Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

เสียงเคาะปากกาเป็นจังหวะยังคงดังต่อเนื่อง ในขณะที่ใครอีกคนนอนเอกเขนกอ่านเอกสารการประชุมที่เพิ่งผ่านพ้นไปอยู่บนโซฟาตัวกว้าง ยังคงทำหูทวนลมราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดเช่นเดิม จนเมื่อเสียงปากกาเงียบไปคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกมองไม่วางตาก็จำต้องเอ่ยออกมา“รถเสีย ก็เลยมาช้าหน่อย” เพทายบอกเรียบเรื่อย ราวกับไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญแต่อย่างใด“เหรอ?” ดวงตาสีสนิมฉายแววขันจางๆ ทั้งยังรับคำแสนสั้น“เออสิ คิดว่ากูเจตนาโดดงานหรือไง?” เพทายแก้ตัวเสียงสูง เมื่อเห็นท่าทีไม่เชื่อถือของอีกฝ่าย“ชั่วโมงก่อนไอ้กันต์โทรมา” คนฟังคำแก้ตัวพูดขึ้นเรียบๆ เหลือบมองเพื่อนสนิทเล็กน้อยค่อยพูดต่อ “..เห็นมึงขับรถไปส่งสาวที่ตึกของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ”ไอ้กันต์! ปากพล่อยจริงๆ!!! เพทายสบถในใจพร้อมร่ายคำสรรเสริญเชิงลบให้หนึ่งในเพื่อนสนิทที่ดันอยู่ผิดที่ผิดเวลาในทันที ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รับรู้ได้ว่าสายตาของณัฐนัยยังมีแววคำถามปนล้อเลียนเคลือบอยู่ “เออ! ยอมรับก็ได้...ว่าเจตนาโดดงานไปส่งเขา” คนถูกจับได้ยอมรับอย่างไม่เต็มเสียงนัก ด้วยรู้ดีว่ากฎเหล็กของการทำงานร่วมกันในฐานะผู้บริหารที่มีอำนาจทัดเทียมนั้นมี

ใครบางคนที่เติบโตแล้วกำลังขมวดคิ้วขุ่นกับเอกสารกองโตตรงหน้า ที่ดูเหมือนจะทับถมไปสูงจนท่วมหัวหากเธอนั่งลง กว่าจะเสร็จประชุมจาก ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ที่เต็มไปด้วยปัญหาและปริศนาของเอกสารที่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เวลาก็ล่วงเลยจนดวงตะวันจวนเจียนจะลับดับจากขอบฟ้า และเมื่อมาถึง ‘พลอยชมพูจิวเอลรี’ ก็กลับมีปัญหากองใหญ่ที่ทำท่าจะทับถมไม่แพ้กันรออยู่“ไหวไหมไอ้พิงค์?” เสียงทุ้มเจือรอยกังวลของหัวหน้าฝ่ายออกแบบเครื่องประดับคนใหม่ตั้งคำถาม“ถ้าน้องบอกว่าไม่ไหว พี่ลมจะทำงานแทนปะละ” คนหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านสบถเสียงขุ่น ก่อนจะหยิบแฟ้มอีกอันที่อยู่ข้างกันขึ้นมาเปรียบเทียบอย่างเครียดๆ“เหวี่ยงอีก! ไม่ไหวก็พักก่อนดีกว่า” มารุตบ่นพึมพำ“กณิกามาแยกเอกสารออกเป็นหมวดหมู่ให้ที ปนกันจนแยกไม่ออกแล้วนะ” คนที่เหนื่อยกว่าปกติบอกปัดแกมรำคาญกับความวุ่นวายตรงหน้า “แล้วต่อไปแยกสีแฟ้มไปเลยนะ...ฝ่ายละสีไปเลยก็แล้วกัน จะได้รู้ว่างานที่ส่งมาเป็นของฝ่ายไหน”“เมินไปอีก! ให้มันได้แบบนี้สิ” คนถูกเมินว่าเรียบเรื่อย เพราะรู้ดีว่ารุ่นน้องคนสนิทจะ ‘เหวี่ยง’ เก่งเป็นพิเศษในเวลาที่เหนื่อยล้าหรือทำงานมากเกินพอดี

อากาศร้อนอบอ้าวและดวงตะวันที่เพิ่งคล้อยลอยผ่านศีรษะ ทำให้ดวงหน้าหวานใสภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวซับสีเลือดขึ้นจนแดงก่ำ แต่กระนั้นอุณหภูมิที่พุ่งสูงเกินค่ามาตรฐานก็ไม่ได้ทำให้ร่างบางระหงในชุดยีนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดแผดเผาให้ความสนใจ มือบางถือแบบแปลนของตัวอาคารที่เพิ่งได้รับเมื่อช่วงสายของวันและยังคงจดบันทึกรายละเอียดของสิ่งรอบกายต่อไปถ้าชนะการประมูลคราวนี้ งบไตรมาสนี้ต้องปิดได้สวยแน่ๆ ดวงตากลมใสทอประกายหวานวาววับขึ้นในบัดดล เมื่อเริ่มดีดลูกคิดในหัวเพื่อหาตัวเลขกำไรสุทธิโดยประมาณของงานตรงหน้า ก่อนจะยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจเมื่อตัวเลขคร่าวๆที่คิดได้ดูจะสูงกว่าปีก่อนทั้งปีรวมกันเสียอีก เพียงเท่านี้เธอก็สามารถพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นแล้วว่า...เธอมีความสามารถมากพอ สำหรับตำแหน่งที่ได้รับมา!“แค่อย่ามี ‘เรื่อง’ เหมือนเมื่อคืนอีกก็แล้วกัน” คนที่เจอเรื่องร้ายมายังไม่ทันเวียนครบจบยี่สิบสี่ชั่วโมงบ่นพึมพำ ก่อนจะบีบต้นแขนมนกลมด้านขวาภายใต้เสื้อยีนเนื้อหนาที่เพิ่งถูกเย็บมาเกือบสิบเข็มเมื่อหลายชั่วโมงก่อนเบาๆอย่างปลอบประโลมตนเอง ความจริงเธอตั้งใจจะลางานเพื่อพักรักษาตัวส

ประตูห้องทำงานกว้างของ ‘ที่ปรึกษาอาวุโส’ ถูกเปิดออก พร้อมร่างสูงผอมของสินธรที่หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหม่ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นหนาแลดูไม่ยินดียินร้ายต่อสิ่งใด จะมีก็เพียงแต่รอยยิ้มมุมปากตามแบบฉบับนักบุญเท่านั้นที่พอจะบ่งบอกอารมณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นภายในใจของผู้เป็นเจ้าของห้อง“แกคิดว่าห้องนี้เหมาะกับฉันหรือเปล่า?” หลังเงียบไปนานราวครุ่นคิด เสียงทุ้มเจือรอยสุขุมก็เอ่ยถามเลขาคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ห่าง“ไม่ครับ ห้องเดิมของท่านเหมาะสมมากกว่า” ผู้ถูกถามตอบตามใจคิด“งั้นเหรอ? แต่ฉันว่าห้องนี้ก็เหมาะนะ” แม้จะเอ่ยออกไปเช่นนั้น แต่แววความพอใจกับสิ่งที่ได้ฟังก็ชัดในน้ำเสียง“ท่านใจดีเกินไป ผู้หญิงคนนั้นไม่คู่ควร! มันไม่มีสิทธิแย่งของที่เป็นของท่านไป” พบธรรมตอบกลับเสียงขุ่น คนเป็นเจ้านายไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เขาทำเพียงแค่เดินไปนั่งเก้าอี้ทำงานตัวใหม่ที่มาพร้อมตำแหน่งใหม่ของตัวเองเท่านั้น“ถ้าท่านต้องการ ผมจะทำทุกทางเพื่อเอามันคืนมา” พบธรรมเสนอ“ยายพิงค์เป็นหลานสาวของฉันนะ อย่าลืม” เสียงทุ้มกร้าวขึ้นเล็กน้อย ทำให้คนเสนอความเห็นหน้าเสียในทันที“ขอโทษครับ”“ช

เพราะเป็นช่วงเย็นก่อนเข้าสู่วันหยุดยาว การเดินทางฝ่าการจราจรแสนติดขัดเข้าสู่ใจกลางเมืองจึงกินเวลามากกว่าที่คาดไว้พอสมควร คนอาสาเป็นสารถีให้เจ้าของรถจะลอบถอนใจเมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้งทั้งที่รถยังขยับเคลื่อนไปได้ไม่ถึงสิบเมตร...สมกับเป็นเมืองที่รถติดที่สุดในโลกจริงๆ! “หิวหรือเปล่าคุณ? ผมว่าน่าจะติดอีกยาว เราแวะหาอะไรกินก่อนดีไหมคุณจะได้กินยา..” คนเอ่ยถามชะงักไป คล้ายรู้ตัวแล้วว่ากำลังพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่ควรจะรู้“ยังไม่หิวค่ะ...แล้วฉันก็ลืมยาไว้ที่ห้อง ค่อยกลับไปกินก็ได้” คนก้มหน้าก้มตาลอกแบบแปลนตั้งแต่ขึ้นรถมาตอบเรียบๆ ก่อนมือบางจะกดเครื่องคิดเลขจากมือถือเครื่องสวยเพื่อคำนวณหาค่าที่ต้องการต่อไป โดยไม่คิดเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาแม้แต่น้อย“ไม่ถามเหรอ? ว่าผมรู้ได้ไง” คนข้างกายตั้งข้อสังเกต ทั้งที่ดวงตาสีถ่านยังจับจ้องเสี้ยวหน้าหวานไม่วาง“ไม่ค่ะ” กะรัตตอบสั้นๆ ก่อนจะรามือจากงานที่ทำแล้วเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา พลางเอ่ยต่อ “บางทีฉันก็รู้เรื่องที่ไม่ควรรู้อยู่เยอะเหมือนกัน เช่นหนึ่งในประธานร่วมของ ‘วัฒนากร’ กำลังเปิดดีลลับๆกับประเทศเพื่อนบ้านเรื่องสัมปทานก่อสร้างโรงไฟฟ้า