเลย”